نشان افتخار حاجی بنیاسدی یک تن پر از آثار شیمیایی است 
قاسمآباد روستایی متعلق به توتونچیان بود 
محمود یزدانی یا یک دست مسیر مشهد به تهران را رکاب زد
احمد پورمنفردی| همه ما شنیدهایم که ورزش سلامتی میآورد و البته باید گفت یکی از این ورزشها، دوچرخهسواری است که طرفداران زیادی هم دارد. مهمان امروز ما یکی از جوانان ورزشکاری است که با شرایطی خاص دوچرخهسواری میکند! او به گفته خودش با این کار میخواهد به همگان ثابت کند که حتی با معلولیت هم میتوان ورزشکار بود و سلامتی خود را حفظ کرد.
بیخیال افسردگی!
محمود یزدانی جوان ۲۶ ساله محله گاز مشهد است که امروز به عنوان ورزشکار محله، مهمان ماست. او بر اثر یک اتفاق و در هنگام کار در کارخانه گچ، دست چپ خود را از ناحیه کتف از دست داده است. یزدانی در آن زمان دانشجوی ترم سوم کاردانی به کارشناسی رشته مهندسی الکترونیک بود.
این جوان ۲۶ ساله محله ما تعریف میکند که قبل از وقوع این سانحه، دوچرخهسواری را به صورت تفریحی انجام میداد، اما بعد از آن، اگرچه مدتی در افسردگی از دست دادن دستش بهسر میبرده است، بالاخره یک روز تصمیم میگیرد معلولیتش را نادیده بگیرد و ورزش دوچرخهسواری را با جدیت دنبال کند.
مدت دو سال است که در باشگاه ایثارگران با جمعی از جانبازان و معلولان در حال تمرین هستم
او میگوید: مدت دو سال است که در باشگاه ایثارگران با جمعی از جانبازان و معلولان در حال تمرین هستم و سال گذشته و امسال هم همراه با همین تیم با دوچرخه برای زیارت مرقد امام خمینی (ره) تا تهران رکاب زدیم.
تمام هزینههای ورزشیام را خودم پرداخت میکنم
این جوان ورزشکار محله ما از نبود تیم دوچرخهسواری معلولان گلایه دارد و عنوان میکند: یکی از آرزوهایم این است که بتوانم به عنوان نماینده مشهد در مسابقات دوچرخهسواری پارا المپیک شرکت کنم.
او با بیان اینکه نبود امکانات، گلایه ورزشکاران معلول است، اضافه میکند: در حال حاضر تمام هزینههای ورزشیام را خودم پرداخت میکنم و هیچ سازمانی از فعالیت کسانی مثل من پشتیبانی نمیکند.
یزدانی از مسئولان ورزشی شهر میخواهد که مربی دوچرخهسواری در اختیار او و دیگر اعضای گروهشان قرار دهد تا هم بتوانند این ورزش را به صورت حرفهای ادامه دهند و هم اینکه به خاطر حضور او، در صورت پیشآمدن حادثه از خدمات بیمه ورزشی بهرهمند شود.
او در جواب به این سؤال که آیا اکنون ورزشکاران معلول تحت پوشش بیمه ورزشی هستند یا خیر میگوید: بیمه ورزشی هستیم ولی یکی از شرایط مشمول شدن در این بیمه، همراه بودن مربی با ورزشکاران هنگام ورزش است که متاسفانه در حال حاضر از داشتن مربی محروم هستیم.
در جاده مشهد شاندیز تمرین میکنیم!
این ورزشکار جوان عنوان میکند: متاسفانه پیست خاصی برای تمرین نداریم و مجبوریم تمرینهای خودمان را در جاده مشهد- باغچه یا شاندیز انجام دهیم. از آنجا که عموما در برخی از این جادهها ماشینهای سنگین تردد میکنند، گاه و بیگاه عمدا یا سهوا از سوی برخی رانندگان مورد اذیت وآزار قرار میگیریم.
او ادامه میدهد:، چون ورزش دوچرخهسواری از ورزشهای گرانقیمت به شمار میآید، از مسئولان میخواهم که ما را در تهیه وسایلی مانند دوچرخه و لباس مخصوص یاری کنند. یکی دیگر از آرزوهای محمود یزدانی رفتن به خانه خداست، اما نه با شرایط معمولی بلکه با رکابزدن و دوچرخهسواری. او میگوید برای رسیدن به این آرزو علاوه بر همت خودش، باید حمایت مسئولان هم وجود داشته باشد.
او همچنین دلش میخواهد با دوچرخه بتواند دور دنیا را رکاب بزند که خودش معتقد است این کار و آرزو تصمیم بزرگی است که حتما به آن خواهد رسید، زیرا انسانها قادرند به هرآنچه که به عنوان هدف تعیین میکنند، برسند.
محمود فرزند ششم خانوادهای ۹ نفری است و با وجود اینکه دو سال است در سوگ از دست دادن پدر میسوزد، باز هم به نقش والدین در موفقیتهای ورزشیاش اشاره دارد. اینکه خانوادهاش در تمام فعالیتهای ورزشی او پشتیبانش بودهاند و هیچگاه او را از انجام ورزش مورد علاقهاش بازنداشتهاند. محمود یزدانی به عنوان سخن پایانی به کمبود شغل برای معلولان اشاره دارد. او میگوید: معلولیت، محدودیت نیست و با معلولیت هم میتوان تا خانه خدا رکاب زد!
*این گزارش یکشنبه، ۱۱ تیر ۹۱ در شماره ۱۱ شهرآرامحله منطقه ۳ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
