محمدرضا سرسالاری شاعر جوان محله راه آهن است. ادبیات خوانده، پیش‌تر فوتبال بازی می‌کرده و با بهترین هنرمندان تئاتر سنتی مشهد هم حشر و نشر داشته است.
الهه بیات‌مختاری و مجتبی ابوالقاسمی زوج شاعر محله پروین اعتصامی‌اند.به نظر خیلی‌ها شاعر با شاعر نمی‌سازد ولی آن‌ها می‌گویند بستگی دارد ما چگونه بسازیمش.
سیدعلی الموسوی شاعر ۳۱ ساله توان‌یاب محله راه آهن است که از ۱۶ سال پیش، درست در همان روز‌هایی که مادرش را از دست داد، طبع شاعری اش گل کرد و شعر می‌سراید.
دکتر قاسم رسا آخرین ملک‌الشعرای آستان قدس بود که اشعار او با سنگ و لعاب درآمیخته و بر معماری حرم، نقش بسته است. او همچنین پزشکی چیره دست بود.
استاد انوشیروان فروغی می‌گوید: حداقل ۲۰ سال شیمی کاربردی کار کرده‌ام و خیلی از کار‌های نقاشی‌خط من با استفاده از مواد شیمیایی است که به استخدام هنر درآورده‌ام.
شعر‌های جواد حاجی‌زاده چندین بار در مسابقات شعر فرهنگیان استان به عنوان اثر برتر برگزیده شده است و نمایشنامه‌ها و کارگردانی‌اش در جشنواره‌های تئاتر دانش‌آموزی حرفهای زیادی برای گفتن داشته است.
برای حیدر صفدرپور، همه چیز از برخاستن یک «آه» از نهاد شروع شد: «خدایا، می‌شه یه روزی منم مثه اینا، برای ائمه دو خط شعر بگم.» صفدرپور اولین شعرش را در ۱۸سالگی می‌سراید. حکایت او حکایت دلدادگی به ائمه (ع) است.
اعظم صباغ‌خور، ساکن محله مطهری در منطقه ۲، یکی از شاعران آیینی و مذهبی است که سرودن شعر را از ۱۸سالگی و دوران دبیرستان آغاز کرد و تاکنون موفق به کسب چندین عنوان برتر کشوری و استانی شده است.
علی حاجی‌یاری ۴سالی هست که حرفهای شعر می‌گوید. از نفرات برگزیده در جشنواره دانشجویی دانشگاه‌های فنی کشور بوده و در جشنواره شعر «بی‌حروف» نفر اول شده است.
فاطمه اخوان بیشتر شعر سپید و گهگداری شعر کلاسیک می‌سراید و فضای شعرهایش عاشقانه و اجتماعی است، علاوه بر این، آثارش در‌کتاب برگزیده اشعار شاعران خراسان (کتاب اسب‌ها روسری نمی‌بندند) و کتاب گزیده شعر خراسان حوزه هنری به چاپ رسیده است.
محمد و آرزو نیک؛ پدر و دختر شاعر که یکی راه پر پیچ و خم ادبیات را طی کرده و دیگری پای قله ادبیات شعر ایستاده است. از محمد نیک مجموعه شعری به نام «هرگز گلی را پرپر نکردم» به چاپ رسیده است.
مادر وصال توانایی می‌گوید: از وقتی او دوساله بود، هر شب برایش کتاب می‌خواندم و او با یک بار شنیدن، آن‌ها را حفظ می‌کرد. همین است که حالاچیزی در حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ کتاب داستان دارد که همگی را حفظ است.
«مکّیه غلومی» یکی از هزاران مادرِ جوان‌ازدست‌داده خرمشهری است که بهانه شهادت پسرش، او را شاعر ۱۱ جلد کتاب می‌کند؛ ۱۱ جلد کتابی که با نام «مرثیه‌های اولیا» نوشته «ام‌سید نورالموسوی» به چاپ رسید.
حیدر صفرپور شاعر محله شهید رجایی به عشق اهل بیت شاعر شده است. می‌گوید: درسی نمی‌خواندم و سوادم در حد چهار کلاس ابتدایی و سواد قرآنی است، اما این کمبود مانعی برای رسیدن به علاقه و عشقش برای شعر گفتن در مدح اهل بیت نمی‌شود.
مهدی مهدی‌زادگان می‌گوید: از سال ۸۰ به‌طور حرفهای شعر گفتن را آغاز کردم و علاوه‌بر شعر در موسیقی و تئاتر هم فعالیت دارم. به نظر من شعر ساده‌ترین نوع بیان تمام احساسات و بهترین ابزار برای به فکر واداشتن مردم است.
غلامرضا تازیکی که روز‌های هفتاد‌وچهار‌سالگی‌اش را سپری می‌کند، یکی از اهالی ادیب محله شیرودی است. او می‌گوید: از همان ابتدا عاشق اشعار کلاسیک بودم. همچنین بیشتر به سرودن اشعار اجتماعی علاقه‌مندم.
واژه‌های موزون، طوری نیایش را به‌دنبال خودش کشانده است که او نه‌تنها شعر می‌گوید، بلکه به مسابقات مشاعره هم راه‌یافته است. نیایش احشامی امسال در مسابقات مشاعره دانش‌آموزی در استان، عنوان اولی را از آن خود کرد.
ایمان بخشایشی کارمند بانک است اما به‌طور حرفهای ۱۰ سال است شعر می‌گوید. او می‌گوید: همیشه لای دفتر ریاضی‌ام کتاب حافظ باز می‌کردم! پدرم هم مرا دعوا می‌کرد و می‌گفت: به جای این کار‌ها درست را بخوان.
انتشار دومین مجموعه اشعار سپید متین راد با نام «جلز با کل سطح ممکن پوست» گواهی است بر اینکه شاعر بر این ویژگی زبانی تأکید دارد، چندان که آن را غنی‌تر و قوی‌تر به نمایش گذاشته است.
گورجای «میلی مشهدی» روزگاری در زمین‌های امین‌آباد مشهد قرار داشت و حالا پس از گذشت سال‌ها، در توافقی بین شهرداری و میراث‌فرهنگی، قرار است سنگ قبر میلی دوباره جایی در اطراف ساختمان راه‌آهن مشهد برپا شود.