ورزشکار حرعاملی در میان اهل محله به مردانگی معروف است

شاید هرکدام از ما بار‌ها به خیابان حرعاملی سری زده و ساعاتی را برای خرید از مغازه‌های متفاوت این خیابان گذرانده باشیم. خیلی از ما در نگاه اول توجهمان به بزرگی و کوچکی مغازه‌ها جلب می‌شود نه بزرگی آدم‌ها. داخل یک مغازه می‌رویم و خریدمان را انجام می‌دهیم و خارج می‌شویم. کسی چه می‌داند که خرّاز محله حرعاملی یک کاراته‌کار حرفه‌ای است که کمربند مشکی این رشته را دارد.

کسی چه می‌داند درویش از جوانی در مغازه کوچک خرّازی خود برای خدمت به خلق در حال کسب و کار است. ورزشکاری که با کسب نشان‌ها و لوح‌های تقدیر مختلف افتادگی و تواضع را در همه امور سرلوحه خود قرار داده و در میان کسبه و مردم به حسن‌خلق و مردانگی معروف است. شهرآرامحله لحظاتی را کنار ورزشکار منطقه‌مان، جواد درویش گذراند و حکایت‌هایی را از روز‌های زندگی او شنید.

خانواده‌ای با کمربند مشکی کاراته

پسر بزرگ خانواده بود و به ورزش روی آورد، خواهر و برادرانش نیز راه او را رفتند و اکنون خانواده‌ای هستند که کاراته از کودکی با آن‌ها همراه بوده است. جواد درویش متولد ۲۵ اردیبهشت ماه ۱۳۴۰ و از کودکی در محله حر عاملی سکونت داشته است. او در صحبت با ما می‌گوید: شش برادر دارم که همه ورزشکار هستند. خواهرم دان‌چهار کاراته و قهرمان کشور و آسیاست. برادرم داور بین‌المللی و دان‌پنج کاراته را داراست. همسرم نایب‌رئیس کاراته بانوان استان خراسان‌رضوی، دان‌پنج کاراته، مربی و داور ممتاز کاراته و قهرمان آسیا و کشور است. دخترم که ۲۴ سال دارد کمربند مشکی کاراته و دان‌چهار را داراست. پسرم ۲۲ ساله و دان‌سه کاراته و قهرمان آسیا است.

وی در ادامه عنوان می‌کند: در ۱۲ سالگی با مرحوم استاد یزدان ژیمناستیک را شروع کردم و به مقام دوم در مدارس رسیدم. فوتبال را نیز در زمین‌های خاکی کاشانی بازی می‌کردم و با دوستانم رتبه نخست مدارس استان را کسب کردم.

پدر کشتی‌گیرم مشوقم بود

لحظاتی را به یاد می‌آورد که پدرش در کارگاه آب‌نبات‌پزی برای سفت شدن شیره نبات باید ۳۰ دقیقه آن را ورز می‌داد: پدرم تولیدی نبات و آب‌نبات دارد، در گذشته به دلیل نبود ابزار و وسایل برقی این کار باید به‌صورت دستی صورت می‌گرفت و نیاز به قدرت جسمی زیادی داشت، پدرم به خاطر این ورزیدگی جسمی جذب کشتی شد و ما نیز در محیطی ورزشی همراه با کسب و کار رشد کردیم.

درویش بیان می‌کند: پدرم کشتی باستانی کار می‌کرد و در آن دوره به دلیل وجود فیلم‌های رزمی مرا به سمت ورزش‌های رزمی تشویق کرد، ابتدا به فعالیت در رشته کونگ‌فو پرداختم، اما به دلیل محدودیت‌هایی که اعلام شده بود جذب کاراته که ورزشی جهانی با سازمان‌دهی قوی در سطح جهان بود، شدم.

این کاسب خوب محله عامل می‌گوید: مادرم خانه‌دار است و ابراز محبتش به من و خواهر و برادرانم بسیار زیاد است. او همیشه یاری‌گر ما بود و دوست داشت ما به بهترین جایگاه‌ها برسیم.

از قهرمانی تا قهرمانی

زندگی رنگ شیرینی به خود می‌گیرد وقتی قرار باشد کار، ورزش، درس و بسیاری از وظایف دیگر زندگی را کنار یکدیگر بچینی او می‌افزاید: ۲۲ ساله بودم که مربی کاراته سطح نوجوانان شدم و با شروع انقلاب اسلامی برای نخستین‌بار به‌صورت رایگان شروع به تعلیم نیرو‌های بسیج در مساجد کردم، در دوران جنگ نیز به نیرو‌های ویژه زمینی ۵۵ هوابرد چتربازی را آموزش می‌دادم و در عملیات مسلم‌بن‌عقیل و والفجرمقدماتی نیز به عنوان خط‌شکن خدمت می‌کردم. در عملیات مسلم‌بن‌عقیل موج انفجار سبب شد که یک ماه در بیمارستان تهران بستری باشم که به‌خاطر قدرت بدنی‌ام خیلی زود حالم بهبود یافت. 

این ورزشکار منطقه‌مان یادآور می‌شود: در حال حاضر بالاترین درجه مربیگری کاراته را در سطح استان دارم، ۱۵ سال پیاپی رتبه اول و دوم کشوری را کسب کردم، ۱۲ دوره به‌عنوان بهترین مربی سال از طرف اداره ورزش و جوانان و هیئت کاراته انتخاب شدم، قهرمان سلاح‌های رزمی در کشور و پژوهشگر و محقق در زمینه ورزش‌های رزمی هستم که پنج کتاب در این زمینه تألیف کرده‌ام.

وی می‌گوید: ورزش درآمد زیادی نداشت و به همین دلیل پس از اتمام دوره سربازی کسب و کار را شروع کردم و سال ۱۳۶۳ این قسمت از مغازه آب‌نبات‌پزی پدرم را خریدم و به‌صورت مستقل به فروش وسایل ورزشی پرداختم، اما چون به‌اندازه کافی فروش نداشتم آن را با وسایل خرّازی ادغام کردم. به دلیل علاقه‌ای که به پژوهش داشتم به سراغ رشته پژوهش و علوم‌اجتماعی رفتم و مدرک کارشناسی این رشته را از دانشگاه آزاد اسلامی گرفتم. درویش بیان می‌کند: چند مقاله راجع به ازدواج، اعتیاد، طلاق و... نوشته‌ام و موضوع پایان نامه‌ام نیز تأثیر ورزش و جلوگیری از انحرافات اجتماعی بود.

یک واحد مسکونی‌مان را به سالن ورزشی اختصاص دادیم

کاراته عضوی از خانواده‌شان بود که باید برای رشد و پیشرفت آن اقدامی می‌کردند. او در ادامه عنوان می‌کند: بهترین خاطراتم مربوط به زمانی است که ورزش کاراته ویژه بانوان در مشهد وجود نداشت و باید همسرم را به مرحله مربیگری می‌رساندم تا بتوانیم بنیان‌گذار کاراته بانوان در استان خراسان باشیم. وی تصریح می‌کند: از سال ۱۳۶۳ تا ۱۳۶۹ روزی پنج ساعت تمرین می‌کردیم. همسرم در حال حاضر نایب رئیس کاراته بانوان استان خراسان رضوی است. با تولد دخترم از دوسالگی آموزش کاراته به او را شروع کردیم، زیرا می‌خواستیم همه با هم به ورزش استان خدمت کنیم.

درویش یادآور می‌شود: در ۲۵ سال دوره مربیگری همه درآمدم صرف هزینه اجاره باشگاه یا دوره‌های مختلفی که نزد اساتید خارجی و داخلی می‌گذراندیم، شد. انگیزه و علاقه به پیشرفت سبب شد که یک طبقه از منزل مسکونی‌مان را به سالن ورزشی اختصاص دهیم که این روز‌ها ۵۰ هنرجو و ورزشکار در حال آموزش هستند. دخترم و همسرم در بخش بانوان و من و پسرم در قسمت آقایان در حال تعلیم هستیم.

ورزش نقش تکاملی برای خودسازی و رسیدن به معنویت دارد

ورزش یعنی احترام

این مربی نمونه بیان می‌کند: برای نمونه شدن شرایط زیادی لازم است، نخستین شرط محیط مناسب خانواده است، زیرا خانواده نخستین مربی و تربیت‌کننده انسان محسوب می‌شود، سپس می‌توان به محیط زندگی و دوستان اشاره کرد، در این محیط‌ها مربیان نقش اساسی در تاثیرگذاری بر انسان‌ها دارند. به یقین وقتی دو زمینه خانواده و محیط اجتماعی سالم باشند بستر مناسبی برای سالم‌سازی و رشد ایجاد می‌شود و خود انسان نیز با تحقیق و پژوهش می‌تواند در تکامل این دوران موثر باشد.

وی در ادامه می‌گوید: در این میان ورزش نقش تکاملی برای خودسازی و رسیدن به معنویت دارد، زیرا بر اثر فعالیت‌های مداوم و نیروی بدنی قوی افتادگی و احترام را می‌آموزیم، هنگامی‌که وارد سالن ورزشی می‌شوی باید دوزانو بزنی و با اجازه از استاد وارد زمین ورزش شوی، آغاز ورزش با احترام و فروتنی است بنابراین این احترام در شخصیت انسان نهادینه می‌شود.

زمین خاکی حرعاملی؛ یادآور خاطرات کودکی

درویش عنوان می‌کند: حرعاملی از مناطق قدیمی و زنده مشهد است و پدرم ۶۰ سال در این منطقه ساکن است و کسب‌و‌کار می‌کند. زندگی شادی در میان همسایه‌ها و کسبه این محله در جریان است. در کودکی‌ام در محله حرعاملی زمین خاکی میدان‌کاشانی وجود داشت و همه تیم‌ها برای تمرین به آنجا می‌آمدند، اما الان این زمین به منطقه مسکونی تبدیل شده است و این روز‌ها دیگر باشگاه‌های ورزشی و فضای سبز مناسبی در محله ما وجود ندارد.

وی در پایان می‌گوید: بار‌ها کسبه و همسایه‌ها در مجالس و دورهم‌نشینی‌ها برای رفع مشکلات یکدیگر اقدام کرده‌اند. در ایام محرم و صفر نیز هیئتی از کسبه در محله وجود دارد که به امام‌حسین (ع) خدمت می‌کند.

این گزارش شنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۱ در شماره ۳۵ شهرآرامحله منطقه دو منتشر شده است.