صحن امام حسن مجتبی(ع) در حرم رضوی بدلیل همجواری با دانشگاه علوم اسلامی رضوی و بنیاد پژوهش‌های اسلامی علاوه بر کارکرد زیارتی، محلی برای برگزاری نشست‌های علمی و همایش‌های مذهبی است و با وجود تردد زیاد، فضایی آرام‌تر نسبت به صحن‌های مرکزی حرم مطهر دارد.
زهرا قاسمی می‌گوید: ابتدای کار، پای حاجت در میان نبود. فقط دوست داشتم خادم این خاندان باشم. به دلم افتاد کار را با نام حضرت‌ام البنین (س) شروع کنم و شنبه‌ها، ایستگاه صلواتی راه بیندازم.
سال‌هاست پنجشنبه‌های حسن منتظری به این شکل می‌گذرد؛ زیارت، دیدار با مردم و هدیه‌هایی که شاید ارزش مالی زیادی نداشته باشند، اما برای گیرنده‌شان می‌تواند خاطره‌ای ماندگار باشد.
حضور بی‌شمار زائران در حرم رضوی را می‌توان در ایام پیک از ورودی‌های شلوغ بازرسی در چهار بست اطراف حرم متوجه شد. در این میان زائران خوش‌اقبال که مسیر‌های جدید را پیدا می‌کنند، می‌توانند دسترسی آسان‌تری داشته باشند.
صغری خانم می‌گوید که همسرش تعریف کرده به‌دنبال هتلی با قیمت مناسب می‌گشته و از چندنفر سؤال می‌کرده که یک خادم به او نزدیک می‌شود و به او می‌گوید سه شب میهمان حضرت ابوالفضل (ع) هستند.
جمعی از نوجوانان و جوانان چهارده تا نوزده‌ساله از شهر میناب و بخش‌هایی از شهرستان بشاگرد، روستا‌هایی مانند گافر و پارامون، راهی مشهد شدند؛ نوجوان‌هایی که برای نخستین‌بار قدم به حرم امام رضا (ع) می‌گذاشتند.
حسینیه تهرانی‌ها در خیابان آخوند خراسانی جایی است که پنجاه‌معلول به‌همراه یکی از نزدیکانشان برای نخستین‌بار به مشهد سفر کرده و به پابوس امام‌رضا (ع) آمده‌اند.صدزیارت اولی دیگر نیز به این جمع اضافه خواهند شد.
گل‌های روی ضریح مطهر امام هشتم پس از دو روز به دارالذکر رفته و دو روز بعد نیز به بخش شمیم رضوان می‌رسند و پس‌از بوجاری، خشک و بسته‌بندی می‌شود و به دست زائران و مجاورانی می‌رسد که مشتاق بوییدن گل‌های متبرک به مزار رهبر شهیدشان هستند.
چهار‌سالی می‌شود که خانه پدری محمدتقی ضیایی درهایش به روی زائرانی باز می‌شود که از شهر‌های دور و نزدیک برای زیارت به مشهد می‌آیند. این رسم زیبا از چهارسال پیش، با تصمیم آقا‌محمدتقی و همسرش شکل گرفت.
کیان غزنوی می‌گوید: امسال با مامان و بابایم اربعین به کربلا رفتیم. مردم آنجا خیلی از ما پذیرایی می‌کردند. همان‌جا تصمیم گرفتم وقتی برگشتم مشهد، من هم ایام شهادت امام‌رضا (ع) هرکاری از دستم برمی‌آید برایشان انجام دهم.
سلیمان‌شاهی بانویی بود که مرداد سال ۶۶ در سرزمین وحی به شهادت رسید و پیکرش مفقود ماند!
در پویش «آهوانه»، دختران با دستان کوچک و نیت‌های بزرگ می‌خواهند سهمی در شاد‌کردن زائران خردسال امام مهربانی‌ها داشته باشند. از نوجوانان تا بانوان هنرمند همه به عشق امام هشتم(ع) شب‌هایشان را پای دوخت می‌گذرانند!
انسیه حیدر‌زاده پس از هشت‌بار حضور در پیاده‌روی اربعین و پنج‌سال همراهی زائران در قالب کاروان، از تجربه‌ای می‌گوید که هر بار رنگ‌وبوی تازه‌ای پیدا می‌کند؛ تجربه‌ای که در آن خستگی، ترس و سختی جای خود را به همدلی، ایثار و آرامش می‌دهد.
طومار‌ها و پوستر‌های زیارتی از آثاری هستند که در آنها تصویر، متن و تجربه زیارت در کنار هم قرار گرفته و بخشی از فرهنگ دیداری و دینی جامعه شیعی را شکل داده‌اند. این طومار‌ها با ورود صنعت چاپ متحول شده‌اند.
در گرمای ۵۰درجه نجف که آسفالت زیر پایت را نرم می‌کند، چشم به هم که می‌گذاری، کیسه‌های زباله پر می‌شوند و دوباره باید جمع شوند. اینجا رضا قدیمی و غلامرضا ابراهیمی و کاظم غلامی خستگی‌ناپذیر کار می‌کنند بدون آنکه آثار خستگی در صورت آنها نمایان باشد.
در محله آبشار سر که بچرخانی، همه‌جا برج و مجتمع مسکونی است که روی هم سوار شده! در یکی از همین آپارتمان‌ها در کوچه نماز ۲۷ همسایه‌هایی زندگی می‌کنند که پایه رفاقتی چندساله هستند. آنها هرکدامشان به‌تنهایی رفاقت را در محل سکونتشان گسترش می‌دهند.
سفر شاه‌عباس اول صفوی به مشهد را باید یکی از مهم‌ترین رویداد‌های تاریخ تشیع و ایران دانست. او نزدیک به پانصد کیلومتر را پیاده می‌پیماید تا خود را به حرم رضوی برساند، سه ماه در مشهد اقامت می‌کند و هم‌زمان با زیارت مقدمات لشکرکشی به هرات و مقابله با ازبکان را فراهم می‌آورد.
عرفان امیریان دو سال پیش، به‌عنوان یکی از نخبگان قرآنی راهی سفر کربلا شد؛ سفری یک خاطره شیرین برایش به همراه داشت.عرفان سال‌ها بود مداحی‌های پویانفر را گوش میکرد. بعضی از نوحه‌های او را حفظ و حتی در مراسم مختلف اجرا کرده بود.
حنانه باوفا از روزی می‌گوید که برای خدمت به زائران در دهه آخر صفر سال ۱۴۰۲ رفته بود، اما در مترو درگیر حادثه‌ای شد که او را به اتاق عمل کشاند و فکر میکرد فرصت رفتن به زیارت امام‌حسین(ع) را از دست داده است.
شاهرخ‌تیموری سال‌ها صبوری و تلاش کرد تا بالاخره توانست دیبای فاخر ایرانی را بر دیوار‌های خانه خدا بیاویزد. اتفاقی که حدود ۶۰۰ سال رخ داد و به‌نوعی جابه‌جایی قدرت میان شاه مصری و حاکم خراسان بود.