هلیا خاوری هنرمند نوجوان محله رضاشهر است که طبع شعر دارد و حالا شعرها و تخیلاتش را به تصویر درمی‌آورد.
دکتر رؤیا رستگار تعریف می‌کند: ناظم مدرسه درحال به صف‌کردن بچه‌ها بود. چشمش که به من افتاد، با تحکم گفت «دختر جان! برو توی صف. چرا این‌قدر تعلل می‌کنی؟» به او گفتم: «من دانش‌آموز نیستم؛ معلم هستم.»
وقتی نام پروین اعتصامی می‌آید با خود می‌گوییم او را که همه می‌شناسند. کسی که اشعار مناظره‌ای‌اش زبانزد است. شاعر فرودستان است و روی سنگ قبرش نوشته شده: «اینکه خاک سیهش بالین است، اختر چرخ ادب پروین است».
دفتر شعر مرتضی شبانی ما را به مشهد و به‌ویژه چهاربرج ۶۰سال پیش می‌برد و برایمان از «دامن همت به کمر زدن»، «گریبان چاک دادن»، «بُخو»، «فرنگ» و... می‌گوید.
میترا نوایی، دانش آموز کتاب‌خوان و دکلمه‌نویس محله فرهنگیان است که بزرگ‌ترین تفریحش در کودکی، داشتن و خواندن کتاب‌های شعر و البته شاعری بوده است.
درحالیکه نرم‌افزارهای خوش‌نویسی و فونت‌های مختلف، هنر چندصدساله را مهجور کرده، قلم هنوز دوست معصومه سرائی، هنرمند محله شهید قربانی است.
میترا ابراهیم‌زاده، در حال حاضر در رشته‌های هنری مانند خوش‌نویسی، سفالگری، کتیبه و نقش برجسته، قالی‌بافی و مجسمه‌سازی فعالیت جدی دارد و با تلفیق برخی رشته‌های هنری آثار فاخری را خلق کرده است.
احمد بدیعی‌گلمکانی، سومین نسل از یک خانواده مبارز انقلابی است. مبارزه‌ای که از انقلاب مشروطیت شروع شد و تا سرنگونی حکومت پهلوی ادامه یافت.
در تاکسی آقای عبداللهی در خط فردوسی تا راهنمایی کتاب بخوانید، شعر بشنوید و موسیقی آرامش‌بخش گوش کنید.
استاد غلامرضا شکوهی، بی‌هیچ حرف و تعریف اضافه‌ای، آشنای دیرین شعر و شاعران خراسان است. کمتر کسی را در این حوزه می‌توان پیدا کرد که طعم شیرین غزلی جانانه را از این شاعر مشهدی نچشیده باشد.
زهرا عراقی، شاعر کودک و نوجوان امسال مقام سوم جشنواره رضوی را کسب کرد. از او تاکنون سیصدشعر کودک و نوجوان در مجلات مختلف به چاپ رسیده است.
حبیب‌الله بیگناه، که هفتم آبان سال ۹۹ دار فانی را وداع گفت، اسمی بود که لابه‌لای شعرها، خاطرات و عکس‌های قدیمی‌های شعر و ادبیات مشهد زیاد به چشم می‌خورد.
علی باقرزاده تعریف می‌کرد: وقتی داستان زندگی بخشدار هویزه را شنیدم، بسیار تحت‌تأثیر قرار گرفتم و همان‌جا در مدتی کوتاه، شعری سرودم که بعد‌ها هرکار کردم، نه توانستم بیتی به آن اضافه و نه بیتی از آن کم کنم.
سیدمجتبی ذبیحی از دوره راهنمایی، آن‌قدر عاشق سرود بود که دست‌آخر شغلش همین شد، مربی سرود! او اکنون در کارنامه خود، رتبه‌های برتر کشوری زیادی دارد.
سیدابوطالب مظفری را در بیشتر شب‌های شعر می‌توانی ببینی. لهجه دلنشینش میانه‌ای است بین لهجه ارازگانی و خراسانی. می‌گوید از چهارده سالگی به ایران آمده و در منطقه التیمور سکنی گزیده‌اند.
موسی عصمتی، شاعر روشن‌دل مشهدی سه کتاب برای بچه‌ها منتشر کرده و علاوه بر آن اولین بسته آموزشی خط بریل را با عنوان «شهرک الفبا» فراهم آورده است.
غلامرضا صدیق غریب شاعر، نویسنده و معلم مشهدی کتاب‌های ارزشمندی چون: نخستین روش‌های تربیت معلم ایران و سیر تکامل حقوق زن قبل و بعد از اسلام را نوشته است.
عطیه انتظام می گوید: اول دبیرستان بودم که یکی از شعرهایم را در کلاس ادبیات خواندم. دبیرم با شنیدن شعر من به وجد آمد و بسیار تشویقم کرد این تشویق و راهنمایی، برایم انگیزه‌ای شد تا جدی‌تر علاقه خود را دنبال کنم.
سید‌محمود ستاری، معلم بازنشسته آموزش‌وپرورش هنر خطاطی را از پدرش آموخته است، او هم‌زمان قاری قرآن است و شعر هم می گوید. او پس از انقلاب سال ها در جبهه حضور داشته است.
سیده حشمت موسوی، هم معلم است و هم حافظ قرآن. اما بیشتر هنرمندان او را با شعرهایش می‌شناسند که از کودکی در او جریان داشته است.