حسین بیدمشکی، جوانی سی‌ساله، یکی از معدودکارآفرینانی است که نه‌تنها از حاشیه شهر دل نکنده، بلکه همین‌جا دو کارگاه خیاطی راه انداخته و برای ۳۷نفر به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم بازار کار فراهم کرده است.
عذرا و محمدصفربه دلیل هزینه‌های زیاد، تصمیم می‌گیرند بدون برگزاری جشن عروسی، زندگی مشترکشان را شروع کنند، اما دوستانشان، تنهایشان نمی‌گذارند. یکی باغی را در اختیارشان می‌گذارد و دیگری لباس عروس، یکی آتلیه و...
حسام عباس‌پور جوان ۳۳ساله‌ای است که در محله رسالت کارآفرینی می‌کند. درحال حاضر ۶۰ بانوی خیاط در کارگاه او مشغول به کار هستند. او خودش لباس می‌دوخته و بساط می‌کرده است.
«حسین ماهر» که به «ماهری» شهرت دارد، در مغازه قدیمی‌اش کت و شلوار می‌دوزد و می‌فروشد؛ هرچند که می‌گوید خیاط باید بتواند همه‌چیز بدوزد و او هم دوختن هرگونه جامه‌ای را آموخته است.
سجاده، روکش لوازم آشپزخانه و... عمده چیزهایی است که معمولا در جهیزیه عروس‌خانم‌ها وجود دارد و این قشر از مشتری‌های اصلی علی شمشیری هستند. او می‌گوید: دعا کنید مشکلات گرانی و کار حل و عروسی‌ها زیادتر شود.
محمدرضا ریاحی‌نژاد می‌گوید: متاسفانه پارچه‌های ایرانی جدید مانند پارچه‌های قدیم مرغوبیت و مقاومت لازم را ندارند. این کار باعث استقبال‌نشدن از جنس ایرانی و اقبال مردم به جنس خارجی شده است.
حاج‌محمد رضازاده بیش از ۷۰ سال است که دوخت‌و‌دوز می‌کند. خیلی از شلوار‌های ساسون‌دار و کت‌های یقه‌انگلیسی اهالی قدیمی محله کوشش کار دست اوست.
آن روز‌ها که مریم در رؤیا‌های کودکانه، خود را پشت چرخ خیاطی درحال دوخت لباس‌های رنگارنگ می‌دید و از ذوق در پوستش نمی‌گنجید، فکرش را هم نمی‌کرد که کمتر از بیست‌سال بعد، به آرزویش برسد.
غلامحسین علیضغر که در محله کارگران به «بابای صادق معروف» به همراه همسرش تعمیر و فروش جوراب می‌کنند. در محل منزل آن‌ها را به نام «خانه جوراب مشهد» می‌شناسند.
نرجس محمددوست بانوی سرپرست خانواده و کاسب محله بهشتی است. بیشتر اهالی محله بهشتی او را می‌شناسند و اخلاق خوش و خوش‌حسابی‌اش اعتبار او در کسب و کارش شده است.
حسین عطایی، نایب‌قهرمان کونگ‌فوی کشور به خاطر یک اتفاق به ۱۳ سال حبس محکوم شد، اما پس‌از رهایی از زندان، یک کارآفرین موفق نام گرفت.
خدیجه سرناآبادی، بانوی نود و شش ساله‌ای است که با وجود سن زیاد هنوز هر روز جانماز می‌دوزد و برای تامین مخارج زندگی دست‌دوزهایش را بساط می‌کند.
زهره صداقت‌سلطان‌آبادی خیاطی ماهر و یک کارآفرین است که تولیدات کارگاهش را به کشور‌های عربی و شرق آسیا صادر می‌کند و برای ۲ هزار بانوی سرپرست خانوار ایجاد اشتغال کرده است.
اصغر توکلی که ۴۵ سال است در محله بالاخیابان چرخ خیاطی تعمیر می‌کند، می‌گوید: از پدرم شنیدم که مظفر‌الدین شاه قاجار اولین چرخ خیاطی را به همراه یک خیاط قفقازی به ایران آورد.
مغازه کوچک علی اصغری معلم قرآن و اولين خياط محله آبكوه هنوز محلی ثابت برای رفع گرفتاری‌ها و ریش‌سفیدی، برطرف کردن اختلافات خویشاوندی، تحقیق در امر ازدواج و پاتوق دوستان قدیمی است.
سر نخ یکی از گل‌های روی پارچه را که بگیری می‌رسی به کاشانی ۱۲ و مغازه‌ای که چرخش همیشه کوک است؛ کوک کوک. از خود عباس پوریزدیان، گلدوز ۶۳ ساله این مغازه که بپرسی می‌گوید «همه‌اش قسمت بود».
«طاهره مستنبط» هنرمند معرق کار محله بهشتی زمانی طولانی به کار خیاطی مشغول بوده و حالا در مجتمع زیست‌خاور، هنرش را درزمینه معرق‌کاری در‌معرض دید مردم قرار داده است.
فاطمه باقرزاده درکنار داشتن استعداد هنری در خیاطی، پشتکار و ممارست بیش از اندازه‌اش و بزرگ بودن هدف در ذهنش بوده که اکنون به الگویی برای بیشتر خانم‌های محله تبدیل شده است.
علی قانع خیاط استاد می‌گوید مردان روزگاران دور، نوعی کلاه بلند بر سر می‌گذاشتند و عمامه سیاهی دور آن می‌بستند و طیلسانی هم روی سر و عمامه می‌انداختند که ادامه آن، تا روی شانه‌ها را می‌گرفت.
خیابان معلم ۴ که به نام ابوالفضل بیهقی، مورخ معروف ایرانی، نام‌گذاری شده است، روزی محل کسب پررونقی برای خیاطان بود.