قهرمانی خواهران کونگ‌فوکار محله ثامن در سبک جنگاوران

عفیفه ناظمی| زیباترین بخش حرف‌هایشان وقتی است که از پدر جانبازشان تعریف می‌کنند؛ «کشتی‌گیر ماهری بود با علاقه وصف‌ناشدنی به این رشته ورزشی؛ از همان اول عاشق زورخانه بود. حتی در مرخصی‌های جبهه هم ورزش را فراموش نمی‌کرد. اما از زمانی که ترکش خورد دیگر نه مثل گذشته حال ورزش کردن را داشت و نه توانش را. با این حال باز هم ورزش را فراموش نکرد.

پارسال اوایل خرداد زمانی‌که با اشتیاق گفتیم می‌خواهیم در کلاس ورزش ثبت‌نام کنیم، برق شوق را در نگاهش دیدیم. می‌گفت: آرزویش است که او هم بتواند یک بار دیگر ورزش کند.»

مدیون خانواده‌مان هستیم

ریحانه و سمانه موحد، ورزشکاران محله ثامن هستند. با اینکه عمر زیادی از فعالیتشان در رشته کونگ‌فو نگذشته است، در همین دوره کوتاه هم توانسته‌اند کارنامه درخشانی از آن خود کنند. کسب چندین مدال طلای استانی، گوشه‌ای از زندگی ورزشی این دو خواهر قهرمان است. آنها این مدال‌ها را مدیون خانواده خود می‌دانند و این را با افتخار و همان اول گفت‌و‌گو عنوان می‌کنند.

ریحانه که بزرگ‌تر است، ابتدا شروع به صحبت می‌کند. رتبه دومی مسابقات قهرمانی استان در سال گذشته، مقام سوم قهرمانی استان امسال، رتبه اول مسابقات باشگاهی در کمیته جنگاوران کونگ‌فو و رتبه نخست مسابقات هنر‌های فردی باشگاه‌های مشهد در بخش آتا دوا از افتخارات اوست.

البته سمانه هم در این میان کم نگذاشته است؛ رتبه سوم مسابقات قهرمانی استان در سال۹۰، مقام اول مسابقات بین باشگاهی کمیته جنگاوران کونگ‌فو، رتبه نخست مسابقات هنر‌های فردی باشگاه‌های مشهد و رتبه سوم مسابقات قهرمانی استان در سال جاری نیز از افتخارات اوست.

مدال طلا ۲۱سالگی‌ام را متحول کرد

ریحانه موحد متولد۶۹ است و دانشجوی رشته مهندسی فن‌آوری اطلاعات. او در رابطه با شروع فعالیت‌های ورزشی می‌گوید: از بچگی به ورزش علاقه‌مند بودم به‌خصوص رشته‌های رزمی، اما اقدامی نکردم. آغاز فعالیت ورزشی‌ام با رشته والیبال در دوران راهنمایی همراه بود. اما این رشته هم نتوانست علاقه‌ام به کونگ‌فو را کم‌رنگ کند. من والیبال را دوست داشتم، اما کونگ‌فو را به هر چیزی ترجیح می‌دادم و همین علاقه باعث شد در ۲۱سالگی با جدیت آن را دنبال کنم که نتیجه‌اش کسب مدال طلا بود و همیشه خاطره آن را به‌یاد خواهم داشت.

ورزش را سازمان یافته دنبال کردم

سمانه موحد، جغرافیای شهری می‌خواند. دلیل انتخاب این رشته را نمی‌داند، اما ورودش به ورزش را چرا. می‌گوید علاقه‌ام از زمانی شروع شد که حس کردم در منزل هم می‌توانم ورزش کنم، اما فعالیت ورزشی انسجام یافته و حرفه‌ای را بیشتر دوست داشتم تا اینکه در ۱۹سالگی کونگ‌فو را انتخاب کردم.

اصل طلایی علاقه

ریحانه هم با همین عشق و اشتیاق و با علاقه از ورزش حرف می‌زند. او اعتقاد دارد وقتی پای علاقه در میان باشد، سختی‌ها کنار می‌رود. همین اصل طلایی با چاشنی تلاش و کوشش باعث شده او صاحب دو مدال طلا و یک برنز استان شود.

ریحانه معتقد است رشته کونگ‌فو با همه سختی‌هایش شیرین است و می‌گوید: سختی‌ها آدم را آماده نگه‌می‌دارد و اگر رشته‌ای سخت‌تر از این هم باشد من همان را انتخاب می‌کنم.

ریحانه گرچه هنوز در ابتدای مسیر است و راهی طولانی در پیش دارد، می‌گوید: ورزش در همین دوران کوتاه، زندگی‌ام را متفاوت کرده است و من فرق زندگی حال و گذشته‌ام به‌خوبی حس می‌کنم.

خانواده ورزشکار، رمز موفقیت

سمانه دفاع شخصی را از امتیازات رشته کونگ‌فو می‌داند و می‌گوید: داشتن این حس که می‌توانی از خودت دفاع کنی، اشتیاق پیش رفتن را در آدم افزایش می‌دهد. این یکی از مهم‌ترین دلایل من برای انتخاب این رشته بود؛ اینکه توانایی‌های جسمی‌ام کم از قدرت‌بدنی مردان ندارد.

آنها هردو معتقدند رشد یافتن در یک خانواده ورزشکار، رمز موفقیتشان است وتوضیح می‌دهند که علاوه‌بر پدرشان که پیش‌کسوت است و بعد از جانبازی کمتر می‌تواند ورزش کند، قهرمانان بسیاری در رشته‌های ژیمناستیک، کونگ‌فو و شنا در میان اقوام خود دارند. این موضوع انگیزه و علاقه‌شان را دوبرابر کرده است.

مطلب مرتبط ۳ دقیقه سرنوشت‌ساز ساناز فیروزی

پدرمان بهترین الگوست

سمانه پدرش را بهترین الگو معرفی می‌کند و می‌گوید: پدرم هم قهرمان جنگ است و هم ورزش. کشتی را به‌خاطر حضور در جبهه و بعد جانبازی‌اش کنار گذاشت. این نگاه در علاقه آینده فرزندانش بی‌تاثیر نبوده است و قهرمانی‌های آنها حاصل نوع پرورششان توسط این الگوی قهرمان است.

سمانه در ادامه از شهرک ثامن حرف می‌زند؛ محله‌ای که پرداختن به درس همیشه در اولویت آن بوده است.

سمانه معتقد است: اهمیت کلاس‌های ورزشی به اندازه آموزش درس و علم است، اما متاسفانه حالا و در این محله اگر رشته ورزشی هم آموزش داده شود، فقط برای حفظ تناسب‌اندام و به‌شکل سرگرمی است و در واقع همیشه از سلامتی غفلت شده است.

ریحانه و سمانه می‌گویند زمانی‌که می‌بینند یک ورزشکار ایرانی در دنیا افتخار می‌آفریند، بسیار خوشحال می‌شوند؛ زیرا آنها ایرانی هستند و اهل مشهد و بعد هم این محله. آن هاچنین لحظاتی را در دنیا با هیچ چیز دیگر عوض نمی‌کنند.

بین همین توصیف‌های زیبایشان اشاره می‌کنند که مجتمع بهرمان در محله‌شان قبلا در رشته‌های رزمی فعال بوده و حالا کلاس‌های آموزشی غیر ورزشی جای آنها را گرفته است؛ آنها دوست دارند باز هم بتوانند یک روز خوب ورزشی را در این مجتمع تجربه کنند.

*این گزارش در شماره ۳۹ شهرآرا محله منطقه ۵ مورخ ۹ بهمن ماه سال ۱۳۹۱ منتشر شده است.