محمد عابدی، معلم ورزشی که حالا مدیر یک مؤسسۀ بزرگ خیریه است، یک گروه هزارو ۲۰۰ نفره از خیران را مدیریت میکند و میگوید دانشآموزانی در مناطق محروم زندگی میکنند که صبحانه، نان و قند میخورند.
احمد نهایی، پیشکسوت کشتی و داور بینالمللی درجۀ یک این رشتۀ ورزشی است، او رئیس سابق اداره ارتباطات رادیویی شهرداری هم بوده است، اما دلیل این گزارش احداث بوستانی در مجتمع مسکونی امید با هزینه شخصی اوست.
این درمانگاه خیریه است و علاوهبر انجام امور درمانی، دستی در دستگیری از نیازمندان با تهیه موادغذایی موردنیاز، پوشاک و اهدای مبالغ نقدی دارد.
نخستینمرکز نگهداری بیماران صعبالعلاج ایران («هاسپس») در انتهای بولوار دلاوران (دلاوران ۶۳) به همت پروفسور سیدرضا خطیب، رئیس سابق انجمن جراحان مغز و اعصاب آمریکا، پا گرفته است.
ماهرخ شاکریان حکم همان نخ تسبیح را دارد. خیران را گرد هم میآورد تا با کمک آنها دردی از بیماران التیام پیدا کند و عزیزی به آغوش خانوادهاش برگردد.
۵ سال است همسر ابراهیم با سرطان دستوپنجه نرم میکند و او هزینه فراوانی را برای خرید دارو صرف میکند با این حال او خانهاش را به کانون فرهنگی و محلی برای اسکان زائران تبدیل کرده است.
خانم نیککار، داروساز خیر منطقه خاتم الانبیاء (ص) بیش از ۲۰ سال است که در کنار همسرش، محمود برکچی، این داروخانه را اداره میکند و به افراد نیازمند محله که کم هم نیستند به طور رایگان دارو میدهد.