امروزه نام دستجرد برای مشهدیها شناختهشده نیست و حتی بسیاری از آنها نمیدانند که روی اراضی این مزرعه یا روستای قدیمی سکونت دارند. یاقوت حموی در کتاب «معجمالبلدان» نوشته: «دهکدهای در نوغان توس است و آن را دستجرد میگویند.»
همسایهها هرچه نیاز دارند مثل مواد غذایی، نان، نردبان و هر وسیله دیگر، بدون تعارف در خانه آقای صحنینی را میزنند و او با روی خوش هر کمکی بتواند انجام میدهد.
سید اسماعیل آموزگار از خاندان مطبوعاتی آموزگار و یکی از روزنامهنگاران باسابقه خراسانی در روزهای اعتصاب دوم مطبوعات، همراه مردم مشهد در مبارزههای داخل شهر شرکت داشت و یادداشتهایی از رویدادهای آن روزها تهیه کرد.
دکتر فاطمی پایتخت را به مقصد مشهد ترک میکرد و انگار دیگر هیچ کار دیگری در این دنیا نداشت جز همسایگی با سلطان خراسان. آنچنان که هرجا مینشست میگفت: خدمت به امام رضا (ع) از افتخارات من است.
خیابان کوهسنگی مشهد با درختان بلند و تنومند، پیادهروهای عریض و نمای رو به کوه در گوشه جنوبی یک شهر زیارتی. این خیابان نودساله با نامهای مختلفی آمیخته است.
دکتر محمدفرهاد رحیمی بنیانگذار مشهدی فیزیکسراها در ایران و بانی بخش نجوم موزه آستان قدس رضوی بود. سال۱۳۴۲ نامش در فهرست ورودیهای دانشکده علوم دانشگاه فردوسی قرار گرفت و از همان زمان به دنیای بینهایت فیزیک وارد شد.
استاد مهدی ولائی در تنظیم بیشتر مجلدات فهرست کتابهای خطی کتابخانه آستانقدسرضوی نقش داشت و برخی از آنها را به تنهایی تألیف کرد. این نخستینبار بود که با چنین دقتی، کتابهای نفیس فهرست میشد.
آسیابهای آبی امروزه یکی از خاطرات فراموششده مشهد قدیماند که روزگاری قوت غالب مردم وابسته به وجود آنها بود و چرخ این آسیابها، چرخ زندگی مردم را میگرداند.
اینجا تنها یک باغ نیست، بهشتی است که آرامگاه میرزاابراهیم رضوی را در دل دارد و میرزاابراهیم، بزرگترین وبه روایتی نخستین- واقف سادات رضوی است.
روزنامه «شرق ایران» یکی از روزنامههای بسیار مهم مشروطه است که بیشترین حجم اخبار را از آستان قدس پوشش داده است. این نشریه در دوره تولیت مرتضیقلیخان بهشدت اوضاع آستانه را نقد کرده است.
«چاهش» روستایی حدفاصل «کلاتچهبوغا» و حدود مزار خواجهربیع که کال موجود در این منطقه را به اسم آن میشناسند و «کال چاییش» یا «کال چاهش» میخوانند.
با روی کار آمدن صفویان بهویژه شاهعباس اول، زیارت امامرضا (ع) با تشویق و ترغیب فراوان همراه شد، آنچنانکه شاهعباس پای پیاده به مشهد آمد.
سال۱۳۲۸خورشیدی؛ اراضی «بجمهن» که با نام «بجمعه» در ذهن مردم مشهد جا افتادهبود، در محدوده شهری قرار داشت و با ۲۵۸نفر سکنه، منطقهای نسبتا پرجمعیت به حساب میآمد.
از واقعه به توپ بستن حرمرضوی در سال۱۲۹۱ خورشیدی یک پرده نقاشی باقی مانده که سندی است بر بسیاری از جنایتهای رخداده آن روزگار. این پرده نقاشی موجب خشم روسها شد و میرزا طاهر، را به زندان انداختند!
محسن توسلی میگوید: استاد روحانی موجب یک جریان سازی هنری در مشهد شد. حتی بسیاری از هنرمندان بزرگ که در تهران ساکن بودند، هروقت به مشهد میآمدند حتماً سری به استاد هم میزدند.
مرحوم عبدالله رضوی، مشهور به «عبدالله میرزای ناظر» در انتخاب موضوع وقف، دقت فراوانی داشت و بههمیندلیل، موقوفاتی که از وی باقی مانده، در ایجاد فضاهای نوین امدادرسانی به مردم، توفیق فراوانی یافته است.
تاریخچه سقاخانه حرم امامرضا (ع) به دورههای اولیه احداث بارگاه آن حضرت و ۱۲۰۰سال پیش برمیگردد؛ از این جهت که باید محلی برای برداشتن آب و وضوساختن زائران در این حرم مقدس تعبیه میشد.
مهر اولین ابزار در شناخت هویت افراد و مهمترین رکن در شناخت اسناد تاریخی است و مهرها در قدیم حکم شناسنامه امروزی را برای افراد داشتند. قدیمیترین مهر آستان قدس رضوی مربوط به دوره صفویه است.
تابلوهای خارجی موجود در موزه مرکزی آستانقدسرضوی، عموما آثار نقاشان ایتالیایی است. اما یکی از مشهورترین آثار خارجی موجود در موزه حرمرضوی، «آبگیر سنمارکو»، اثر ویلیام جیمز، نقاش مشهور انگلیسی، است.
«زیرکن» و «دهرود» در ردیف قدیمیترین مزارع شمال شهر مشهد قرار میگیرند که از آنها در متون تاریخی و جغرافیایی سخن به میان آمده است.