نیمانجارباشی با کسب مدال طلا آرزوهایش را تیک می‌زند 
داستان کارتنخوابی و ترک اعتیاد معروفترین نوحهخوان گلشهر 
نیمانجارباشی با کسب مدال طلا آرزوهایش را تیک می‌زند
نیما نجارباشی، مبارز ۱۹ ساله و عضو تیم ملی کیک بوکسینگ ایران، به تازگی با کسب مدال طلای فستیوال جهانی کیک‌بوکسینگ در ارمنستان، یکی از مهم‌ترین آرزوهایش را تیک زد.
وقتی صحبت از افتخاراتش می‌شود، ترجیح می‌دهد به‌جای نشان‌دادن حکم‌ها، مدال‌ها و کمربند‌های سنگین گوشه سالن، دفترچه قرمزرنگش را نشان بدهد؛ دفترچه‌ای که همیشه در جیب شلوارش همراه دارد. شروع به ورق‌زدن صفحات می‌کنم.
لابه‌لای صفحه‌ها، نام مسابقات مختلفی به چشم می‌خورد؛ مدال طلای قهرمانی کشور در مسابقات کیک‌بوکسینگ، مدال طلای فستیوال جهانی کیک‌بوکسینگ، مدال طلای بزرگ‌ترین مسابقات آزاد رینگی کشور و مدال طلای مسابقات برون‌مرزی اوراسیا در ارمنستان.
کنار نام هرکدام، یک تیک قرمز هم دیده‌می‌شود؛ نشانه‌ای از آرزویی که روزی داشته و حالا محقق شده‌است. اما آنچه بیشتر از نام مسابقات توجهم را جلب می‌کند، جملاتی است که نیما گوشه‌و‌کنار صفحه‌ها برای خودش ثبت کرده؛ «من قهرمان جهان می‌شوم»، «پدرم را روسفید می‌کنم»، «من از پس همه این مبارزه‌ها برمی‌آیم».
نیما نجارباشی، مبارز نوزده‌ساله محله چهنو، ده‌سال است که با سرسختی این مسیر را دنبال می‌کند. وقتی با او هم‌صحبت می‌شوم، متوجه می‌شوم که تمام دنیای او در همین سالن، میان رینگ، تاتامی و تمرین‌های روزانه خلاصه شده‌است.
آن‌قدر به این ورزش دل بسته که روزی دست‌کم پنج‌ساعت از وقتش را به تمرین اختصاص می‌دهد، حتی در سرمای زمستان، وقتی که تاتامی‌ها یخ زده‌باشد و حتی مربی هم حاضر به آمدن به سالن نباشد... نیما خودش به‌تنهایی اینجا تمرین می‌کند و برای رسیدن به آرزوهایش می‌جنگد.
شروع علاقه با ژان‌کلود ون‌دام!
این روز‌ها نام نیما نجارباشی در کانال‌ها و سایت‌های مختلف دیده‌می‌شود. هنوز دو روز بیشتر از بازگشتش از ارمنستان نگذشته‌است. او در این رقابت‌ها توانسته مدال طلای رقابت‌های جهانی کیک‌بوکسینگ در رده سنی جوانان را به دست بیاورد. البته این مدال تنها بخشی از کارنامه ورزشی اوست.
نیما تا امروز ۳۸مدال طلای استانی، هفت مدال طلای کشوری و دو مدال طلا و یک مدال نقره بین‌المللی کسب کرده‌است. وقتی از تعداد مدال‌هایش صحبت می‌کنیم، می‌گوید در همه مسابقاتی که تا‌به‌حال شرکت کرده، تنها دو‌مدال نقره گرفته‌است. انگار به کمتر از مدال طلا راضی نمی‌شود. برایم جالب است بدانم این همه عزم و اراده از کجا آمده.
گفت‌وگوی ما در سالن تمرینش شکل می‌گیرد؛ جایی که خودش از آن به‌عنوان خانه اولش یاد می‌کند و بیشتر ساعت‌های روزش را روی تاتامی‌های همین سالن می‌گذراند. نیما هنوز ۹سالش نشده‌بود که برای اولین‌بار وارد این باشگاه شد، اما علاقه‌اش به ورزش‌های رزمی قبل از این هم وجود داشت؛ «پدرم خودش زمانی کیک‌بوکسینگ کار می‌کرد و فیلم‌های رزمی تماشا می‌کرد. من هم این فیلم‌ها را می‌دیدم. از همه بیشتر به فیلم‌های ژان‌کلود ون‌دام و جکی چان علاقه داشتم، اما در کل، همه فیلم‌های رزمی را در همان سن‌وسال تماشا می‌کردم. پدرم که علاقه‌ام را دید، من را در همین باشگاه در کلاس‌های استاد امیری ثبت‌نام کرد. از همان دقایق اول مجذوب فضای کلاس شدم. پریدن بچه‌ها و ضربه‌زدن‌هایشان برایم جالب بود.»
جدی‌شدن مسیر قهرمانی
استعداد نیما خیلی زودتر از آنچه فکر می‌کرد، خودش را نشان داد و مربی‌اش، علی امیری، از همان جلسات اول متوجه توانایی او شد. نیما فقط طی چند‌جلسه توانست پا‌ها را تا ۱۸۰درجه باز کند و حرکات را با سرعت زیادی یاد می‌گرفت.
همین استعداد و علاقه باعث شد که خیلی زود پایش به مسابقات باز شود. هنوز یک سال از شروع تمرین‌هایش نگذشته‌بود که در اولین مسابقه زندگی‌اش شرکت کرد و همان‌جا اولین مدال طلایش را هم به دست آورد. مسابقه‌ای که با گذشت سال‌ها هنوز هم جزئیاتش را به‌خوبی به خاطر دارد؛ «اولین مسابقه‌ام را کاملا واضح و شفاف یادم است. خیلی استرس داشتم. در رده سنی نونهالان هشت تا دوازده‌سال شرکت کرده‌بودم. در آن مسابقه، شش بازی داشتم و هر شش‌تا را بردم. یادم است در بازی ششم، حریف ضربه سنگینی به من زد و روی زمین افتادم. حتی گریه‌ام گرفت، اما دوباره بلند شدم و به مبارزه ادامه دادم. درنهایت هم مدال طلای استان را گرفتم.»
همان مدال طلای اول انگار نقطه شروع جدی‌تری برای نیما بود. از آن به بعد، کیک‌بوکسینگ به اولویت اصلی زندگی‌اش تبدیل شد و حتی برنامه روزانه‌اش را هم تغییر داد. خودش می‌گوید سال‌هاست که برنامه مشخصی برای زندگی‌اش دارد و تلاش می‌کند همه‌چیز را با هدفی که دنبال می‌کند، هماهنگ کند؛ «برای اینکه قهرمان باشی، باید سبک زندگی یک قهرمان را هم داشته باشی. من دست‌کم روزی پنج‌ساعت تمرین فشرده دارم. عضو هیچ گروه مجازی نیستم، شب‌ها نهایتا ساعت ۱۰:۳۰ می‌خوابم و تغذیه و سلامتی‌ام را هم خیلی جدی می‌گیرم تا به هدف‌هایی که برای خودم تعیین کرده‌ام، برسم.»
نتیجه سخت‌گیری‌های استاد
در همه خاطراتی که نیما از سال‌های تمرین و مسابقه تعریف می‌کند، نام استادش هم به میان می‌آید. کسی که به گفته خودش، اگر راهنمایی‌ها و توصیه‌های او نبود، شاید امروز به این جایگاه نمی‌رسید. وقتی از اولین تجربه‌هایش در مسابقات کشوری می‌پرسم، از قانونی می‌گوید که استادش از همان ابتدا برای او گذاشته‌بود؛ اینکه تا زمانی که پنج مدال طلای استانی نگرفته، اجازه شرکت در مسابقات کشوری را ندارد؛ «آن روز‌ها چندان دلیل این سخت‌گیری را نمی‌فهمیدم و حتی گاهی از استادم ناراحت هم می‌شدم. اما حالا که به گذشته نگاه می‌کنم بیشتر از هر زمان دیگری به درستی تصمیم او پی می‌برم. آن‌روز‌ها خیلی شوق شرکت در مسابقات کشوری را داشتم و این انتظار برایم سخت بود. خیلی سختی کشیدم تا بالاخره به شوق شرکت در مسابقات کشوری، پنج مدال استانی را هم گرفتم!»
او ادامه می‌دهد: وقتی هفت‌سال پیش برای اولین بار در مسابقات کشوری شرکت کردم، تازه فهمیدم استادم چه می‌گفت. من در سن نوجوانی، تجربه یک بزرگ‌سال را داشتم. با بدن‌ها، فیزیک‌ها و تکنیک‌های مختلفی از قبل روبه‌رو شده‌بودم، رقبایم را به خوبی می‌شناختم و اعتمادبه‌نفس زیادی داشتم. برای همین خیلی راحت توانستم اولین مدال طلای کشوری‌ام را در سبک imao و در رده سنی نوجوانان در تیرماه سال۱۴۰۱ به دست بیاورم.
تیک خوردن یک هدف دیگر
بعد از آن، مسیر قهرمانی نیما با سرعت بیشتری ادامه پیدا کرد. مدال‌های کشوری یکی پس‌از دیگری به کارنامه‌اش اضافه شدند و هربار عنوان تازه‌ای به دست می‌آورد؛ از عنوان بهترین مبارز شهر مشهد گرفته تا مدال طلای مسابقات کامبت و مقام اول مسابقات کشوری WKO در مشهد. هرکدام از این عنوان‌ها حاصل ساعت‌ها تمرین و مبارزه است، اما در‌میان همه این افتخارات، رسیدن به مسابقات برون‌مرزی برای نیما اتفاق متفاوتی بود؛ تجربه‌ای که قرار بود فصل تازه‌ای را در زندگی ورزشی‌اش باز کند.
اولین تجربه بین‌المللی او به مسابقات اوراسیا در ارمنستان برمی‌گردد. روزی که استادش در میانه تمرین صدایش کرد و خبر انتخاب‌شدنش برای اعزام به مسابقات و قرار‌گرفتن نامش در فهرست اعضای تیم ملی را به او داد. این خبر برای نیما فقط به‌معنای حضور در یک مسابقه خارج از کشور نبود؛ یکی از همان آرزو‌هایی بود که سال‌ها پیش در دفترچه قرمزش نوشته بود.
او با هیجان آن لحظه را به یاد می‌آورد؛ «آن روز را خوب به یاد دارم. یکی دیگر از هدف‌هایی که در دفترچه نوشته بودم، تیک خورد. همیشه آرزو داشتم عضو تیم ملی باشم. همان‌جا، وسط تمرین، دفترچه‌ام را از کوله‌ام بیرون آوردم و با خودکار قرمز، جلو آن هدف، تیک زدم.»
همان‌جا، وسط تمرین، دفترچه‌ام را از کوله‌ام بیرون آوردم و با خودکار قرمز، جلو آن هدف، تیک زدم
تمرین روی تاتامی یخ‌زده
اما رسیدن به تیم ملی و حضور در یک رقابت بین‌المللی به همین سادگی نبود. نیما برای آماده‌شدن در آن مسابقات، یک سال تمام، تمرین‌های فشرده و منظمی را پشت سر گذاشت. هر روز شش‌ساعت در سالن تمرین می‌کرد؛ معمولا اولین‌نفری بود که به سالن می‌رسید و آخرین نفری بود که آنجا را ترک می‌کرد. حتی روز‌هایی که برف و بوران رفت‌وآمد را سخت می‌کرد، برنامه تمرینی‌اش را کنار نمی‌گذاشت. وقتی از آن روز‌ها حرف می‌زند، سرمای سالن و تاتامی‌های یخ‌زده هنوز هم در خاطراتش زنده است؛ «سالن حتی در روز‌های معمولی هم سرد است، چه برسد به زمستان که سرما اینجا استخوان‌سوز می‌شود. روز‌هایی بود که سی‌سانتی‌متر برف روی زمین نشسته بود و باد و بوران شدیدی می‌وزید، اما حتی یک روز هم تمرین را تعطیل نکردم. خودم کلید را از استاد می‌گرفتم، درِ سالن خالی را باز می‌کردم و مشغول تمرین می‌شدم. تاتامی‌ها از شدت سرما یخ زده بودند؛ طوری که موقع تمرین، پوست کف پایم روی آنها ساییده می‌شد و ور می‌آمد. بااینحال دست نکشیدم، چون آن روز‌ها تمام فکر و ذکرم رسیدن به مسابقات و گرفتن مدال طلا بود.»
از انگشت‌های آسیب‌دیده تا نبود حمایت مالی
درست چند روز مانده به اعزام، اتفاقی افتاد که می‌توانست تمام برنامه‌های نیما را به هم بریزد. وسط یکی از تمرین‌ها، دو تا از انگشتان دستش از بند در رفتند و جابه‌جا شدند؛ «دو روز بعد، زمان اعزام بود و نمی‌دانستم آن لحظه باید چه کنم. پدرم هم مثل همیشه گوشه سالن نشسته بود و با دقت تمرین‌های ما را تماشا می‌کرد. نمی‌خواستم پدرم از ماجرا باخبر شود؛ برای همین بی‌سروصدا خودم را به استادم رساندم و از او خواستم انگشت‌هایم را جا بیندازد. فقط خواهش کردم که پدرم متوجه نشود. استادم نیز همین کار را کرد. خیلی درد کشیدم، اما حتی داد نزدم. با خودم می‌گفتم دردش قطعا از درد شرکت‌نکردن در مسابقات و اعزام‌نشدن کمتر است!».
اما آسیب‌دیدگی تنها مانع این سفر نبود. نیما وقتی از آن روز‌ها حرف می‌زند، از موضوع دیگری هم می‌گوید که به نظرش از تمام سختی‌های تمرین و مسابقه تلخ‌تر بوده‌است؛ نبود حمایت و همراهی مسئولان. به گفته او، هر چهارنفری که قرار بود به ارمنستان اعزام شوند، تمام هزینه‌های سفر را از جیب خودشان پرداخت کردند. حدود ۱۰ سال بود که تیم کیک‌بوکسینگ ایران به چنین مسابقاتی اعزام نشده‌بود و این بار هم خبری از اعزام رسمی و حمایت مالی نبود. بااینحال، نیما و همراهانش تصمیم گرفتند به‌جای کنارگذاشتن این فرصت، با هزینه شخصی و همراهی مربی‌شان راهی ارمنستان شوند. برای نیما که سال‌ها برای رسیدن به چنین روزی تمرین کرده بود، ظاهرا هیچ‌چیز قرار نبود مانع‌از حضورش روی تاتامی مسابقات شود.
دور افتخار در ارمنستان
البته ماجرا‌ها و چالش‌های این سفر به همین‌جا ختم نشد. نیما که قرار بود در وزن۶۰ کیلوگرم مبارزه کند، روز قبل از مسابقه در ارمنستان روی ترازو رفت و با عددی روبه‌رو شد که انتظارش را نداشت؛ چهار کیلوگرم بیشتر از وزن مجاز! خودش علت را پرخوری در طول مسیر و پرواز می‌داند؛ چیزی که ظاهرا تا پیش از رسیدن به محل مسابقات متوجه آن نشده بود. حالا فقط یک روز تا مبارزه باقی مانده بود و باید هرطور شده خودش را به وزن موردنظر می‌رساند. نیما می‌گوید: شرایط سختی بود، اما در سالن تمرینمان با روش آب‌گیری توانستم آن چهار‌کیلو را کم کنم و خدا را شکر به وزن موردنظر رسیدم.
با وجود تمام این اتفاقات، نیما سرانجام به چیزی که برایش این‌همه تلاش کرده بود، رسید. در مسابقات سوپرفایت، مقابل حریف ارمنی خود قرار گرفت و با شکست‌دادن او، در اسفند سال۱۴۰۴ روی سکوی نخست ایستاد. او با هیجان از لحظه‌ای می‌گوید که پرچم ایران را روی دوشش انداخت و دور زمین مسابقه چرخید؛ «تصویر لحظه‌ای را که پرچم را روی دوشم گرفتم و دور زمین دور زدم، بار‌ها در ذهنم تصور کرده بودم. همیشه خودم را در آن شرایط می‌دیدم و فکر می‌کردم اگر روزی به اینجا برسم چه حسی خواهم داشت. وقتی بالاخره آن اتفاق افتاد، از خوشحالی سر از پا نمی‌شناختم.»
به‌یادماندنی‌ترین مسابقه
در‌میان همه مسابقاتی که نیما تا امروز تجربه کرده است، یک رقابت جایگاه ویژه‌ای در خاطراتش دارد و آن هم اولین دوره مسابقات آزاد رینگی کیک‌بوکسینگ کشور در کرمان است که مهرماه امسال برگزار شد و در‌واقع انتخابی تیم ملی هم بود. نیما که همچنان رؤیای حضور در رقابت‌های بین‌المللی را در سر داشت، این‌بار هم به‌تنهایی راهی کرمان شد تا شانس خودش را برای رسیدن دوباره به تیم ملی امتحان کند.
وقتی از او می‌پرسم چه چیزی این مسابقه را تا این اندازه برایش به‌یادماندنی کرده است، از روزی می‌گوید که تقریبا کل سالن در طرف مقابل رینگ ایستاده بودند و او باید بدون هیچ همراه و تشویقی مبارزه می‌کرد؛ «حریفم خیلی سرسخت بود و، چون مسابقات در کرمان برگزار می‌شد، تمام سالن او را تشویق می‌کردند. جو سالن کاملا علیه من بود. حتی احساس می‌کردم داور‌ها هم طرف حریفم هستند. من هم تنهایی به کرمان رفته‌بودم و حتی یک نفر نبود که کنارم باشد و به من روحیه بدهد. بااینحال، همه فکرم این بود که استادم و پدرم را روسفید کنم و دوباره به تیم ملی برسم. برای همین سعی کردم به هیچ‌کدام از این اتفاقات توجه نکنم. درنهایت توانستم حریفم را شکست بدهم و مقام اول را کسب کنم.»
تنها نماینده خراسان در تیم ملی
این‌بار، اما تلاش‌های نیما نتیجه متفاوتی داشت. پس از حدود ۱۰ سال، سرانجام تیم کیک‌بوکسینگ ایران برای حضور در یک رقابت بین‌المللی اعزام شد و برخلاف تجربه قبلی، اعزام با حمایت ایران صورت گرفت. دو هفته پیش، تیم ایران برای شرکت در فستیوال جهانی سازمان WAKO راهی ارمنستان شد؛ مسابقاتی که هفده‌کشور در آن حضور داشتند و نیما هم یکی از اعضای تیم اعزامی بود. او تنها نماینده خراسان در‌میان اعضای تیم بود و به گفته اطرافیانش، نخستین ورزشکار خراسانی محسوب می‌شد که توانسته بود به تیم ملی کیک‌بوکسینگ راه پیدا کند و فرصت دیگری پیدا کرده‌بود تا در سطح جهانی توانایی‌هایش را نشان بدهد.
او در این رقابت‌ها پنج مبارزه پیش رو داشت و توانست با شکست حریفانش، مدال طلای مسابقات را به دست بیاورد.
آرزو‌های نیما
وقتی از برنامه و آرزو‌های آینده‌اش می‌پرسم، می‌گوید تمام فکر و ذکرش ورزش است. حتی جمعه‌ها که روز استراحتش محسوب می‌شود، باز هم نمی‌تواند از دنیای مبارزه فاصله بگیرد. تمام هفته را تمرین می‌کند و روز جمعه را به تماشای مسابقات جهانی و مبارزات قهرمانان این رشته می‌گذراند.
یکی از آرزو‌های بزرگ نیما، رسیدن به سازمان ONE Championship است؛ یک سازمان بین‌المللی و مستقر در سنگاپور که در سطح حرفه‌ای مسابقات رشته‌هایی مثل کیک‌بوکسینگ، موی‌تای، هنر‌های رزمی ترکیبی (MMA) و سابمیشن گراپلینگ را در سطح جهانی برگزار می‌کند و میزبان بسیاری از مبارزان مطرح دنیاست.
حضور در جمع مبارزان این سازمان و رقابت در رویداد‌های آن، یکی از هدف‌هایی است که نیما هنوز در دفترچه‌اش برای رسیدن به آن جا باز گذاشته است. در‌کنار رؤیای حضور در رقابت‌های حرفه‌ای جهان، یک آرزوی دیگر هم دارد؛ اینکه روزی خودش مربی شود و بتواند همان‌طور‌که استادش سال‌ها برای او وقت گذاشته و مسیر را نشانش داده است، دست جوان‌های دیگری را بگیرد و آنها را به‌سمت قهرمانی هدایت کند.
* این گزارش دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵ در شماره ۶۹۴ شهرآرامحله منطقه ۵ و ۶ منتشر شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
