سیداحمدرضا بنیالزهرا یکی از مداحان شناختهشده محله شهیدآوینی است. او که روزگاری از ترس، حتی در آزمون گروه سرود پذیرفته نشد، حالا سالهاست در مراسم مذهبی و گردهماییهای شبانه محله صدایش طنینانداز میشود.
محله مهدیآباد، پنجاهدختر هشتتاهجدهساله عزمشان را جزم کردهاند تا با پول توجیبی و عطر حلوا زیباترین میزبانی را برای زائران پیاده در روزهای پایانی ماه صفر رقم بزنند.
تا چند روز دیگر حسینیه جوادالائمه(ع) به یکی از موکبهای شلوغ مسیر عزاداران امامرضا (ع) تبدیل میشود. ریشه این اتفاقات به نذری برمیگردد که یک فرشفروش قدیمی برای امامجواد(ع) نیت کرد؛ نذری که قسمتی از خانه حاجاصغر نظافت را به حسینیهای مردمی تبدیل کرد.
موکب خاتمالانبیا(ص) در بزرگراه پیامبراعظم (ص) ۵۱، از سال ۱۳۹۵ هر سال دهه آخر صفر میزبان چندین هزار زائر است. علاوه بر اسکان، وجود غرفههای مختلف خیاطی، اصلاح، واکس، ماساژ، کودک، مشاوره، درمان و... آن را به یکی از ایستگاههای محبوب زائران پیاده تبدیل کرده است.
حاجمحمد جعفریخانچه حالا بعد از یک عمر روضهخوانی و نوکری، خودش و نوجوانانی که دورش را گرفتهاند، پای درس قرآن نشستهاند. قصه زندگی این پیرغلام از درگز شروع شده است.
منصوره اکبرزاده و طاهره عابدینی میگویند کار خیر فقط رساندن بسته معیشتی یا تأمین نیازهای مددجویان نیست. گاهی شنیدن درددل یک سالمند و چنددقیقه همصحبتی با یک مادر سرپرست خانوار، بیشتر از هر کمکی به دل آدم مینشیند.
درِ خانه خانواده موحدیانفر سالها به روی روضه، عزاداری و خدمت به اهلبیت (ع) گشوده است؛ خانهای که اهالی محل، آن را بیشاز آنکه یک منزل مسکونی بدانند، حسینیهای در دل یک خانه میشناسند.
همسر مرحوم مهدی اخلاقیخوشدل وقتی خبر مرگ مغزی همسرش را میشنود میگوید: مدام با خودم میگفتم شاید خدا بخواهد و برگردد. مگر کم معجزه دیدهایم؟ دلم نمیخواست باور کنم دیگر امیدی نیست.
در هیئت شجاعاتالحسینی، علم فقط یک چوب و چند پارچه نیست؛ امانتی است که بیشاز یکقرن میان چند نسل از خانواده علیزاده دست به دست شده و از نوق، روستایی در رفسنجان به محله نوده مشهد رسیده است.
ظهر عاشورا که میرسد، تقاطع خیابان دندانپزشکان۹ دیگر شبیه روزهای معمولی نیست. خیمهای در میانه میدانگاه برافراشته میشود و هزاران نفر، گرد آن میایستند. در سالهای اخیر، این آیین، یکی از بزرگترین مراسم خیمهسوزان غرب مشهد بوده است.
هجدهسال پیش بود که نوجوانان مسجد و حسینیه امامزمان(عج)، آرزوی داشتن علم را در سر داشتند. وقتی آنها برای سینهزنی و عزاداری ایام محرم به مساجد دیگر میرفتند و میدیدند هیئتها علم دارند، قلکها و پولِ توجیبیشان را آوردند وسط و شبانه علم سفارش دادند.
یوسف صداقت که شش دهه میاندار عزاداری هیئتهای محله مقدم بوده است میگوید: میاندار پیش از آنکه صدای مجلس باشد، باید با رفتار، ادب و احترامش الگوی عزاداران باشد.
امیرحسن چرخیزاده با اینکه فقط دوازدهسال دارد، پنجسال است که مداحی میکند. او هرسال رتبه نخست مسابقات قرائت قرآن دانشآموزی ناحیه را به دست آورده است. سال۱۴۰۲ نیز مقام اول مسابقات استانی «کوثر محبت» را در رشته مداحی از آن خود کرد.
نظمالدین اسماعیلی در خصوص اینکه چرا هیئت مذهبیشان ثبت نشده و حتی اسمی هم ندارد، میگوید: هیئت هنگامی که میخواهد ثبت شود، باید رئیس معرفی کند و من هم از اینکه به عنوان رئیس هیئت شناخته شوم، ناراحت میشوم.
هیئت حسینی گلشهر بعداز ۴۵ سال فعالیت، در سال ۱۴۰۲ بهعنوان بزرگترین هیئت مهاجران افغانستان در کشور ایران شناخته شدند و عَلَم برپایی «هیئت حسینی» را سالهاست استوار و سنت عزاداری افغانستانی ها در محرم را زنده نگه داشته است.
بیشاز دوماه است که نرگس اکبرپور -سراینده شعر- و فرزندش سیدمحمدطاها اعتمادی، مداح دههنودی به عشق رهبر شهید و ایران عزیز، شبها در خیابان حضور مییابند و حالا با آغاز ماه محرم کار مضاعفی را آغاز کردهاند.
امیرعلی مظاهری از چهارسالگی در هیئتهای خانگی حضور داشته و میکروفون در دست برای اباعبدالله الحسین(ع) خوانده است. آخرین ضبطی که او در آن شرکت داشته، مربوط به سرودی درباره رهبر شهید بوده که قرار است در زمان تشییع ایشان اجرا شود.
اینجا فقط یک هیئت نیست؛ خاطره مشترک چندنسل از یک محله است. جایی که نام بانیانش با احترام برده میشود. شکلگیری هیئت متحده شاهزاده علیاصغر (ع) از خانههای مردم شروع شد و با همت اهالی قد کشید.
این شبها، اعضای کتابخانه زندهیاد امیرحسین فردی مبدع و میزبان رویدادی هستند که در روزهای جنگ به نوعی ستاد پشتیبانی محسوب میشود و در جریان تجمعات مردمی شبانه، درصدد فعالسازی تشکلها و رونق دادن اجتماعات مردمی بوده است.
از هممحلهایها که سراغ بزرگ هیئتیهای محل را میگیرم به نام «سید ترکمن» میرسم، قدیمی محله نوغان که روزگاری چندین و چند هیئت را با چندهزار عزادار به خیابان میآورده است.