حسین طیبی دوست دارد برای طلابی‌ها سالن فوتسال بسازد

حسین طیبی یکی از ملی پوشان مشهدی است که پله‌های ترقی را خیلی زود طی کرد. طیبی متولد سال ۶۷ و بزرگ شده محله طلاب مشهد است. او هم مثل خیلی از ورزشکاران مطرح کشور، ورزش را با فوتبال و از کوچه پس‌کوچه‌های خاکی شهرمان شروع کرد. خودش می‌گوید «خیلی بچه بودم، اما با بزرگ‌ترهایم فوتبال بازی می‌کردم. در واقع یک پای همه بازی‌های محله بودم.»

خانواده اش راضی نبودند که او ورزش را به درس ترجیح بدهد، اما در سر طیبی هشت‌ساله رویای زمین چمن و هیاهوی تماشاچیان می‌گذشت. این ملی پوش جوان مشهدی بازی را از باشگاه بهمن شروع کرد و در تیم‌های رنگین فلز، پیشگامان، علم و ادب و فولاد ماهان اصفهان بازی کرده است.

از سال‌۸۷ به تیم ملی جوانان دعوت شد و تنها بازیکنی در تاریخ فوتسال به شمار می‌رود که هم‌زمان در سه رده جوانان، امید و بزرگسالان ملی‌پوش بوده است. طیبی قهرمانی‌ها و مقام‌های زیادی در سطح جهان و آسیا به همراه تیم ملی داشته است و در سال ۸۹ با کسب عنوان پدیده فوتسال کشور، برگ زرینی را به کارنامه خود افزود. او امروز در دفتر تحریریه شهرآرا محله مهمان ما بود و برایمان از چگونه آغاز فعالیتش و روز‌های اوج و ملی‌پوش شدنش گفت.

مطلب مرتبط سجاد امانی آقای گل مسابقات فوتسال کشوری است

زمین‌های خاکی تا شانس

«اگر از هر فوتبالیستی بپرسید فوتبال را از چه وقت شروع کرده است، بدون فکر کردن می‌گوید از زمین‌های خاکی. من هم از این قاعده مستثنی نیستم. من از هشت‌سالگی فوتبال را به صورت حرفه‌ای شروع کردم. می‌گویم حرفه‌ای، چون خانواده‌ام زیاد راضی نبودند که من فوتبال بازی کنم و می‌خواستند من ورزش را به صورت تفریحی دنبال کنم و بیشتر به درسم برسم.

به همین دلیل وقتی با اصرار من روبه‌رو شدند، من را در مدرسه فوتبال بهمن ثبت‌نام کردند. از همین سال بود که من با جدیت فوتبال را شروع کردم.» طیبی می‌گوید خیلی اتفاقی به سمت فوتسال کشیده شده است. وی در همین باره می‌گوید: من چمن بازی می‌کردم و چمن را خیلی دوست داشتم. اما در دبیرستان که بودم یک روز خیلی اتفاقی برای مسابقات داخل سالن انتخاب شدم.

آخرین مسابقه ما با تیم امید‌های علم و ادب بود که من در آن مسابقه درخشیدم. آقای شمس که آن زمان سرمربی تیم علم و ادب بود، در سالن حضور داشت و وقتی آمادگی‌ام را دید از من خواست که به تیم علم و ادب بروم.

من اصلا دوست نداشتم به فوتسال بروم، اما آن‌قدر ایشان اصرار کردند و آقای بی‌غم از محسنات فوتسال گفتند تا من قانع شدم و قید فوتبال را زدم و به فوتسال آمدم. طیبی ادامه می‌دهد: همیشه وقتی به آن روز‌ها فکر می‌کنم، می‌بینم خدا خواست که من فوتبال را کنار بگذارم و به فوتسال بیایم. اگر آن روز شمس در سالن نبود و به من پیشنهاد نمی‌داد، الان یک بازیکن معمولی فوتبال بودم.

چون در فوتبال رقابت خیلی زیاد است. اما شمس و بی‌غم در موفقیت الان من خیلی سهیم هستند و اگر این دو نبودند، حسین طیبی هم وجود نداشت، اما من سعی می‌کنم در جایگاهی که هستم، موفق باشم تا زحمات آنها را جبران کنم.

من اصلا دوست نداشتم به فوتسال بروم، اما آن‌قدر  آقای بی‌غم از محسنات فوتسال گفتند تا من قانع شدم

اولین بازی و استرس مقابله با بزرگان

طیبی اولین بازی‌اش را هرگز فراموش نمی‌کند و در این باره می‌گوید: اولین باری که به زمین رفتم را هرگز فراموش نمی‌کنم. فقط پنج‌دقیقه بازی کردم، اما خیلی استرس داشتم. ۱۹ ساله بودم و در برابر بازیکنان بزرگ و ملی پوش تیم فوتسال دانشگاه آزاد بازی می‌کردم. به دلیل اینکه خیلی سنم کم بود، زیاد نتوانستم در زمین خوب بازی کنم. به یاد دارم حمید شاندیزی که کاپیتان تیم علم و ادب بود، قبل از اینکه به زمین بروم مرا کنار کشید و گفت اصلا نترسم و فقط به بازی کردن فکر کنم. اما من خیلی استرس داشتم و بازی تاثیرگذاری از خود نشان ندادم.

مصدومیت و حضور در ماهان

سال ۸۹ سال خوبی برای طیبی نبود. در این سال طیبی به دلیل حضور در سه رده تیم ملی و بازی در مسابقات بین‌المللی رباط صلیبی‌اش پاره و برای مدتی از فوتسال دور شد. خودش در این باره می‌گوید: وقتی از علم و ادب جدا شدم و به تیم ملی رفتم، در سال ۸۹ مصدوم شدم. در این مدت سعی کردم به فرش‌آرای مشهد که در لیگ دسته‌یک بازی می‌کرد، کمک کنم و به همراه چند نفر از بچه‌ها به این تیم رفتیم. بعد از یک‌سال که از لیگ برتر دور بودم، با باشگاه فولاد ماهان قرارداد امضا کردم. در این باشگاه روز‌های خوبی داشتم و چند جام و قهرمانی هم به همراه تیم ماهان دارم.

محبوب شدن را بیشتر از معروف شدن دوست دارم

این ملی‌پوش محله طلاب معروف شدن را دوست دارد، اما نه به هر قیمتی. «خیلی دوست دارم معروف شوم، اما محبوبیت را بیشتر دوست دارم. رمز ماندگاری هر بازیکنی همین محبوبیت است. ما بازیکنان معروف زیادی داشتیم که الان حتی اسمی از آنها نیست. من هنوز هم در محله که راه می‌روم با همه دوستانم مثل قدیم سلام و احوال‌پرسی می‌کنم. هنوز هم مثل قدیم با آنها شوخی می‌کنم، زیرا آنها هم سهمی در موفقیت من دارند.» طیبی ادامه می‌دهد: با آنکه چند بار به دلیل مصدومیت در بازی‌های محله از سوی باشگاه ماهان جریمه شده‌ام، اما همیشه سعی می‌کنم پیشنهاد بچه‌های محله را برای بازی از دست ندهم. البته الان بیشتر والیبال بازی می‌کنم تا فوتبال.

یک قدم تا تحقق آرزوی طیبی هشت‌ساله

شاید خیلی از فوتسال دوستان بدانند که این روزها، طیبی در بین دو راهی شیرینی قرار گرفته است، اما گفتن مجدد آن خالی از لطف نیست. با اعلام کناره‌گیری باشگاه فولاد ماهان از لیگ برتر، یک تیم اوکراینی پا پیش گذاشت و با مبلغ درخور توجهی خواستار حضور طیبی در این تیم شد. اگر طیبی تا روز چاپ این گزارش به دعوت اوکراینی‌ها پاسخ مثبت داده باشد، سومین لژیونر تاریخ فوتسال کشور لقب خواهد گرفت. وی در این‌باره می‌گوید: تیم اوکراینی که به من پیشنهاد داده، یکی از تیم‌های مطرح این کشور است و کسب چند جام و قهرمانی را در کارنامه خود دارد. خیلی دوست دارم که به این تیم بروم و به آرزوهایم برسم، اما باید شرایط آن مهیا شود.

دوست دارم برای طلاب یک سالن فوتسال بزنم

طیبی مشهد را مهد فوتسال کشور می‌داند. او به استعداد‌های خوبی که در این محله وجود دارد اشاره می‌کند و می‌گوید: اگر بستری فراهم شود، من به مسئولان استان قول می‌دهم از محله طلاب چندین نفر ملی‌پوش شوند. مشهد مهد فوتسال است، اما در حق استعدادهایش همیشه ظلم شده است. وی ادامه می‌دهد: اگر روزی توان مالی داشته باشم، به طور حتم اولین کاری که می‌کنم یک سالن فوتسال برای بچه محله‌های خوبمان افتتاح می‌کنم تا آنها با استفاده از این امکانات به آرزوهایشان برسند.

*این گزارش یکشنبه، ۱۸ تیر ۹۱ در شماره ۱۲ شهرآرامحله منطقه ۴ چاپ شده است.