از ویژگیهای بارز خانه براتی که سال ۱۳۱۰ خورشیدی ساخته شده میتوان به ستونهای جلوی نما، گچبریهای بالای طاق پنجرهها و سنتوریهای گچکاری و رنگآمیزی شده در نمای حیاط اشاره کرد.
مهمترین ویژگی خانه تاریخی علیزاده تزیینات آجر و کاشی بسیار زیبای آن است که هم در نمای ساختمان و هم در فضاهای داخلی یعنی دیوارهای حیاط وجود دارد.
خانه حناساب سال ۸۳ ثبت ملی شد، امید میرفت که میراث فرهنگی مرمت این خانه را آغاز کند و ماندگاریاش را تضمین، اما چنین نشد؛ اتفاقیکه برای خانه حناساب افتاد این بود: تخریب کامل بنا.
استادعلیاکبر صفارزاده شاید آخرین نفری باشد که از نسل شیروانیکوبهای قدیم مشهد مانده و هنوز از شغل سنتیاش محافظت میکند.
حاجعلی غلامپور معروف به اوستا ماشالا از جمله کارگرانی بود که در طرح بازسازی آرامگاه فردوسی در سال ۱۳۴۳ در کسوت آهنگر مشارکت داشت و طرحهای خلاقانهای نیز ارائه کرده که موجب پیشرفت کار شد.
هومن مرصعی و هدایت گواهی، برمبنای یک الگوی جهانی کارشان را «واچینی» و دوبارهچینی بناهای تاریخی مشهد قرار دادند و به این روش توانستند تعداد زیادی از خانههای تاریخی مشهد را در انبارهای تاریک و نمور شهرداری حفظ کنند.
سرای امیرفخریان با خاک یکسان شد؛ به این عبارت که ابتدا برای خروجش از لیست آثار ملی، رای دیوان عدالت گرفته وبلافاصله تخریب شد تا جای خود را به یک پروژه اقامتی جدید بدهد.