پاکیزگی کوچه اولویت همسایه‌ها در محله مشهدقلی است

در بعضی کوچه‌ها، همسایگی به سلام و احوال‌پرسی پشت در‌ها خلاصه نمی‌شود؛ اهالی از حال هم باخبرند. خیابان فرمانبر‌۱۲ در محله مشهدقلی یکی از همین معبرهاست؛ جایی که سال‌ها رفت‌وآمد و همراهی، میان همسایه‌ها پیوندی فراتر از هم‌جواری ساخته است. اینجا اگر خانواده‌ای به کمک نیاز داشته باشد، همسایه‌ها تماشاگر نیستند بلکه به کمکش می‌روند و کنارهم آن را برطرف می‌کنند. در مناسبت‌های مذهبی و آیین‌های محلی نیز هرکس به‌اندازه توان و علاقه‌اش سهمی بر عهده می‌گیرد.

مطلب مرتبط توفیقی به‌نام خدمت به همسایه

ایده‌هایی برای شادی

عصمت اسدی ۲۴ سال است که در خیابان فرمانبر‌۱۲ زندگی می‌کند. همسایه‌ها او را به فعالیت‌های جهادی و ایده‌هایی می‌شناسند که بهانه‌ای برای دور هم جمع شدن و گره‌گشایی از مشکلات دیگران می‌شود.

او با اشاره به همکاری‌اش با مجموعه‌هایی مانند آستان قدس رضوی، شهرداری و بسیج، می‌گوید: هر وقت بسته معیشتی از سازمان‌ها به دستم می‌رسد، با کمک همسایه‌ها خانواده‌های نیازمند محله را شناسایی می‌کنیم و بسته‌ها را به دستشان می‌رسانیم. اگر هم متوجه شویم خانواده‌ای برای تهیه جهیزیه یا سیسمونی با کمبود‌هایی روبه‌روست، دست به دست هم می‌دهیم تا مشکلش برطرف شود.

بعضی ایده‌ها هم به رسم همیشگی کوچه تبدیل شده‌اند. یکی از آنها به شب یلدا برمی‌گردد؛ پیشنهادی که عصمت‌خانم حدود پانزده‌سال پیش مطرح کرد. قرار شد هر خانواده بخشی از میوه، شیرینی یا آجیل خود را برای نیازمندان کنار بگذارد. بعد همسایه‌ها این اقلام را جمع‌آوری و بسته‌بندی می‌کنند تا سهمی از شادی این شب به خانه خانواده‌های نیازمند برسد. او می‌گوید: چه خوب است در مناسبت‌ها به فکر هم باشیم و با کاری کوچک دل خانواده‌ای را شاد کنیم.

پای ثابت سفره‌های همدلی

عصمت خانم، زهرا شریف‌زاده را به‌عنوان یکی از همسایه‌های همراه معرفی می‌کند؛ بانویی که شانزده‌سال است در این خیابان سکونت دارد و خانه‌اش درست روبه‌روی خانه اوست. زهرا‌خانم به صبوری، خوش‌برخوردی و دست‌پخت خوبش شناخته می‌شود؛ همسایه‌ای که در مراسم و مناسبت‌ها، مسئولیت آشپزی را بر عهده می‌گیرد و با کمک دیگران، بساط پذیرایی را آماده می‌کند.

او از سال‌هایی می‌گوید که همسایه‌ها برای برگزاری برنامه‌های مشترک کنار هم بوده‌اند و هرکس کاری را به عهده گرفته است. یکی از خاطره‌هایش به عید غدیر سه سال پیش برمی‌گردد؛ زمانی که اهالی تصمیم گرفتند چلوکباب بپزند و میان مردم تقسیم کنند.

اگر همسایه‌ای زباله‌هایش را در زمان نامناسب بیرون بگذارد، سکینه خانم دوستانه به او تذکر می‌دهد 

زهرا خانم تعریف می‌کند: من و خانم چامانی پخت برنج را بر عهده گرفتیم و آقایان هم کباب‌ها را آماده کردند. هرکس کاری انجام داد تا این برنامه به‌خوبی برگزار شود.

همکاری او با همسایه‌ها به عید غدیر محدود نمی‌شود. در پایان ماه صفر نیز مراسم روضه برگزار می‌کنند و هرکس سهمی در برپایی آن دارد.

دلسوزی برای محله

سکینه چامانی، همسایه دیواربه‌دیوار عصمت خانم، ۲۲سال است که در این کوچه زندگی می‌کند. همسایه‌ها او را بانویی دلسوز و مسئولیت‌پذیر می‌دانند که به نظم و پاکیزگی محیط زندگی‌اش بی‌تفاوت نیست.

عصمت خانم درباره او می‌گوید: سکینه خانم دوست ندارد کوچه نامرتب و کثیف باشد. اگر همسایه‌ای زباله‌هایش را در زمان نامناسب بیرون بگذارد، با تذکری دوستانه یادآوری می‌کند که این کار می‌تواند نظم و پاکیزگی کوچه را برهم بزند.

او در برخورد با جوان‌تر‌ها نیز تلاش می‌کند به‌جای سخت‌گیری، با آرامش و دلسوزی نکته‌ای را گوشزد کند و در مقابل، رفتار‌های خوب و مثبت آنها را نادیده نمی‌گیرد و تشویقشان می‌کند.

البته نقش سکینه خانم در محله به رسیدگی به نظم کوچه محدود نمی‌شود. او هر سال در شب بیست‌ویکم ماه مبارک رمضان مراسم روضه برگزار می‌کند و شله نذری می‌پزد. او می‌گوید: همسایه‌ها از چند روز قبل برای برگزاری مراسم به کمکم می‌آیند. پخت نذری بر عهده خودم است ولی اگر کسی حاجتش برآورده شده و برای دیگ نذر کرده باشد، قبول می‌کنم.

* این گزارش شنبه ۲۳ آبان‌ماه ۱۴۰۵ در شماره ۶۷۲ شهرآرامحله منطقه ۱ و ۲ چاپ شده است.