کد خبر: ۱۴۰۸۱
۲۳ بهمن ۱۴۰۴ - ۱۵:۰۰
جانبازی که با یک دست و یک پا رکاب می‌زند

جانبازی که با یک دست و یک پا رکاب می‌زند

مسیر مشهد تا تهران را با دوچرخه آن هم با یک دست یا یک پا پیمودن، چقدر سخت است، نمی‌دانم! اما حسین مؤیدیان و ۴۸ نفری که با او همسفر بودند با وجود جانبازی و معلولیتی که دارند ۶ سال است که این مسیر را می‌پیمایند.

مسیر مشهد تا تهران را با دوچرخه آن هم با یک دست یا یک پا پیمودن، چقدر سخت است، نمی‌دانم! اما حسین مؤیدیان، ساکن محله حجاب مشهد و ۴۸ نفری که با او همسفر بودند با وجود جانبازی و معلولیتی که دارند ۶ سال است که این مسیر را می‌پیمایند و تمام سختی‌هایش را به جان می‌خرند. البته دوچرخه سواری با داشتن یک پا تنها هنر ورزشی مؤیدیان نیست و او در ورزش باستانی و شنا نیز دستی بر آتش دارد.

شرکت در مسابقات جانبازان و کسب مقام دوم کشوری در رشته چرخ باستانی و همچنین دومی کشور در رشته شنا از افتخارات ورزشی اوست. او که جانباز ۵۰ درصد است، پای چپش را در عملیات والفجر مقدماتی سال ۶۱ از دست داده است. گفتگویی که می‌خوانید گوشه‌ای از صحبت‌های این جانباز ورزشکار منطقه ماست.

 

۶ سال رکاب زدن در مسیر حرم امام رضا(ع) تا حرم امام خمینی (ره) 

مؤیدیان درخصوص شروع فعالیت ورزشی‌اش این طور می‌گوید: ۶ سال است که برنامه ما رکاب زدن مسیر حرم امام رضا (ع) تا امام خمینی (ره) است و تنها انگیزه‌مان نشان دادن از کار نیفتادگی و حضورمان در صحنه است. این ورزشکار منطقه ۱۰ می‌افزاید: هر سال در سالروز ارتحال امام خمینی (ره) سعی می‌کنیم مسیر حرم تا حرم را رکاب بزنیم. در این مسیر به هر شهری که می‌رسیم، در مساجد برای کودکان آن شهر درباره هدف خود را که رفتن به مرقد امام (ره) آن هم با دوچرخه است صحبت می‌کنیم. حتی برایشان مسابقاتی ترتیب می‌دهیم تا آنها را با انقلاب و دفاع مقدس بیشتر آشنا کنیم.

هر سال در سالروز ارتحال امام خمینی (ره) سعی می‌کنیم مسیر حرم تا حرم را رکاب بزنیم

 

در سفر مچ پای من شکست

وی که چهار سال است در این برنامه شرکت دارد به اعضای تیم که جمعی از جانبازان، آزاده‌ها و ایثارگران هستند، اشاره می‌کند و می‌گوید: باشگاه فرهنگی ورزشی ایثارگران خراسان رضوی گروه خودجوش و متشکل از افرادی همدل و هم رنگ است که این ویژگی گروه، سختی‌ها و کمبود‌ها را جبران می‌کند.

او اعتقاد دارد ترس و خطر همیشه وجود دارد، اما باید ریسک کرد و در این خصوص می‌گوید: اگر آدم بخواهد ترس را در نظر بگیرد حتی از خانه نباید بیرون بیاید. به خاطر همین تنوع طلبی و خطر کردنشان است که دو سال پشت سرهم جاده فیروز کوه را برای رکاب زدن انتخاب می‌کنند و با شجاعت تمام از ارتفاعات و شیب‌های خطرناک آن می‌گذرند تا همان پیام در صحنه بودنشان را به گوش همه برسانند.

این جانباز ۵۰ درصد که مرد سال‌های جنگ است از حوادثی که در مسیر برای او و هم گروه‌هایش پیش آمده این طور می‌گوید: امسال که از جاده فیروزکوه می‌رفتیم، من ویکی از جانباز‌هایی که مثل خودم یک پا دارد به هم برخورد کردیم و مچ دست او شکست، اما خوشبختانه مشکل دیگری به وجود نیامد و به خیر گذشت.

 

حسین مؤیدیان جانبازی که یا یک دست و یک پا مسیر تهران تا مشهد را با دوچرخه می‌پیماید

 

یک نیسان تنها تدارکات من در سفر است

داشتن تیم تدارکات کامل و همچنین تیم پزشکی از اصلی‌ترین نیاز‌های این گروه با شرایط خاص است، اما مؤیدیان در این خصوص می‌گوید: متاسفانه از طرف بنیاد شهید و امور ایثارگران اقدامی صورت نمی‌گیرد و در سفر‌های هرساله از ماشین تدارکات و حتی آمبولانس نیز خبری نیست. او اضافه می‌کند: همه تدارکات سفر امسال شامل یک نیسان بود که اگر دوچرخه یکی از اعضا مشکل فنی پیدا کرد با آن حمل شود و یک ماشین سواری که یکی از دوستان خودش آن را می‌آورد.

از دیگر برنامه‌های باشگاه فرهنگی ورزشی ایثارگران، دوچرخه سواری در روز معلم است که به مناسبت آن روز از مشهد تا فریمان را رکاب می‌زنند. امسال نیز قرار است برای اولین بار این گروه ورزشکار به مناسبت دهه کرامت مسیر قم تا مشهد را با دوچرخه‌هایشان و البته اراده قوی که دارند، بپیمایند.

ورزشکار حرفه‌ای منطقه ما که ساکن محله حجاب است می‌گوید: جانباز‌ها از توانایی یکدیگر خبر دارند و فعالیت‌های ورزشی در سالن‌های سرپوشیده تنها نوعی سرگرمی برای آنها محسوب می‌شود و کس دیگری از استعداد‌هایشان باخبر نیست. او ادامه می‌دهد: به خاطر همین بی‌اطلاعی‌هاست که وقتی هموطنان، زنجیره انسانی جمع ورزشکار ما را با دوچرخه می‌بینند تعجب می‌کنند و از مشاهده دوچرخه سواری با یک دست یا یک پا اظهار شگفتی و حیرت دارند.

 

توانایی خود را باور کنید

دوچرخه سوار محله ما که همیشه چفیه‌ای به گردن دارد، تمام هویتش را همان چفیه می‌داند و حرکت این گروه را تبلیغی برای ترویج فرهنگ انقلاب عنوان و اظهار می‌کند: به هر شهری که وارد می‌شویم، از سوی استانداری و فرمانداری از ما استقبال می‌کنند، اما ما برای خدا کار می‌کنیم و تنها توقع ما از مسئولان این است که ارزش کار ما را بدانند. او در پایان پیامی برای جوانان هم دارد و می‌گوید: به جوانان توصیه می‌کنم راحت طلب نباشند و توانایی‌های خودشان را باور کنند تا مشکلات از پیش روی آنها برداشته شود و به آنچه که می‌خواهند برسند.

 

*این گزارش چهارشنبه، ۲۹ شهریور ۹۱ در شماره ۲۲ شهرآرامحله منطقه ۱۰ چاپ شده است.

آوا و نمــــــای شهر
03:04
03:44