«گلشاد»؛ پاخور عروس و دامادها در محله خواجهربیع 
رفاقت با نوجوانان محله در کوچه شهیدمفتح۲۶ 
رفاقت با نوجوانان محله در کوچه شهیدمفتح۲۶
کوچه شهیدمفتح۲۶ روایتی زنده از همسایهداری، رفاقت و اعتماد است. در این کوچه، سلامها از سر عادت نیست، غمها و شادیها مشترک است و آدمها یکدیگر را به اسم، به خاطره و به دل میشناسند و زندگیشان به دل هم گره خورده است.
کوچه شهیدمفتح۲۶ روایتی زنده از همسایهداری، رفاقت و اعتماد است. این کوچه سالهاست شاهد آمدن و ماندن آدمهایی بوده که زندگیشان به دل هم گره خورده است؛ از معلم قرآن و طلبه جوان گرفته تا همسایهای قدیمی که خاطرههایش رنگوبوی گذشتهها را میدهد. در این کوچه، سلامها از سر عادت نیست، غمها و شادیها مشترک است و آدمها یکدیگر را به اسم، به خاطره و به دل میشناسند.
رفاقت آقا غلامعلی با ورزش
غلامعلی صفایی، مردی آرام و خوشاخلاق است که سالها زندگیاش با کوچه و همسایهها گره خورده. پیش از دهه۷۰ به محله گلشور آمد و در خیابانهای مختلف این محدوده ساکن شد تا اینکه از سال۱۳۸۰ خانهاش در کوچه مفتح۲۶ قرار گرفت؛ جایی که هنوز هم بیشتر همسایههایش قدیمیاند و رفتوآمدها حالوهوای صمیمی گذشته را دارد.
او بیش از ۱۰ سال عضو هیئتامنای مسجد امامسجاد (ع) در مفتح۳۰ بوده و بیشاز دو سال نیز فرماندهی پایگاه بسیج شهید اشرفی اصفهانی را برعهده داشته است. اهل ورزش است و ترجیح میدهد بیشتر کارهای روزمرهاش را با دوچرخه انجام دهد؛ ساده، بیهیاهو و منظم.
ویژگی شاخص مفتح۲۶ شناخت و ارتباط صمیمی میان اهالی است
صفایی از رفاقت دیرینهاش با سیدحسین حسینیپور یاد میکند؛ رفاقتی که ۳۵سال پیش آغاز شده است، همچنان ادامه دارد و باعث شده برای هم احترام ویژهای قائل باشند.
او درباره این همسایه قدیمیاش میگوید: آقاسیدحسین بهلحاظ همسایهداری، آدم بسیار خوبی است؛ هرچه بگویم کم است. معلم قرآن بچههای محله و مسجد امامسجاد (ع) است. نونهالان و نوجوانان زیاد شیطنت میکنند، اما او همیشه با لبخند و حوصله، راه و رسم زندگی را به آنها آموزش میدهد. مسئول خیریه مسجد هم هست و حسابی هوای نیازمندان را دارد.
عرق به کوچه و محله
همسایههای کوچه مفتح۲۶، سیدحسین حسینیپور علوی را بیشتر با نام آقاسید میشناسند؛ معلمی آرام و خوشنام که سالهاست در مدارس مدرسه المهدی (عج) و مدرسه آقامصطفیخمینی به دانشآموزان درس میدهد. متولد۱۳۴۶ است و از سال۱۳۷۴ پایش به محله گلشور باز شده؛ ابتدا ساکن مفتح۳۰ بوده و دو سال بعد به کوچه مفتح۲۶ آمده و ماندگار شده است.
علوی محله و کوچهاش را به خاطر بافت مذهبی، حضور طلاب و سکونت خانوادههای شهدا و جانبازان دوست دارد؛ آنقدر که حتی فراهمشدن شرایط زندگی در یکی از مناطق خوشآبوهوای شهر هم نتوانسته دلش را برای رفتن راضی کند.
درمیان همسایهها از محمدرضا قصری نام میبرد؛ طلبهای که رفیق نوجوانان محله است. علوی او را «نورِ چشم» میداند؛ جوانی که چند شب در هفته به مسجد محله میآید و ساعتهایی از وقتش را بیمنت وقف تربیت و آموزش نونهالان و نوجوانان میکند. بچهها دوستش دارند و حرفهایش اثر خودش را گذاشته؛ اثری آرام، ماندگار و روبهرشد.
اینجا همه یکدیگر را میشناسند
محمدرضا قصری طلبه جوانی است که بخش مهمی از خاطرات نوجوانی و بزرگسالیاش با کوچه مفتح۲۶ گره خورده است. او سال۱۳۸۸ به همراه خانواده از خیابان مجلسی به خیابان مفتح آمد و از همان ابتدا ساکن مفتح۲۶ شد. آن روزها مجرد بود و زندگیاش در همین کوچه شکل گرفت؛ مسیری که با گذشت سالها تغییر نکرد.
قصری میگوید حتی پس از ازدواج نیز خانهاش را عوض نکرده و حالا حدود ۱۰سال است که بهعنوان یک فرد متأهل در همین کوچه زندگی میکند.
به گفته او، پیش از این در کوچهها و محلههای مختلفی سکونت داشتهاند، اما ویژگی شاخص مفتح۲۶ شناخت و ارتباط صمیمی میان اهالی است. اینجا همه یکدیگر را میشناسند، احوالپرس هستند و حتی همسایههای قدیمی که گاهی از کنارشان عبور میکنند، جویای حال هم میشوند.
قصری تأکید میکند اهالی این کوچه در غم و شادی کنار هماند؛ همانطورکه ماه گذشته با همسایهها برای مراسم ترحیم برادر آقای حسینیپور حضور یافتند.
* این گزارش یکشنبه ۳ اسفندماه ۱۴۰۴ در شماره ۶۵۳ شهرآرامحله منطقه ۳ و ۴ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
