هاشم نعمتی که ۳۰ سال از عمرش را در دانشگاه گذرانده می‌گوید: گرچه استفاده از شیوههای تربیتی که در کتابها آمده زیاد هم منطقی به نظر نمیرسد، اما بهره نبردن از آن‌ها هم که حاصل سالها تحقیق پژوهشگران بوده نادرست است.
دکتر سید علی‌اکبر رزمی متولد سال۱۳۳۵ دارای مدرک دکترای اقتصاد و دانشیار دانشگاه فردوسی مشهد در رشته اقتصاد، سوابق علمی و مدیریتی زیادی داشت. او سه دوره نماینده مردم مشهد در شورای اسلامی شهر بود.
دکتر ابوالفضل بهنیافر ۲۵سالی می‌شود که روی مسائل «آمایش زمین» و «آمایش شهری» کار می‌کند؛ یعنی بیشتر وقت و مطالعاتش را برای بررسی مسائل مربوط به شهر‌هایی صرف کرده است که روی «زمین‌های مخاطره‌آور» گسترش یافته‌اند.
دکتر «محمد‌علی احمدیان» برای نخستین‌بار دوره «برنامه‌ریزی شهری» را در گروه «جغرافیای دانشگاه فردوسی» دایر و نخستین کنکور دکترای جغرافیا را برگزار کرد.
مرحوم علی‌محمد برادران‌رفیعی، مدیرعامل کانون فرهنگی قلم، که در پاریس درس روانشناسی خوانده بود اولین دکتر روانشناسی در مشهد شد.
سودابه پارسا کارشناس ارشد تاریخ و یکی از بهترین معلم‌های مشهدی است. او خانم صهبا، معلم تاریخ دوران دبیرستانش را مهمترین علت معلمی این روزهایش می‌داند.
پروفسور مجید میرزا وزیری نفر اول کنکور کارشناسی ارشد بوده، دکترای «آنالیز» دارد، عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی است و خانه ریاضی را در مشهد برپا کرده است.
شهین دارابی رشته تخصصی‌اش تربیت بدنی است. او از سال ۶۵ کارش را شروع کرده و ۱۵۰ بازی بومی خراسان رضوی را با کمک دانشجویانش گردآوری کرده است. از اَلَک دولَک تا هفت‌سنگ.
دکتر محمد تقی ایمان‌پور از اساتید ادبیات دانشگاه فردوسی است که تجربه ۳۰ سال زندگی در کشور‌های اروپایی را دارد. او دو فرزند معلول دارد و می‌خواهد تجربه زندگی آن‌ها در دیگر کشور‌ها را به هم‌وطن‌هایش بیاموزد.
علی‌اصغر برهمند معلم بازنشسته است و ده‌ها اختراع ثبت شده و ثبت نشده دارد و چندین و چند مدال طلا از نمایشگاه‌های بین‌المللی. او در سال ۱۳۸۵ به عنوان معلم نمونه کشوری انتخاب شده است.
سیده‌مریم مجتبوی، دکترای جوان معماری در تغییر دیدگاه دانشجویان و سوق‌دادنشان به‌سمت پروژه‌های عملی و میدانی نقش مؤثری داشته است.
استاد مهران صدرالسادات توانسته در هنر نقاشی به شیوه‌هایی فردی و صاحب‌سبک دست یابد و متاثر از رویداد‌های اجتماعی و زندگی مردم با بدایع تصویری، خالص‌ترین احساسات هنری خود را به تصویر بکشد.
حسن ضیایی‌نیا خاطرات مشترکی با دانشمند شهید مجید شهریاری دارد. می‌گوید: هرچه از دانش شهید بگویم کم گفته‌ام؛ ایشان در توسعه تحقیقات قدرت هسته‌ای ایران پیش‌رو بوده است.
مجتبی مغربی تحصیلات دانشگاهی خود را در مشهد، تهران و کشور استرالیا گذرانده و بعد‌از گرفتن مدرک فوق‌دکترای رشته عمران، در دانشکده فنی و مهندسی دانشگاه فردوسی مشهد، مشغول تدریس شده است.
غلامرضا صدیق غریب شاعر، نویسنده و معلم مشهدی کتاب‌های ارزشمندی چون: نخستین روش‌های تربیت معلم ایران و سیر تکامل حقوق زن قبل و بعد از اسلام را نوشته است.
حجت‌الاسلام سید‌ابراهیم رضایی، امام‌جماعت و استاد پردیس شهید‌هاشمی‌نژاد بابت ارتباط خوب و پدرانه‌اش با دانشجویان بسیار محبوب است.
دکتر درویش رشته بیوسیستماتیک جانوری را وارد ایران کرد و این رشته را بر اساس علوم پایه خودش راه‌اندازی و دانشجویان زیادی را هم تربیت کرد.
به همت مرکز آثار و مفاخر دانشگاه فردوسی و کمیته نامگذاری معبر شهری شهرداری مشهد، ۱۲ معبر شهر به نام اساتید سابق دانشگاهی نامگذاری شده است.
مهندس حمید مصدقی نغندر مدرک پسا دکتری در بررسی روش‌های نوین درمان بیماری‌های خاص با استفاده از تکنولوژی نانو دارد. «سنتز نانو ذرات مس» فرآیندی است که او برای نخستین بار در جهان در سال ۸۳ انجام داد.
میرسجاد موسوی، نابینا، اما سرشار از استعداد است، لیسانس اقتصاد را از دانشگاه انگلستان دریافت کرده و تاکنون ۱۳ کتاب برای روانشناسی نابینایان نوشته است. او مدتی را هم به عنوان رئیس هیئت‌مدیره «انجمن حامیان شهر بدون مانع» فعالیت کرده است.