ایرج افشار اسفند ۱۳۴۸ خورشیدی در سفری سهروزه به مشهد با نامداران علم و فرهنگ مشهد دیدار می کند و گزارش این سفر را با عنوان «هفت بند سفر مشهد» به چاپ می رساند؛ سفری که سرشار از دیدارهای علمی، فرهنگی و تاریخی است.
اهالی محله ثامن هرروز با عشق به امامحسین (ع) در بوستان محله، جمع میشوند. این مراسم عزاداری هرروز عصر بهطور کامل خودجوش و مردمی در محله ثامن برگزار میشود ومردم حتی گاهی نذورات خود را اینجا ادا میکنند.
کوچه شهیدمیرزایی۳۴، با طول ۱۸۵ متر و برخورداری از پنجفرعی، یکی از پرترافیکترین کوچههای منطقه۳ به شمار میرود. دلیل این ترافیک، همجواری با میدانبار نوغان است که یکی از اضلاع کوچه را بهتمامی به خود اختصاص داده است.
مدرسه استثنایی پویا واقع در خیابان خواجه ربیع، کوچه شهید یوسفزاده است. این مدرسه جز اولین مدارس در حوزه هنرآموزی و حرفهآموزی دانشآموزان استثنایی در سطح شهرمان است.
رهبرشهید فرزند مشهد بودند و همیشه خاطرات شیرینی از زادگاهشان تعریف میکردند چنانکه خودشان هم سال ۶۷ گفتند: «هیچ وقت براى من شیرینتر و مغتنمتر از آن اوقاتى نبوده که در مشهد بودم.»
در مدرسه توحید، خبری از تنبیه و تحقیر نیست؛ توصیه، گفتوگو و مدارا جای آن را گرفته است. موسویعمادی میگوید: اگر اختیار داشتم، میگفتم اول کار پرورشی، بعد آموزشی. آموزش بالاخره انجام میشود، اما رفتار، کلام و تربیت اجتماعی خیلی مهمتر است.
تشکل طلبگی «ربیون» گروهی بیستنفره از طلاب هستند که بعداز شهادت قائد امت اسلامی، پای کار آمدند و تلاش کردند این تجمعات، فقط به حضور فیزیکی محدود نباشد و به فرصتی برای گفتوگو، روشنگری در فضای پرالتهاب سیاسی کشور تبدیل شود.
حسین رمضانی به خستگیناپذیری خادمان نوجوان این اجتماع، اشاره میکند و میگوید: در این ۱۳۰شب، پیش نیامده کاری از بچهها بخواهم و بگویند خستهاند. همه بچهها بدون هیچ چشمداشتی اینجا خدمت میکنند.
اینجا خیمه عزای آلطاها، تقاطع طبرسی شمالی۴ و میدان فجر است؛ جایی که دقیقا چهارماه است هیچ شبی، اجاق کتری و آتش سماورهایش خاموش نشده است و نوجوانان از حاضران در اجتماع شبانه پذیرایی میکنند.
