سیدکاظم حسینی‌فر از بنیانگذاران اردوی راهیان نور است 
خاطرات فیاض از قنات تا باغهای کشاورزی سمزقند 
سیدکاظم حسینی‌فر از بنیانگذاران اردوی راهیان نور است
سرتیپ دوم پاسدار سیدکاظم حسینی‌فر، کارشناس‌ارشد علوم دفاع مقدس و کارشناس رشته حقوق، سه‌سال رئیس ستاد راهیان نور در لشکر ۵ نصر بوده و چند‌سالی است که بازنشسته شده. تقریبا هیچ عملیاتی نبوده که سیدکاظم در آن حضور نداشته باشد؛ از عملیات فتح‌المبین و طریق‌القدس گرفته تا عملیات بیت‌المقدس در آزادی خرمشهر.
او که در این عملیات، یکی از یاران و جانشینان فرمانده شهید برونسی بوده است، از آن زمان خاطرات بسیاری با خود به همراه دارد. او کسی است که از آغاز جنگ تا پایان عملیات مرصاد در جبهه‌های جنگ بوده است. هنوز مانند همه دلدادگان در هوای عاشقی به سر می‌برد. این را از آنجا می‌توان فهمید که تمام لحظه‌های حضور در سرزمین عشق و ایثار را که با هم‌رزمانش گذرانده، برای ما توصیف می‌کند.
انقلاب که شد، دلش هم انقلابی شد
سیدکاظم حسینی‌فر، متولد محمودآباد سفلای تربت‌جام تا پنج‌سالگی در همین شهر زندگی می‌کرد. پدرش روحانی بوده و به همین دلیل به مشهد مهاجرت می‌کنند. دوران ابتدایی و راهنمایی را تا قبل‌از انقلاب به پایان رسانده و یک‌سال هم بعد‌از انقلاب ترک تحصیل می‌کند.
جنگ که می‌شود، وظیفه خودش می‌بیند که بنا‌به فرمایش امام راحل (ره) در جبهه‌های حق علیه باطل جهاد کند و به یاری مردم کشورش بشتابد. بعد‌از جنگ هم که برگشت، ادامه تحصیل داد و در حال‌حاضر دارای مدرک کارشناسی حقوق‌قضایی و کارشناسی ارشد جغرافیای نظامی است و در دانشگاه مهندسی خاوران به‌عنوان استاد، درس دفاع‌مقدس را تدریس می‌کند.
اگر خبرنگاران نبودند، رویداد‌های جنگ در پستو می‌ماند
بنیان‌گذار اردوی راهیان نور خراسان می‌گوید: سال‌های آشنایی من با انقلاب به دوران کودکی‌ام برمی‌گردد. از آنجا که همیشه همراه پدرم بودم، در نه سالگی که با رساله امام آشنا شدم. هشت‌سال در جبهه‌های جنگ حضور داشتم و در این مدت یک‌سال‌و‌نیم پشت جبهه در‌حال درمان بودم؛ چون آسیب دیده بودم. با‌این‌حال با پای مصنوعی نیز در آخرین سال‌های جنگ در نیروی گردان خط‌شکن حضور داشتم که بعد‌از مدتی به‌عنوان مسئول ستاد قرارگاه نجف ۲ منصوب شدم.
از آغاز جنگ که بیست‌و‌دوساله بودم، در جنگ حضور داشتم. در جنگ خبرنگاران بسیاری نیز همراه رزمنده‌ها پشت‌خط حضور داشتند. اگر خبرنگاران نبودند، نمی‌توانستیم واقعیات و رویداد‌های جنگ را برای مردم بازگو کنیم و اطلاعات در پستو می‌ماند و همه بی‌خبر می‌ماندند.
هیچ‌وقت یادم نمی‌رود زمانی را که خبرنگاران در نقطه رهایی، همان‌جایی که رزمنده‌ها قرار بود گردان خط را بشکنند، با هم وداع می‌کردند و به یکدیگر التماس دعا می‌گفتند. زمانی که خبرنگاران در این نقطه حساس برای مصاحبه با رزمندگان همراه می‌شدند، آن‌ها از تنها چیزی که صحبت نمی‌کردند، دنیا بود و مادیاتش، اما تا دلتان بخواهد از عشق و علاقه خود به دین و ارزش‌های دین و شهادت می‌گفتند. آن‌ها سخت‌ترین بند فروع دین را انتخاب کرده بودند.
به‌نظرم خبرنگاری در آن برهه، کار خطیر و ارزشمندی بود؛ چرا‌که باید این احساسات رزمنده‌ها را به‌خوبی به دیگران انتقال می‌دادند و رسم امانت‌داری را در‌قبال این رزمنده‌ها حفظ می‌کردند.
به فرموده حضرت آقا، این وصیت‌نامه شهداست که کارگشاست؛ چرا‌که حرف دلشان است و لاجرم بر دل می‌نشیند. رزمنده‌ای نبود که بخواهد برای دنیا و مقام و درجه به جبهه‌ها آمده باشد، بلکه همه به خاطر خدا و انجام تکلیف خود آمده بودند و در‌این‌بین خبرنگاران نیز جهاد بسیار مهمی انجام می‌دادند.
اگر خبرنگاران نبودند، نمی‌توانستیم واقعیات و رویداد‌های جنگ را برای مردم بازگو کنیم و اطلاعات در پستو می‌ماند
پشت جبهه‌ها، غوغای خاطرات
ایمان و روحیه شهادت‌طلبی رزمندگان ما بسیار عجیب بود. وقتی که حمله می‌شد، هیچ‌یک از رزمندگان ما به‌سادگی حاضر نمی‌شدند پشت خطوط جبهه بمانند و کار‌های تدارکاتی را انجام دهند؛ همه می‌خواستند در خط حمله باشند. آنجا بود که رزمندگان، خدا را مشاهده و احساس می‌کردند که امامان معصوم و پیامبر اسلام، فـرماندهی عـملیات را بـه عهده دارند.
بیشتر خاطره‌های جبهه، از دل سنگر‌های تاریک و نمناک، آن هم در دل شـب برآمده است؛ خاطراتی که دل‌ها را تسکین می‌بخشید و اراده را مصمم و عقیده را محکم و عزم‌ها را سخت‌تر می‌کرد و به سربازان اسلام روحیه می‌بخشید. خط ارتباطی با خدا بیشتر نیمه‌شب‌ها در سنگر‌های تاریک برقرار می‌شد. در سنگر‌ها راز و نیاز‌هایی انجام می‌گرفت که حاکی از عشق و ایمان و خلوص نیت برادران رزمنده بود؛ عشق به مرادشان و به آن‌کس که آن‌ها را از نیستی به هستی آورده و در سنگر‌های تاریک و در قلب دشمن، محافظتشان می‌کرد.
در یکی از عملیات‌ها یکی از خبرنگاران که اهل قم بود، اصرار داشت با بچه‌های رزمنده به خط بیاید. به او گفتم با بچه‌های پشتیبان همراه شود و پیش من بیاید. فردا صبح که پیش من آمد، زمانی که صحبت‌های نقطه رهایی رزمندگان، مبارزه با دشمن و خط‌شکستن و از شب تا صبح‌بیدارماندن در زمان عملیات را با او مرور کردم و به او یادآور شدم که وظیفه خطیری در انتقال این واقعیت‌ها به عهده دارد، شروع به گریه کرد. به او گفتم تو نیز همان ثوابی را که بقیه رزمنده‌ها می‌برند، می‌بری. پس اصراری نداشته باش که حتما اسلحه در دست بگیری و به خط مقدم بیایی. امانت‌داری و راست‌گویی در دفاع‌مقدس، مهم‌ترین گزینه است.
در طول جنگ، فرماندهان همراه با بسیجیان در جبهه حضور داشتند و رابطه بسیار خوبی بین آن‌ها برقرار بود. با اینکه در مواردی تجهیزات و امکاناتی که در‌اختیار یک بسیجی قرار می‌گرفت، بسیار کم بود، در عزم آهنین نیرو‌های بسیجی تاثیری نداشت و اتفاقا اراده آن‌ها را محکم‌تر می‌کرد.
زمانی که خبرنگاری از یکی از جوانان چهارده‌ساله بسیجی پرسید که «آیا جبهه بر تو واجب است که تو با این سن کمت در اینجا حضور یافته‌ای؟» سرباز بسیجی با غرور و افتخار پاسخ داد: «کسی که پای منبر روضه امام‌حسین (ع) نشسته باشد و مصیبت‌های حضرت علی‌اصغر (ع) و حضرت قاسم (ع) را درک کرده باشد، چنین چیزی نمی‌پرسد. به نظر می‌رسد من زودتر از این‌ها باید می‌آمدم نه اینکه امروز بیایم!»
خاطراتی از جنس طلائیه
درباره خاطرات سال‌هایی که راوی اردوی راهیان نور بوده است، از پاسدار حسینی‌فر می‌پرسم. می‌گوید: بیشترین مسافران کاروان‌های راهیان نور از قشر جوان، دانشجو، طلبه و خانم‌ها بودند. یک بار در منطقه طلائیه، خانمی همراه ما بود که حجاب خوبی نداشت.
وقتی به منطقه رسیدیم با کمال تعجب دیدم کفش‌ها سپس جوراب‌هایش را درآورد و آرام‌آرام روی خاک و شن‌ها شروع کرد به راه‌رفتن. لحظاتی پس‌ازآن، روی خاک نشست و های‌های گریه کرد. خاک را بر‌می‌داشت، می‌بویید و بلند گریه می‌کرد. او را به حال خود رها کردم و مشغول کار دیگری شدم. در فرصتی که پیش آمد، از او جویای ماجرا شدم.
گفت: چه سرزمینی است اینجا؟ من در خانه خودم با کفش روی فرش راه می‌روم. هیچ‌گاه پای برهنه بر خاک راه نرفته بودم، اما اینجا وقتی قدم بر خاک گذاشتم، بی‌اختیار کفش‌هایم را از پا در‌آوردم.
پاسدار سرتیپ حسینی‌فر ادامه می‌دهد: به نظر من، تاثیر خون‌های پاکی که برای حفظ کشورمان ریخته شده، ماندگار است. البته ممکن است گاهی اثر آن به دلایل مادی و دنیوی کمتر شود، اما دوباره با اندک جرقه‌ای شعله‌ور می‌شود. عمق تأثیر این برنامه را ضمن حضور جوانان در کاروان‌های راهیان نور دیدم. در تصمیم‌گیری‌ها و سبک زندگی و برنامه‌های روزانه‌شان، این تاثیر را می‌بینم.
حسینی‌فر اکنون مشغول به تدریس واحد درسی دفاع مقدس در دانشگاه‌هاست. او می‌گوید: هدف از آموزش درس دفاع مقدس و اجرای سفر راهیان نور، آن است که راه و روش و منش شهدا الگویی برای زندگی جوانان ما شود وگرنه دانشجویان بدون حضور من هم می‌توانند جزوه دفاع مقدس را بخوانند و امتحان بدهند یا کسانی که راهی سرزمین نور هستند، بدون راوی به منطقه بروند، فقط ببینند و بازگردند.
یک فرمانده و یک دنیا حرف
در طول صحبت‌ها و تقریبا در بیان تمام خاطراتش مدام گریزی می‌زند به اسم فرمانده و هم‌رزم شهیدش، شهید برونسی. پا در‌خانه‌شان نیز که می‌گذاری، قاب عکس شهید‌برونسی را می‌بینی که بر دیوار آویخته است تا همیشه جلوی چشمش باشد.
شهید والا‌تبار عبدالحسین برونسی، از دوستان دوست‌داشتنی و صمیمی من بود و هنوز که هنوز است، با خاطراتش روزهایم را به شب می‌رسانم. شهید‌برونسی، علاقه خاصی به حضرت فاطمه زهرا (س) داشت، هم به سادات و فرزندان ایشان. عجیب هم احترام هر سیدی را نگه می‌داشت؛ یادم نمی‌آید توی سنگر، چادر، خانه یا جای دیگری با هم رفته باشیم و او زودتر از من وارد شده باشد. حتی سعی می‌کرد جلوتر از من قدم بر‌ندارد.
یک بار می‌خواستیم با هم برویم جلسه. پشت در اتاق که رسیدیم، طبق معمول مرا فرستاد جلو و گفت: «بفرما.» نرفتم تو. به او گفتم: «اول شما برو.» لبخندی زد و گفت: «تو که می‌دانی من جلوتر از سید، جایی وارد نمی‌شوم.» به اعتراض گفتم: «حاج‌آقا اینجا دیگر خوبیت ندارد که من اول بروم.» گفت: «برای چه؟» گفتم: «ناسلامتی شما فرمانده هستی! اینجا هم که جبهه است و باید ابهت و پرستیژ فرماندهی شما حفظ بشود.» مکثی کردم و زود ادامه دادم: «اینکه من جلوتر بروم، پرستیژ شما را پایین می‌آورد!» خندید و گفت: «آن پرستیژی که می‌خواهد با بی‌احترامی به سادات به دست بیاید، می‌خواهم اصلا نباشد!»
از نگاه دیگر
مرحوم حاج‌میرزا‌جوادآقا تهرانی که از علمای بزرگ مشهد بودند، زیاد جبهه می‌رفتند و علاقه زیادی به رزمنده‌ها داشتند. یک شب آقا برای سخنرانی به تیپ امام جواد (ع) تشریف آوردند. موقع نماز که شد، قبول نکردند جلو بایستند.
هر چه اصرار کردیم که دلمان می‌خواهد یک نماز به امامت شما بخوانیم، قبول نکردند. شهید‌برونسی رفت جلو و گفت: «حاج‌آقا لطفا بروید جلو بایستید.» میرزاجوادآقا گفتند: «شما دستور می‌دهید؟» شهید برونسی گفت: «من کوچک‌تر از آنم که به شما دستور بدهم؛ خواهش می‌کنم.»
میرزاجوادآقا گفت: «خواهش شما را نمی‌پذیرم.» بچه‌ها شروع کردند التماس‌کردن به آقای برونسی که بگو دستور می‌دهم. آقای برونسی با خنده گفت: «حاج آقا دستور می‌دهم شما جلو بایستید. همین‌طوری با لبخند دستور می‌دهم!» حاج‌میرزا جوادآقا فرمود: «چشم فرمانده عزیزم!»
بعد‌از نماز ایشان آمدند سراغ شهید برونسی. حالت محزون و متواضعی داشتند و اشک از چشمان آن پیرمرد زاهد سرازیر بود. به شهید برونسی گفتند: «دوستم عبدالحسین! از من فراموش نکنی. از جواد فراموش نکنی!» شهید برونسی ایشان را در آغوش گرفت و گفت: «حاج‌آقا شما کجا و ما کجا؛ شما ما را فراموش نکنید.» میرزاجوادآقا گفتند: «این تعارفات را بگذار کنار؛ فقط من این خواهش را دارم که از جواد یادت نرود.»
زمانی که نام خوزستان به زبان می‌آید، به ناگاه یاد هشت‌سال دفاع مقدس می‌افتی. بعد‌از چند دهه از طولانی‌ترین جنگ قرن بیستم، اردو‌های راهیان نور، فرصتی فراهم کرده است تا اقشار مردم با خوزستان و یادمان‌های عملیاتی دفاع مقدس آشنا شوند. راویان و رزمندگان دفاع مقدس، هر‌یک از مناطق عملیاتی را به نام و یاد یکی از امامان می‌شناسند.
سرتیپ حسینی‌فر نیز در‌این‌باره می‌گوید: در جنگ هشت‌ساله دوران دفاع مقدس با کمترین امکانات در‌برابر دشمنی قرار داشتیم که با تمام قوا و تجهیزات وارد میدان شد، اما ایران حتی برای خرید سیم خاردار و گونی در تحریم بود.
آمادگی و سازمان‌دهی بسیجیان مساوی با امنیت کشور است. بسیجیان در هر زمان و مکان، از مسائل امنیتی و دفاعی گرفته تا مسائل سیاسی، فرهنگی و حوادث غیر‌مترقبه، حضور پررنگ و چشمگیری داشته‌اند. آمادگی رزمی، لازمه کار یکی بسیجی است؛ وقتی می‌خواهد با تمام وجود از ولایت، دستاورد‌های انقلاب اسلامی، قرآن و عترت دفاع کند، باید از آمادگی رزمی برخوردار باشد.
اگر بسیج را دارای دو بال فرض کنیم، یکی از بال‌ها، فراگیری فنون و آمادگی‌های رزمی و دیگری فراگیری معنویت، اخلاق و بصیرت است که هر دوی این‌ها در‌کنار هم، موفقیت را به وجود خواهد آورد. مانند دوران جنگ تحمیلی که نیرو‌های بسیجی توانستند با‌وجود کمبودها، با ایمان، اخلاص و بصیرت، دفاع مقدس را به قطعنامه ۵۹۸ ختم کنند که باعث شد رژیم عراق و تمام کشور‌هایی که خواستار نابودی انقلاب بودند، متجاوز شناخته شوند.
این گزارش چهارشنبه، ۲۰ مرداد ۹۵ در شماره ۲۰۷ شهرآرامحله منطقه ۹ چاپ شده است
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
