ظهر عاشورا که میرسد، تقاطع خیابان دندانپزشکان۹ دیگر شبیه روزهای معمولی نیست. خیمهای در میانه میدانگاه برافراشته میشود و هزاران نفر، گرد آن میایستند. در سالهای اخیر، این آیین، یکی از بزرگترین مراسم خیمهسوزان غرب مشهد بوده است.
هجدهسال پیش بود که نوجوانان مسجد و حسینیه امامزمان(عج)، آرزوی داشتن علم را در سر داشتند. وقتی آنها برای سینهزنی و عزاداری ایام محرم به مساجد دیگر میرفتند و میدیدند هیئتها علم دارند، قلکها و پولِ توجیبیشان را آوردند وسط و شبانه علم سفارش دادند.
یوسف صداقت که شش دهه میاندار عزاداری هیئتهای محله مقدم بوده است میگوید: میاندار پیش از آنکه صدای مجلس باشد، باید با رفتار، ادب و احترامش الگوی عزاداران باشد.
امیرحسن چرخیزاده با اینکه فقط دوازدهسال دارد، پنجسال است که مداحی میکند. او هرسال رتبه نخست مسابقات قرائت قرآن دانشآموزی ناحیه را به دست آورده است. سال۱۴۰۲ نیز مقام اول مسابقات استانی «کوثر محبت» را در رشته مداحی از آن خود کرد.
نظمالدین اسماعیلی در خصوص اینکه چرا هیئت مذهبیشان ثبت نشده و حتی اسمی هم ندارد، میگوید: هیئت هنگامی که میخواهد ثبت شود، باید رئیس معرفی کند و من هم از اینکه به عنوان رئیس هیئت شناخته شوم، ناراحت میشوم.
هیئت حسینی گلشهر بعداز ۴۵ سال فعالیت، در سال ۱۴۰۲ بهعنوان بزرگترین هیئت مهاجران افغانستان در کشور ایران شناخته شدند و عَلَم برپایی «هیئت حسینی» را سالهاست استوار و سنت عزاداری افغانستانی ها در محرم را زنده نگه داشته است.
بیشاز دوماه است که نرگس اکبرپور -سراینده شعر- و فرزندش سیدمحمدطاها اعتمادی، مداح دههنودی به عشق رهبر شهید و ایران عزیز، شبها در خیابان حضور مییابند و حالا با آغاز ماه محرم کار مضاعفی را آغاز کردهاند.
امیرعلی مظاهری از چهارسالگی در هیئتهای خانگی حضور داشته و میکروفون در دست برای اباعبدالله الحسین(ع) خوانده است. آخرین ضبطی که او در آن شرکت داشته، مربوط به سرودی درباره رهبر شهید بوده که قرار است در زمان تشییع ایشان اجرا شود.
اینجا فقط یک هیئت نیست؛ خاطره مشترک چندنسل از یک محله است. جایی که نام بانیانش با احترام برده میشود. شکلگیری هیئت متحده شاهزاده علیاصغر (ع) از خانههای مردم شروع شد و با همت اهالی قد کشید.
این شبها، اعضای کتابخانه زندهیاد امیرحسین فردی مبدع و میزبان رویدادی هستند که در روزهای جنگ به نوعی ستاد پشتیبانی محسوب میشود و در جریان تجمعات مردمی شبانه، درصدد فعالسازی تشکلها و رونق دادن اجتماعات مردمی بوده است.
از هممحلهایها که سراغ بزرگ هیئتیهای محل را میگیرم به نام «سید ترکمن» میرسم، قدیمی محله نوغان که روزگاری چندین و چند هیئت را با چندهزار عزادار به خیابان میآورده است.
هیئت دوازدهامامیهای بالاخیابان، با ۱۲۰ سال سن، قدیمیترین هیئت محله بالاخیابان است که آمد و شد بیشتر ریشسفیدهای محله را به خود دیدهاست؛ مردم محل، سالهاست که چهارشنبهشبها در مسجد دوازدهامامیها جمع میشوند.
هیئت ناشنوایان محله کاشانی مشهد عمری شش ساله دارد با این حال فعالیتهای فرهنگی بسیاری برگزار کرده است و نشریه داخلی نیز در این هیئت منتشر میشود.
محمود احمدیان، ساکن محله سمزقند، از ۱۳ سالگی وارد حرفه موسیقی شده است. او که در مراسم مذهبی مینوازد، کسب ۱۸ لوح تقدیر از سفارت کشورهای مختلف را در کارنامه کاری خود به ثبت رسانده است.
خلیل فراتی، یکی از مؤسسان هیئت دانشآموزی قمربنیهاشم (ع) میگوید: سال ۸۳ عید نوروز همراه ۴۰ نفر از دانشآموزان با کاروان راهیاننور عازم مناطق جنگی جنوب شدیم، همانجا همپیمان شدیم تا هیئت قمربنیهاشم (ع) را راهاندازی کنیم.
کلاس کامپیوتر، خیاطی و کلاسهای هنری مانند خطاطی و سفالگری برای کودکان در مساجد عمار یاسر برگزار میشود. این مسجد صرف نماز خواندن نیست و اصول «دوباره زندگی» را به بانوان محله آموزش میدهد.
بزرگ هیئت فاطمیون، حاج آقای علیایی بود که با پسرانش در روز ولادت امام زمان (عج) در سال ۸۶ هیئت را برپا کرد و از آنجا که دوستان خوبی بودند و روش دعوت آنها به هیئت جذاب بود، او هم هیئتی شد.
هفتادوشش سال ملای قرآن هیئت شاهزاده علیاصغر (ع) بود. حالا یکیدوسال است بهدلیل کهولت سن کمتر میتواند به هیئت برود. شهادت پسرش محمدتقی طوری رقم خورد که گویی زندگی او با حضرت علیاصغر(ع) گره خورده است.
یکی از دو بانی اصلی هیئت جاننثاران علیبن موسیالرضا(ع)، سید محمدباقر بوستانی سروش است که با وجود سن زیاد هنوز برای هیئت خود را سرپا نگه داشته است.
سال ۸۷ چند نفر از بچههای محله کنه بیست دور هم جمع شدند و هیئت «آلیاسین» پا گرفت و روزبهروز بزرگتر شد و سرزندگی بیشتری به مسجد ابوالفضلی (ع) محله داد. مسجدی که تا پیش از آن، کمتر شناخته شده بود.