بسکتبال برای انسیه از یک شوت سه امتیازی شروع شد

این هم‌محله‌ای ۲۲ ساله ما کلی حرف‌های آموزنده و نکات ورزشی گفتنی دارد. انسیه‌سادات مهاجران که متولد سال ۱۳۶۹ است، در کنار پنج خواهر و برادر علاقه‌مند به ورزش، بزرگ شده است که البته درحال حاضر پدر، برادر بزرگ و خودش بیشتر از بقیه ورزش می‌کنند. 

انسیه در دوران راهنمایی بازی در رشته بسکتبال را از معلم ورزشش خانم دانیال آموخته و در دوران دبیرستان هم خانم ترابیان مشوق او برای ورود به رشته تربیت‌بدنی بوده است. او در تمام دوران تحصیل و حالا که به عنوان دانشجوی ترم آخر تربیت بدنی در دانشگاه فردوسی درس می‌خواند، عضو تیم‌های ورزشی مدرسه و دانشگاهش بوده است.

از موفقیت‌های او، مقام اولی مسابقات بین دانشگاهی در رشته بسکتبال است. او همچنین در رشته بدمینتون در مسابقات درون دانشگاهی و مشهد، مقام دوم در رشته کیک‌بوکسینگ هم همین مقام را در سطح استان به دست آورده است. این ورزشکار جوان محله رسالت مشهد، الان بعد از چهار سال تحصیل در دانشگاه فردوسی، کارت مربی‌گری هندبال، بسکتبال، تنیس روی میز، ورزش در آب و والیبال را در کارنامه ورزشی‌اش دارد.

مطلب مرتبط مهسا تقد‌می قد‌بلند‌ترین زن بسکتبالیست ایران است

اولین گلم یک شوت سه امتیازی بود

از او درباره اولین گلی که در رشته بسکتبال زده، می‌پرسم. این خاطره را خوب به یاد می‌آورد: اولین گل را در مدرسه و در کلاس سوم راهنمایی زدم؛ یک شوت سه امتیازی و از وسط زمین بود که باعث شد سه بر صفر از تیم مقابل ببریم.

انسیه‌سادات مهاجران ادامه می‌دهد:، چون قدمان کوتاه بود و ضعیف بودیم، توانایی گل زدن نداشتیم. همین حالا هم انسیه با قد ۱۶۸ سانتیمتر، جثه بزرگی ندارد. می‌پرسم بازی در رشته نفس‌گیر بسکتبال برایت سخت نیست؟ می‌گوید: ورزش به زور بازو نیست؛ به فکر است. باید با فکرت توانایی توپ‌پخش‌کردن را داشته باشی. او با بیان اینکه کسی که پاس گل می‌دهد، مهم‌تر از کسی است که گل می‌زند، می‌گوید: افراد درون‌گرا، بیشتر به رشته‌های انفرادی علاقه‌مندند؛ اما کار تیمی و همکاری برای رسیدن به یک هدف، خیلی شیرین‌تر است.

انسیه بعد از چهار سال تحصیل در دانشگاه فردوسی، کارت مربی‌گری هندبال، بسکتبال، تنیس روی میز و والیبال را دارد

باید ورزش کردن را با تحصیلات آکادمیک جلو ببری

این ورزشکار بانشاط ادامه می‌دهد: همه فکر می‌کنند که اگر در پارک بدوند ورزش کرده‌اند؛ در حالیکه خودشان را از نشاط، هیجان و خنده‌ای که یک ورزش گروهی مثل والیبال به همراه دارد، محروم کرده‌اند.

علاوه بر هیجان و خوشی هنگام ورزش گروهی، افراد تیم وقتی از خاطرات بازی‌شان تعریف می‌کنند، هم هیجان‌زده و شاد می‌شوند. این بسکتبالیست محله رسالت از امکانات ورزشی محله‌اش گله دارد و می‌گوید: همسن‌وسال‌های خودم ورزش را دوست دارند؛ اما در محله‌مان سالن چندمنظوره نداریم، به همین خاطر بچه‌های اینجا یا به سمت کلاس‌های آمادگی جسمانی می‌روند یا به ورزش‌های رزمی می‌پردازند که کلاس‌هایشان ارزان‌تر است. شاید هم واقعا نمی‌دانند که باید کدام ورزش را انتخاب کنند. ضمن اینکه مربیان این کلاس‌ها اغلب نه ورزشکارند و نه علم ورزش را دارند.

می‌پرسم یعنی ترجیح می‌دهی به دنبال ورزش آکادمیک باشی؟ جواب می‌دهد: من دریافته‌ام که ورزش انتهایی ندارد؛ پس چه بهتر که همراه ورزش کردن را با تحصیلات آکادمیک جلو ببری و تمام نکات ورزش را یاد بگیری. به نظر او ورزشکاران بهتر می‌توانند با دیگران ارتباط برقرار کنند و از دیگران چیز‌های بیشتری یاد می‌گیرند. او ادامه می‌دهد: دوست دارم تا مقطع دکترا درس بخوانم و بعد از فارغ‌التحصیلی حتما در محله خودمان کار کنم.

*این گزارش یکشنبه، ۱۸ تیر ۹۱ در شماره ۱۲ شهرآرامحله منطقه ۳ چاپ شده است.