رنگ و روی مغازه‏ عموقربانعلی به سبک قدیم است

سکینه سرچاهی| رنگ و روی مغازه‏اش روایت از همسایگی چندین‌ساله‏ با محله دارد. یک چهاردیواری کوچک که با قفسه‏‌هایی به سبک ۳۰ سال پیش چیده شده است. دو کفه ترازوی قدیمی و فلزی‏اش حکایت از این دارد که بقال قدیمی محله ما هنوز تسلیم شماره‌های دیجیتالی ترازو‌های امروزی نشده است. زیاد اهل گفت‌و‌گو نیست، اما حرف خاطرات قدیم که می‏شود، لبخندی میان سفیدی ریش‌های ضخیم قربانعلی پیدا می‌شود و لب به بیان خاطرات آن روز‌ها می‏گشاید؛ از روز‌هایی می‏گوید که طلاب آب نداشت و او با گاری اسبی از تبادکان آب می‌‏آورد...

نامش قربانعلی صفرزاده است، اما در محله، او را عموقربانعلی صدا می‌‏زنند. عموقربانعلی ما را با خود همراه می‏‌کند و به ۴۷ سال پیش می‌‏برد. به زمانی که تازه به محله طلاب مشهد آمده بود و در میثم تمار ساکن شده بود. او از خانه‌‏ای حرف می‌‏زند که آب نداشت و او برای آوردن آب به زادگاهش یعنی تبادکان می‌‏رفت و با گاری اسبی آب می‌‏آورد. تعریف می‌‏کند: وقتی با گاری آب می‌‏آوردم، ساعت‌‏ها طول می‌‏کشید واهالی محله هم از آن استفاده می‌‏کردند. عموقربانعلی نفسی تازه می‌کند و ادامه می‌‏دهد: آن زمان برق هم نداشتیم و چراغ گردسوزی روشن می‏کردیم تا شب‌های مارا روشن کند!

مطلب مرتبط صادق شمسی‌زاده با دخل و ترازویش ایران‌گردی می‌کند

خانه‌‏ام را هفت تومان اجاره کردم

عموقربانعلی که متولد سال ۱۳۰۷ در تبادکان است، وقتی به طلاب می‌‏آید ابتدا خانه‏‌ای به هفت‌تومان اجاره می‏‌کند. او در این‌باره می‌‏گوید: آن زمان کار ثابتی نداشتم و برای مردم کارگری می‌کردم؛ حتی گاهی سه روز بیکار بودم تا اینکه کم‌کم تصمیم گرفتم کار ثابتی داشته باشم.

کار اول؛ انگور فروشی

عموقربانعلی در ادامه از دورانی می‌گوید که سرایدار خانه فردی بوده و او برایش یک گاری دستی خریده و از او خواسته تا به میوه‌فروشی مشغول شود. تعریف می‌‏کند: آن موقع با چهار قران انگور خریدم و با گفتن جمله «انگور دارم» کارم را آغاز کردم. یادم می‌‏آید آن روز تا شب همه انگورهایم به فروش رفت و ۱۷ قران سود کردم. عموقربانعلی به این ترتیب چندسال میوه‏فروشی و بعد از آن بلورفروشی می‌‏کند. او در این مدت مقداری پول پس‌انداز می‌‏کند تا اینکه زمینی در شهناز قدیم می‌‏خرد و خانه‏‌ای گلی می‌‏سازد.

آن موقع با چهار قران انگور خریدم و با گفتن جمله «انگور دارم» کارم را آغاز کردم

در محله نگهبانی می‌دادیم

او که حالا غباری از اندوه بر چهره‌اش نشسته، یادی از هم‏محله‏‌ای‌‏هایش می‌‏کند که سال‌های سال را با هم گذراندند، اما حالا از آن‏ها تنها نامی در بین قدیمی‌‏ها باقی مانده است. خنده‌‏‏ای روی لبانش پدیدار می‌‏شود و می‏‌گوید: سال ۱۳۵۰ بود که کم کم زمزمه‌های انقلاب به گوش می‌رسید. آن زمان من و دوستانم به نوبت هر دو ساعت در محله نگهبانی می‌دادیم تا افراد سودجو و سارقان آسیبی به منازل نرسانند چرا که آن زمان بیشتر خانه‌ها در حال ساخت بودند و در و پنجره نداشتند.

*این گزارش یکشنبه، ۲۶ شهریور ۹۱ در شماره ۲۱ شهرآرامحله منطقه ۴ چاپ شده است.