امید، سربازی که در سراوان آسمانی شد 
خانه صدیقه خانم دارالقرآن فاطمه الزهرا (س) است 
هیئت حسینی گلشهر بعداز ۴۵ سال فعالیت، در سال ۱۴۰۲ بهعنوان بزرگترین هیئت مهاجران افغانستان در کشور ایران شناخته شدند و عَلَم برپایی «هیئت حسینی» را سالهاست استوار و سنت عزاداری افغانستانی ها در محرم را زنده نگه داشته است.
امیرعرب شاید آخرین علامتساز شهر باشد، تنها کسی که عَلَمها و علامتهایش در مشهد روی دوش میرود؛ کسی که دانشگاهرفته است و خانواده تحصیلکردهای هم دارد.
شهر در بوی دودِ اسپند و صدایِ طبل و سنچ دارد میرود تا عصر عاشورا را به ماتم بنشیند، بیخبر از آنکه تیک تاک بمبی که مقدار زیادی ماده منفجره تیانتی را در خود جای داده، منتظر است تا دقایقی بعد، عاشورا را در مشهدالرضا (ع) دوباره از دل تاریخ بیرون آورد.
ماجرای بالا نگه داشتن پرچم از یک تصمیم ساده شروع شد؛ جوانانی که نه در خط مقدم بودند و نه قرار بود سلاحی در دست بگیرند، فکر کردند شاید بتوانند کاری نمادین انجام دهند تا سهمشان از این روزها را با ایستادن برای وطن نشان دهند.
