تقی بینش در یادداشتی در روزنامه آزادی مینویسد: هنوز در نهر خیابانی که از وسط شهر میگذرد، انواع و اقسام کثافت و زباله میریزند و زنها رخت میشویند و بعد این معجون افلاطون بخورد مردم میرود.
زهرا فاطمی میگوید: اوایل که اینجا آمده بودیم، بهخاطر دوری از حرم خیلی ناراحت بودم اما بعدها شنیدم ایستگاه خط۱۲ در مسیر حرم تا وکیلآباد، تنها اتوبوس شبانهروزی شهر، نزدیک خانه ماست.بارها سحرها از این ایستگاه، راهی حرم شدهام.
در این سرشماری معلوم شد مردم شهر حتی از داشتن آب که اولین مایع حیاتی است محروماند و مردان و زنان مستمند بر اثر عدم بهداشت و دردستنداشتن دارو و دکتر به وضع فلاکتباری به سر میبرند و نانی برای خوردن ندارند.
ثریا مهدوی میگوید: شنیدیم که این زوج قرار است به چند مجموعه خیریه مراجعه کنند؛ همراه بقیه خانمها دور هم جمع شدیم و با خودمان عهد کردیم که این مشکل را در همین محله حل کنیم.
فخری سادات مشهدی، زنی مطالبهگر است که از ۳۷ سال قبل در محله هفده شهریور ساکن است. تماسهای او برای رفع مشکل ات محله و حتی شهرمان است. او برای رفع مشکل مدنظرش آنقدر پیگیری میکند تا نتیجه مطلوب حاصل شود.
از آخر خیابان خورشید تا نزدیکترین ایستگاه اتوبوس (هاشمیه ۹۱) حدود هزارو ۲۰۰متر فاصله است و اهالی باید در سرما و گرما این مسیر شیبدار را طی کنند. با بازگشایی مدارس، مشکل ات رفتوآمد دوچندان میشود و حالا قرار است هریک ساعت، یک مینیبوس به آنجا سرویسدهی کند.
از مهر سال گذشته، اتوبوسهای خط ۱۲ در مسیر وکیلآباد به حرم، از بولوار فارغالتحصیلان عبور نمیکنند و این موضوع به یکی از دغدغههای اساسی و مطالبات پررنگ کسبه و ساکنان محله تبدیل شده است.