سالهاست که در همسایگی هم با خوبی و خوشی زندگی میکنند؛ از دیدار هم خوشحال و از دوری هم ناراحت میشوند. اما آنچه این دوستی و همسایگی را پررنگتر کرده، حس کمکرسانی به خانوادهها و افراد نیازمند محله است.
کلاته «مرشد قلی» که از حدود صد سال قبل به نام «کلاته مشهدقلی» و از سال ۸۵ به نام «محله مشهدقلی» شناخته میشود در جوار اراضی ابراهیمآباد قرار داشته است.در گذشته زمینهای مشهدقلی متعلق به اعتمادزاده، ارباب پاچنار، بوده است. اعتمادزاده مشهدقلی را به دخترانش داده بود و اراب این روستا به نام کدیور، شوهر یکی از دختران اعتمادزاده بوده است که بیشتر اهالی خاطره خوبی از ارباب روستا دارند.
در محله مشهدقلی، اوستا آرشیا آهنگر، با ۷۰ سال سن و عشق بسیار به این حرفه، همچنان آهنهای گداخته را میکوبد. او که استراحت را مایه بیماری میداند، از روزهای رونق پیش از انقلاب و مشکلات امروز این شغل طاقتفرسا برای جوانان میگوید.
محمود جنگی میگوید: شرایط ما در آغاز جنگ درست مانند دورانی بود که کرونا شیوع یافت و مردم نمیدانستند چه کنند و برای اینکه به مردم یادآور شویم زندگی جاری است، درزمینه بصیرت افزایی تلاش کردیم.
جعفر چمنتاژ مربی فوتبال بچههای توس، هیچوقت از فوتبال جدا نشده است. سال۱۳۶۸، بخاطر مخارج زندگی و کارهای روزانه، فوتبال در زندگی او کمرنگ شد، اما عشقش تمامنشدنی بود تا مدرسه فوتبالش را برای بچهها راه انداخت.
احمد صاحب تعریف میکند: در سایه هدایتهای شهید بصیر، گردان به پیشروی خود ادامه داد تا اینکه یک تیربارچی عراقی نیروها را زمینگیر کرد که در نهایت شهید بصیر با انداختن نارنجک هلاکش کرد.
متناسب نبودن مدارس با تعداد دانش آموزان مهمترین معضل این روزهای محله مشهدقلی است که بسیاری از خانوادهها را سرگردان کرده است. آنها نگران فرزندانشان هستند که قرار است به مدرسه آن طرف جاده بروند.
سیدعلی حسینی که زمان انقلاب در تریکوفروشی در چهارراه شهدا کار میکرد، تعریف میکند: نیروی خدماتی داشتیم که تا سروصدایی میشد یا تجمعی میدیدیم، میگفتیم آقای خبرنگار، بدو ببین چه اتفاقی افتاده است!