ربابه‌خانم می‌گوید: یک سیدی که نمی‌شناختیم با کلاه و شال سبز، یک بسته سجاده و جانماز برد دم بساطی حاج‌آقا و گفت این بسته را مادرم فرستاده؛ می‌فروشی و خرج روضه حاج‌خانم می‌کنی.
مریم نصرتی و احمد کشتکار بعد از بازنشستگی تصمیم گرفتند به مشهد بیایند. آنها دو سال پیش به این خواسته رسیدند و با بازسازی خانه‌ای هویت‌دار به دوستانِ زائرشان اجازه می‌دهد چند‌روزی را در طبقه بالا با آسودگی بگذرانند. هزینه‌ای هم در کار نیست.
در کوچه ابوحامد۶ محله مقدم، سه همسایه هستند که عمر همسایگی‌شان به بیست‌سال می‌رسد. آنها دیواربه‌دیوار هم زندگی می‌کنند و از همسایگی فراتر رفته‌اند و یکدیگر را خواهر خطاب می‌کنند.
حاج کاظم الستی، خیلی زود پدرش را از دست داد، با این حال از ثروت پدر به واسطه داشتن برادران ناتنی بزرگ تر، هیچ نصیبی نمی‌برد و تلاش را پیشه می‌کند. او با چهارده سال سابقه عنوان طولانی‌ترین دوران ریاست بر اتاق بازرگانی مشهد قبل از انقلاب، را به خود اختصاص داده است.
حمیده خراسانی‌زاده، سومین نسل خانواده‌اش است که ثروت شخصی خود را صرف ساخت فضا‌های عمومی می‌کند. او سنگ بنای حسینیه و مرکز فرهنگی آلیس را را در محله چهاربرج گذاشته است.
زهرا کُرُمی به‌یاد می‌آورد که پدرش موضوع وقف خانه را پیش از اینکه بیمار شود با او در میان گذاشت. گفته بود: تا امروز در این خانه جلسه قرآن و دعا بوده؛ از این به بعد هم می‌تواند جایی برای یاد گرفتن قرآن و آشنایی بچه‌ها با کلام خدا باشد.
مهدی قاسمی و مهدی کاویانی‌فرد؛ دو معلم پرافتخار مشهدی که شهریور امسال در مسابقات سواد دیجیتال کشور، خوش درخشیدند. هر‌دو، بزرگ‌شده محله مسلم هستند و تقدیر، آنها را به پرورش و آموزش دانش آموزان مدرسه مرتضی‌علی(ع) در محله قرقی سوق داده است.
نرجس مقدس‌زاده بعد از بازنشستگی تصمیم می‌گیرد پاداش سال‌های خدمتش در آموزش‌و‌پرورش تهران را در راهی خیر صرف کند. او در سفری که به مشهد می‌کند، با مسئولان آموزشی خراسان رضوی وارد صحبت می‌شود و درنتیجه تصمیمش را عملی می‌کند.
قصه فاطمیه و حسینیه حضرت‌زهرا (س) از تصمیم مرحوم حسین هژبری و همسرش، معصومه جوادی آغاز شده است؛ تصمیمی که آنها را از خانه شخصی‌شان به خانه‌ای اجاره‌ای برد، اما به آرزوی قلبی‌شان رساند.
در میانه دهه ۸۰، در گوشه‌ای از سایت بانوان بوستان ملت، فعالیت خودجوش گروه ورزشی کوچکی آغاز شد که کمی بعدتر «نایریکا» نام گرفت؛ به معنای برگزیده و پسندیده! حالا این گروه ورزشی فراتر از ورزش در کارهای خیر و فعالیت‌های اجتماعی مشارکت دارند.
سیداحمد موسوی می‌گوید: یک دوست هیئتی‌مان پرسید اگر صبحانه بیاورم، می‌توانید شنبه‌های‌ام‌البنین (س) را اینجا راه بیندازید؟ ما هم گفتیم بله و الان نزدیک به چهار ماه است که هر شنبه، سفره توسل به حضرت‌ام‌البنین (س) در بوستان شب‌بو پهن می‌شود.
اینجا نه آسایشگاه سالمندان است و نه خانه‌ای که ساکنانش از یک خانواده باشند. اینجا خانه فرد خیری است که خواسته ناشناخته بماند. افرادی که اینجا، در این نقطه به هم رسیده‌اند: هر کدام به دلیلی، جایی برای زندگی کردن می‌خواهند.
صبح دوشنبه، ۲۰مهر ۱۳۹۴ پزشکان با حقیقت تلخی روبه رو می‌شوند؛ خون ریزی مغزی. ریحانه را به اتاق عمل می‌برند. جراحی ساعت‌ها طول می‌کشد و بعد از آن، ریحانه به هوش نمی‌آید و سرانجام جمعه۲۴ مهر، پزشکان مرگ مغزی ریحانه را تأیید می‌کنند.
خبرنگار روزنامه آفتاب شرق می‌نویسد: واگذاری ۲ میلیون مترمربع زمین از طرف آقای ملک به فرهنگیان، نه تنها مشکل فرهنگیان را حل می‌کند، بلکه برای سالیان دراز احتیاج عمومی را به هزار قطعه زمین که حداقل ۴ هزار خانه می‌شود، رفع می‌نماید، آن هم در شهری که بیش از ۲۴۰ هزار نفر جمعیت ندارد.
خانه فاطمه دهقان سال‌هاست که به حسینیه‌ای کوچک برای اهالی محله بهمن و پناهگاه معنوی همسایه‌ها تبدیل شده و برای او نیز تحفه‌هایی از جنس حال خوب و برکت، به ارمغان آورده است.
علی‌اصغر اسماعیل‌پور که همه کارگران منطقه ثامن او را به اسم «بابا» می‌شناسند، ناظر نمونه مشهد است که ۲۷سال است در منطقه ثامن خدمت می‌کند.
در خیابان رباط‌طرق ۷، سه خانه کنار هم قرار دارند. ساکنان این خانه‌ها انگار زندگی‌شان کم‌کم به هم وصل شده است. تنها یک‌سال‌و‌نیم از همسایگی‌شان می‌گذرد، اما در همین مدت کوتاه، زود با هم رفاقت کرده‌اند و هر کاری از دستشان برآمده، برای هم و کنار هم انجام داده‌اند.
زهرا قاسمی می‌گوید: ابتدای کار، پای حاجت در میان نبود. فقط دوست داشتم خادم این خاندان باشم. به دلم افتاد کار را با نام حضرت‌ام البنین (س) شروع کنم و شنبه‌ها، ایستگاه صلواتی راه بیندازم.
نسا شعاری فعالیت‌های خیرخواهانه‌اش از یک سفره ساده در مسجد آغاز شد و به همراهی با خانواده‌هایی رسید که برای شروع یک زندگی، چشم به راه یاری دیگران بودند. او حالا نزدیک به دو دهه از عمرش را وقف همین همدلی‌ها کرده است.
مسجد حضرت رقیه (س) واقع در بولوار امامت از سال ۱۳۶۱ با واگذاری زمینی به مساحت ۵۰۰مترمربع برای ساخت این مسجد آغاز به کار کرد و پس از حدود ۳۰سال هم‌اکنون در حوزه‌های مختلف، میزبان نمازگزاران و فعالان فرهنگی و اجتماعی محله ماست.