نان به وقت مهربانی
طرح دیوار مهربانی اگر چه چندان موفقیتآمیز نبود و، اما و اگرهایی داشت، اما خیلیها را به فکر مهربان بودن انداخت. جرقه دیوار مهربانی از زمانی زده شد که احساس میشد باید به کمک افرادی آبرومند و نیازمند رفت و آنها را تنها نگذاشت. خیلیها به استقبال این طرح رفتند و شروع پررنگی داشت هر چند در ادامه دوام نیاورد.
دیدن عبارت «نان مهربانی» بر شیشه نانوای محله این حس را دوباره در ما زنده کرد؛ یادآوری طرحی که میتواند به شیوهای دیگر دنبال شود. همه چیز از روزی شروع شد که روح ا... کلانتر، نانوای محله میثم، تصمیم گرفت تا جایی که میتواند نان به دست افراد نیازمند برساند بهویژه کارتن خوابها.
وقتی اشتیاق ما را برای این گفتگو میبیند پیشنهاد جالبی مطرح میکند اینکه با مشارکت شهرآرا، پویشی برای این موضوع راه بیندازد و خانواده پر جمعیتی تشکیل بدهد که به نانواهای محلهشان بپیوندند حتی اگر یک نان به دست نیازمندی برسانند، اجرشان را گرفتهاند. میشود گفت این شغل در خانواده آنها موروثی است. پدر و برادر او هم خبازهای با تجربهای بوده و هستند.
به نیت محلهای بدون گرسنه
روح ا... کلانتر از روزی میگوید که برادرش به سبک و سیاقی دیگر تصمیم به این کار گرفت «کسانی که تمایلی برای کمک کردن داشتند و پول نان را برای نیازمندان میدادند سهمشان را جمعآوری میکرد و شبهای جمعه، نان بینشان توزیع میکرد.».
اما من فکر میکنم کمک کردن برای نان نباید به یک زمان محدود باشد. این بود که تصمیم گرفتیم تا جایی که در توانمان است هر روز این برنامه را داشته باشیم. دفتری را به این منظور فراهم کردیم و کسانی که مایل هستند سهمشان را یادداشت میکنیم. روزهایی هم بوده که کسی نبوده است و ما سهم خودمان را دادهایم.
نا گفته نماند با کمیته امداد هم هماهنگ هستیم و مددجویان تحت پوشش کمیته هم به ما مراجعه میکنند. اما برای ما این چیزها ملاک نیست، کسی که مراجعه کند و نان بخواهد او را دست خالی بر نمیگردانیم. از هر نانی که بخواهد، روغنی، کنجدی، ساده.
او میگوید همه ما باید برای داشتن محلهای بدون گرسنه تلاش کنیم. حتی اگر شده به اندازه دادن یک نان به دست نیازمند. اما با یک دست نمیتوان چند هندوانه برداشت. ما خودمان روزانه برای ۶۰ نفر سهمی کنار میگذاریم چه خیری داشته باشیم یا نه.
ما خودمان روزانه برای ۶۰ نفر سهمی کنار میگذاریم چه خیری داشته باشیم یا نه
نان به دست کارتن خوابها هم میرسد
دوست دارد گامهای محکمتری در راه کمک به نیازمندان بردارد. خیلیها غذا و پوشاک بین کارتنخوابها میبرند و ما در اندازه خودمان کار میکنیم و نان بینشان میبریم. اما شناسایی افراد نیازمند چطور انجام میشود. کلانتر در پاسخ ما میگوید: کار سختی نیست.
بعضیهایشان خودشان مراجعه میکنند و ما بیهیچ پرسش و، اما و اگری نان را با احترام تحویلشان میدهیم و بعضیها را هم شناسایی کردهایم و همسایهها هم نیازمندیهای محله خود را معرفی میکنند. به اینجای صحبت که میرسد میخواهد موضوعی را مطرح کند.
نان صلواتی و کمک برای تأمین نان نیازمندان در ماه رمضان و شب میلاد امام حسن (ع) پررنگ است، اما افراد آسیب دیده و نیازمند همیشه اطراف ما هستند. از همه مردم میخواهم در همه ایام سال به فکر یکدیگر باشیم. کمک کردن نباید فصلی باشد.
فرهنگ سیر کردن نیازمند
اما همت ما این است که در محله خودمان لااقل کسی گرسنه نماند. ما دوست داریم مردم خودشان به فکر هم باشند. نیازمندان را شناسایی کنند. همراهی آنها هم در فضای واقعی باشد و هم در فضای مجازی و رسانهای، تا بتوانیم بین آنها فرهنگسازی کنیم و اینکه آنها نسبت به همسایه گرسنهشان یا حتی کسی که کارتن خواب است، بیتفاوت نباشند.
دوست داریم هدیه دادن و سیر کردن جزو فرهنگ آنها شود حتی اگر به اندازه لقمه نانی باشد. این طرح به ما کمکهای دیگری هم میکند؛ از اسراف کردن در نان پرهیز کنیم شاید اگر به جای خرید ۲ نان یکی از آنها را اهدا کنیم در مصرف دقت بیشتری داشته باشیم.

همه نسبت به هم مسئول هستیم
متأسفانه ما عادت کردهایم تا حرف از کمک به دیگران میشود دولت را مقصر میدانیم و تأکیدمان بر این است که حکومت باید مشکل آنها را حل کند. اما سؤال من از شهروندان این است خودمان برای هم چه کردهایم. ما مسلمان هستیم و نسبت به کسانی که گرسنه هستند وظیفه داریم حتی اگر طرف کارتن خواب باشد و ...
میگوید: کار را تازه راه انداختهایم، اما هیچ سازمان و نهادی به ما کمک نمیکند، فکر میکنم به واسطه بار عاطفی میتوان مردم را شریک و سهیم کرد. خیلیها که مثل شما توجهشان به عبارت نام مهربانی جلب میشود سهمی پرداخت میکنند و ما با احترام نان را توی دستهای کسانی میگذاریم که میدانیم به همین لقمه هم نیاز دارند. اگر کس دیگری هم به سیر کردن گرسنهای در محله مایل است، بسما...
* این گزارش یکشنبه ۴ شهریور سال ۱۳۹۷ در شماره ۳۰۶ شهرآرامحله منطقه ۴ چاپ شده است.
