آرمان آستارائی هربار دخترعموهایش را میدید، حس میکرد خودش هم میتواند روزی همانقدر ماهر شود. شور و اشتیاقی که در او شکل گرفته بود، باعث شد در ششسالگی کفش اسکیت به پا کند و حالا چندمقام استانی دارد.
محله
بهشتی
بهشتی محلهای نوستالژی و تاریخی در حدفاصل خیابان کوهسنگی و پادگان ارتش است. یکی از مکانهای مهم محله، بیمارستان۱۷شهریور است که نام پیشین آن، ششم بهمن بود. خیابان امیرکبیر در گذشته بهنام «ثریا» و خیابان بهشتی نیز بهنام رضاشاه بوده است. باغ الندشت از موقوفات آستانقدس یکی ازنقاط مهم محله بهشتی است.
بعداز پانزدهسال زندگی در پیرانشهر، فرزانه نخعی قرار بود به زادگاهش برگردد اما در مشهد کسی از کارنامه هنری او خبر نداشت. روزهای اول خیلی برایش سخت گذشت تا اینکه آشنایی با یک مدیر مدرسه، فرصت جدیدی را پیش رویش گذاشت!
احمد منصوری حدود ۳۵ سال از عمر خود را به پخت و پز و آشپزی گذرانده است. سال ۱۳۴۴ بود که مجموعه باشگاه و تالار کوهسنگی و منصوری از دوسال بعدش به عنوان سرآشپز این رستواران فعالیت میکند.
بعضی وقتها اتفاقی ساده میتواند مسیر زندگی آدمها را عوض کند. آن روز هیچکس نمیدانست همان تصمیم جزئی مادر، سرنوشت سمیرا طوسی را به مسیر تازهای خواهد برد.
زهرا موسوی از ۳۲ سال پیش ساکن محله بهشتی شده و از بانوان فعال فرهنگی و چهرههای شناختهشده محله است؛ زنی که هم خودش در این محدوده رشد کرده است و هم فرزندانش در این کوچهها بالیدهاند.
محدثه سلیمانی بعد از گذشت ۲۱سال، مهربانی سبزیفروش قدیمی محله را از یاد نمیبرد؛ وقتی با شیشههای نوشابه سُر خورد و روی زمین افتاد اما امیرآقا کمکش کرد و زخم دستش را چسب زد و یکی از نوشابهها که سالم مانده بود را دستش داد.
در کوچه همت۱۲ سه کاسب سالهاست رسم مردمداری را با نسیهدادن زنده نگه داشته و نشان دادهاند که هنوز هم میتوان روی دستهای گرم همسایه حساب کرد. در این کوچه، مردم نهفقط درکنار هم، بلکه همراه هم زندگی میکنند.
خانواده آستارائی همگی به یک ورزش علاقهمندند؛ پدر و مادر با علاقه و پشتکار، مسیر اسکیت را برای دو دخترشان هموار کردند و حالا این دختران جزو چهرههای شناختهشده ورزش اسکیت در کشور و مشهد هستند.
مریم شیردل سیسال از عمرش را یا معلم بوده است یا مدیر. دراینمیان یک شاگرد پررنگتر از بقیه در ذهنش مانده است؛ دختری که ناگهان سرپرستانش را از دست داد و به ناچار به مدرسه شبانهروزی حاجرضا مقدم پا گذاشت.
علاقه حسین سعیدی به نقاشی با تکنیک رنگ روغن زبانزد است. او میخواست کسانی که مانند خودش تشنه یادگیری هستند، در مسیر درست هدایت شوند و حالا دوازدهسالی میشود که مغازه کوچکش را در مجتمع زیستخاور برپا کرده است.
رضا بقایی مسئول فنی گروه تواشیح «سیره النبی(ص)» است. این گروه به سرپرستی جانباز محمد محمدی از سال ۱۳۷۰ فعالیتهای قرآنی خود را آغاز کرد و در دوره فعالیتی ۲۱ ساله توانست یکی از گروههای ممتاز کشوری شود.
از مزایای قابل ذکر هنر سوختنگاری میتوان به ارزان و در دسترسبودن لوازم کار اشاره کرد، فقط با یک هویه ساده، یک تکه چوب، سمباده و یک طرح میتوان اثر هنری بینظیری خلق کرد.
علی مولایی بیشتر ۴۸سالِ عمرش را با نخ و سوزن گذرانده است. او باور دارد هر لحاف، قصهای دارد. قصه علیآقا، داستان مردی است که هنوز با همین حرفه روزگارش را میگذراند.
نیلوفر قمری میگوید: من چراغخوابی ساختم که با اتصال به یک حسگر بهصورت هوشمند کنترل میشود یعنی با عبور هر شخصی از مقابل آن، چراغ خواب روشن میشود وپس از دوتاپنجدقیقه دوباره خاموش میشود.
فرزانه کوثری عادل که عنوان کارمند نمونه زن ادارات استان را از سوی استانداری خراسان رضوی در سال ۸۲ به دست آورده، اصلیترین رمز موفقیت خود را توکل و اعتماد به خدا و پشتکار معرفی میکند.
دانشآموزان دبستان شهید جهانآرا، بیش از هر دانشآموز دیگری تحتتاثیر رشادتهای دلاوران جنگ تحمیلی هستند، نسل سوم مهاجران آبادانی و خرمشهری که مشهد را پناهی برای آمال و آرزوهایشان دانستهاند.
پسر زهرا خانم دانشگاه سمنان قبول شده بود و دلتنگیهای مادرانه امانش را بریده بود اما یک همدلی صمیمانه حالش را بهتر کرد. یکی از همسایهها وقتی دید او بیقرار است، گفت پسرت رفته تا ادامه تحصیل دهد.
فاطمه غلامزادهبرازنده در شمعسازی تبحر دارد و امروز یکی از بهترینهای این رشته در کشور است و غرفههایش در نمایشگاههای داخلی و خارجی بازدیدکنندگان فراوانی را به خود دیده است.
امیرعلی گنجآبادی جوان ورزشکاری است. او می گوید: در سال ۸۹ مقام نخست دوومیدانی در سطح مدارس کشور را به خود اختصاص دهم. البته در همان سال رکورد پرش ارتفاع استان را هم شکستم.
بهار رجبی، نوجوان دوازدهساله محله شهیدبهشتی، از چهارسالگی پا به دنیای موسیقی گذاشته و توانسته در پایه پنجم تحصیلی، مقام سوم رشته ویولن آموزش و پرورش ناحیه ۳ را به دست بیاورد.