محبت بی دریغ اهالی کوچه شهیدمومن در عالم همسایگی

در کوچه شهید‌مؤمن‌۱۰، همسایه‌ها فقط همسایه نیستند. سال‌ها رفت‌وآمد و همراهی، میان اهالی این کوچه رابطه‌ای ساخته که آنها را تبدیل به یک خانواده کرده‌است. مسجد جوادالائمه (ع) هم در میانه این محله، به نقطه مشترک و محل پیوند بسیاری از این دوستی‌ها تبدیل شده؛ جایی که آشنایی‌ها شکل می‌گیرند، رفاقت‌ها ادامه پیدا می‌کنند و هرکسی به اندازه توانش برای جمع قدمی برمی‌دارد. پای صحبت سه نفر از بانوان این کوچه می‌نشینیم تا از همین پیوند‌ها و رسم همسایه‌داری در محله آقا مصطفی خمینی بگویند.

رفت‌وآمد ساده تا رفاقت چندین‌ساله

ارتباط زهره حجاب‌دوست با همسایه‌های این محله، از جایی شروع شد که خودش هم فکرش را نمی‌کرد. چهارسال پیش، وقتی همراه خانواده به این محله نقل مکان کردند، زهره‌خانم تصور می‌کرد نتواند رابطه‌ای صمیمی با همسایه‌های جدید برقرار کند؛ «من همسایه‌های محله قبلی‌مان را خیلی دوست داشتم. وقتی قرار شد به اینجا نقل مکان کنیم، کلی غصه خوردم. اصلا فکر نمی‌کردم بتوانم با همسایه‌های جدید ارتباط بگیرم.».

اما رفت‌وآمد‌های کوتاه به مسجد، کم‌کم پای او را هم به جمع خانم‌های محله باز کرد؛ «بعداز مدتی در برنامه‌های فرهنگی و مراسم مسجد حضور پررنگ‌تری پیدا کردم؛ تا‌جایی‌که حدود یک سال پیش، تصمیم گرفتم در خانه خودم هم میزبان یک مراسم مذهبی باشم و نماز استغاثه را برگزار کنم. برنامه‌ای که حالا به یکی از قرار‌های سالانه ما همسایه‌ها تبدیل شده‌است.»

فضاسازی و تزئین مسجد از دیگر کار‌هایی است که اینجا برعهده زهره‌خانم است و معمولا در‌کنار سیده‌زینب احمدی انجامش می‌دهد؛ همسایه‌ای که از نخستین دوستان او در این محله بوده و حالا او را شبیه خواهرش می‌داند.

ارتباط خوب با نوجوانان

سیده‌زینب احمدی یکی از مادران جوان و فعال مسجد است. او از کودکی در همین محله بزرگ شده است. دوستی پسرش با پسر زهره‌خانم که هم‌کلاسی یکدیگر هم هستند، باعث شده است ارتباط این دو مادر هم صمیمی‌تر شود. هرچند زینب‌خانم چند‌سالی را پس از ازدواج دور از محله گذرانده، دل‌بستگی‌اش به همسایه‌های قدیمی آن‌قدر زیاد بوده که دوباره به اینجا برگشته است.

او حالا یکی از افراد پای کار فعالیت‌های مسجدی هم هست و ارتباط خوبی با دختران مسجدی دارد. همین ارتباط و همراهی‌اش با دختران نوجوان باعث شده است زمینه تشکیل حلقه صالحین برای آنها در مسجد فراهم شود؛ «من از کودکی مسجدی بزرگ شدم و الان احساس دین می‌کنم به این محله. تلاشم این است که دختران کوچک‌تر هم جذب این مکان شوند و نسلی باشند که به درد محله بخورند.»‌

او از میان همسایه‌های این کوچه که به قول خودش، دغدغه کار‌های محله را دارند، نام فاطمه علیزاده‌گل‌ختمی را می‌آورد؛ زنی که دست‌پختش نه‌فقط در این کوچه، بلکه در تمام محله زبانزد است.

اهالی فاطمه علیزاده‌گل‌ختمی را بیشتر از هر چیز با دست‌پخت خوبش می‌شناسند

حضور بی‌دریغ و همیشه پای‌کار

فاطمه علیزاده‌گل‌ختمی، حدود سی‌سال می‌شود که در این محله زندگی می‌کند. اهالی او را بیشتر از هر چیز با دست‌پخت خوبش می‌شناسند؛ همسایه‌ای که در بسیاری از مراسم مسجد، از محرم و اعیاد گرفته تا مناسبت‌های مختلف، در آشپزخانه مسجد حضور دارد و برای آماده‌کردن غذا به دیگران کمک می‌کند.

البته آشپزی تنها کاری نیست که فاطمه‌خانم را به یکی از همسایه‌های فعال محله تبدیل کرده است. اهالی او را به‌نوعی آچارفرانسه کوچه هم می‌دانند؛ کسی که هرجا کاری باشد و کمکی لازم داشته باشند، می‌توانند روی حضورش حساب کنند. گاهی پای آشپزی در میان است، گاهی تمیزکاری و آماده‌سازی مسجد و گاهی هم کار‌هایی که پیش از برگزاری مراسم باید انجام شود.

برای او فرقی نمی‌کند چه کاری از دستش برمی‌آید؛ «مهم این است که بتوانم سهمی در پیش بردن کار‌های جمعی داشته‌باشم. البته همه اینجا این روحیه را دارند. همین حضور بی‌دریغ در موقعیت‌های مختلف است که باعث شده همسایه‌ها تا این حد با هم صمیمی باشند و روی همراهی هم حساب باز کنند.»

* این گزارش دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵ در شماره ۶۹۴ شهرآرامحله منطقه ۵ و ۶ منتشر شده است.