زندگی مخترع محله فرامرزعباسی با پژوهش گره خورده است 
نوازنده مراسم مذهبی، برای شادی بیماران در بیمارستانها مینوازد 
نوازنده مراسم مذهبی، برای شادی بیماران در بیمارستانها مینوازد
جعفرزاده| نتهای موسیقی، زیر و بم بودن آواها، تندی و آرامش ریتم، صعود و افت نواها و... در موسیقیهایی که میتوانند برای ما لحظات متفاوتی را رقم بزنند، حضور دارند. صدای برگهای پاییزی، ریزش قطرات باران، عبور سریع ماشینها، صدای سوت کفش بچهای که تازه راهرفتن را میآموزد، نوای گامهای بیشماری که روی آسفالتهای سرد خیابان بلند میشود و... از جمله صداهایی است که با نگاهی هنرمندانه آهنگی میشود برای کسانی که حتی با موسیقی آشنایی ندارند.
کمتر کسی یافت میشود که به موسیقی علاقه نداشته باشد، زیرا در تکتک لحظات روزگار طنین و نواختهای مختلف برای هر آدمی خاطرهای را رقم میزند. در این شماره از شهرآرامحله به همصحبتی با مردی رفتیم که اگرچه نبود شرایط مناسب سبب شد که نتواند تا انتهای پلههای موفقیت بالا برود، اما از کمترین امکانات بهترین بهره را میبرد. محمود احمدیان متولد ۱۰ بهمن ماه ۱۳۵۱ در محله سمزقند به دنیا آمده است. او از خودش و علاقهاش به موسیقی برایمان میگوید.
با سازهای دوستانم موسیقی را یاد گرفتم
احمدیان میگوید: از کودکی علاقه زیادی به خوانندگی و نواختن داشتم، اما وضعیت مالیام اجازه نمیداد که بتوانم با فراهم کردن ادوات این رشته هنری در آن فعالیت داشته باشم. از ۱۳ سالگی شروع به آموختن کیبورد و سپس پیانو کردم و این آموزش به صورت شنیداری و تجربی اتفاق افتاد، به نحوی که دوستانم مینواختند و من یاد میگرفتم و با سازهای آنها تمرین میکردم تا توانستم در حد مطلوبی نواختن این سازها را یاد بگیرم. وی در ادامه عنوان میکند: اکنون سازهای سنتی نظیر سنتور، دف، نی و... را بدون اینکه نزد استادی آموزش دیده باشم، مینوازم. او اذعان میدارد: ساخت یک اثر موسیقی با برنامهریزی خاصی صورت نمیگیرد بلکه گاهی با شروع یک زمزمه میتوانم یک آهنگ تولید کنم.
پدرم در هیئتها مداحی میکرد
وی بیان میکند: علاقهام به موسیقی ذاتی بود و پدرم نیز صدای خوبی داشت، در قدیم چاووشیخواندن و خوانش مذهبی در هیئتهای مختلف وجود داشت و پدرم نیز در این زمینه فعال بود، با این وجود معتقد هستم اگر مورد حمایت قرار میگرفتم پیشرفت بیشتری داشتم. او تصریح میکند: دوفرزند پسر دارم که به موسیقی علاقه دارند و آنان نیز در این زمینه فعالیت میکنند، امکاناتی که در دوره فعالیت من بود در سطح پایینی قرار داشت، اما اکنون فرزندانم از حمایت من برخوردارند و این موجب ارتقا و پیشرفت بیشتر آنان میشود.
این اهل موسیقی محله سمزقند خاطرنشان میکند: اعتقاد دارم هر شخصی باید در یک هنر فعالیت داشته باشد، زیرا هنر میتواند در زندگی او را یاری کند، در دوران سربازیام عکس امامخمینی (ره) را در بنرها نقاشی میکردم، این هنرم بود که توانست در آن دوران نقش متفاوتی را برایم رقم بزند. فعالیت در یک زمینه هنری موجب میشود که در هرمکانی بتوانی جایگاهی را به خود اختصاص دهی.
او میگوید: در گذشته نگاه منفی و نامناسبی به موسیقی وجود داشت و امروز این نگاه کمی تغییر یافته است. برای موسیقی خانه هنرمندان نیاز است که مسئولان به این امر توجه نمیکنند. دوست دارم با عنوان موسیقیام شناخته شوم، زیرا موسیقی نشاطآور است و حتی در زمینه پرورش گیاهان نیز موثر است، احترام خاص مردم به هنرمندان نیز موجب دلگرمی و شناخت بیشتر این هنر میشود.
با بچههای موسسه ارتباط عاطفی زیادی دارم و با هم رفیق هستیم
اجرا برای ایرانیان مقیم در کشورهای دیگر
این نوازنده منطقهمان بیان میکند: در سال ۱۳۸۳ با گروه فیتیله در سالن شهیدبهشتی همراه بودم، در سال جاری با چندتن از هنرمندان مطرح صداوسیما به چند کشور خارجی برای اجرای برنامه برای ایرانیان مقیم درآنجا رفتیم، ساخت چند آهنگ برای زلزله بم، امامرضا (ع)، آهنگ زنجیرزنی، شامغریبان، ساخت آهنگ برای پنج فیلم کوتاه از دیگر فعالیتهای من است.
همچنین از سال ۱۳۸۰ تاکنون در بیمارستانهای حجازی و ابنسینا هر هفته به صورت رایگان برنامه شاد اجرا میکنم، این کار تاثیر بسزایی در روحیه بیماران داشته و با شروع این کار اثرات معنوی بسیاری بر زندگی خودم هم به وجود آمده است.
وی در ادامه میافزاید: برنامه شامغریبان را در سال جاری در بوستان مطهربرگزار کردیم. در شش ماه برنامهریزی برای این طرح به همت بازیگران غیرحرفهای، اما فعال در هیئتهای مذهبی این برنامه اجرا شد و ۵ هزار تماشاچی داشت، چند سال است که به اجرای این برنامه پرداختهایم و هر سال برنامه و موضوع تدارک دیده شده در اجرای برنامه تغییر مییابد. او اظهار میدارد: در مناسبتهای مختلف برنامههایی ویژه بنیادشهید، آموزشوپرورش، ارتش، سپاه و... اجرا میکنم و مجری برنامههای تفریحی متفاوت شهرداری مانند پیادهروی، کوهپیمایی، برنامههای اجرایی در بوستانها و... نیز هستم.
احمدیان اذعان میدارد: ۱۸ لوح تقدیر از سفارت سوئد، سفارت یونان، فدراسیون ورزشهای رزمی، آموزشوپرورش کل استان، آستانقدسرضوی و... دارم، در المپیاد سراسری کشوری دانشآموزان در سال ۱۳۸۳ به کمک هزارو ۲۰۰ دانشآموز حرکات پیرامید را اجرا کردم و در مسابقات غرب آسیای بدمینتون در سال ۱۳۸۷ با ۲۵۰ دانشآموز این حرکات را برای تماشاچیان آماده کردم.
پدر شهید مرا در آغوش گرفت
احمدیان درباره بهترین خاطره دوران هنرمندی خود عنوان میکند: در جمع خانوادههای شهدا بازخوانی و اجرای مجدد یکی از آهنگهای محمد اصفهانی را داشتم، وقتی آهنگ به اتمام رسید یکی از پدران شهید که در آن جمع حضور داشت مرا در آغوش گرفت و گریه کرد. نتوانستم بفهمم که پدر آن شهید عزیز چه ارتباطی با آهنگ برقرار کرده است، اما بسیار شیرین بود، هرچند که اجرا در بیمارستانها نیز برایم خاطرات بسیار زیبایی است. وی در ادامه
بیان میکند: یکی از معضلات ما در موسیقی فرهنگ نامناسب اجرای موسیقی در جشنهای سرور و شادی است که سازماندهی نامناسبی دارد، باید اقدامی برای جذب جوانان به موسیقیهای ناب و زیبای داخلی داشته باشیم، یکی از اهدافم این است که کارهای تولیدیام علاوه بر جوانپسند بودن از اصالت مسئولان به این امر توجه نمیکنند. دوست دارم با عنوان موسیقیام شناخته شوم، زیرا موسیقی نشاطآور است و حتی در زمینه پرورش گیاهان نیز موثر است، احترام خاص مردم به هنرمندان نیز موجب دلگرمی و شناخت بیشتر این هنر میشود.
وقتی دلم میگیرد به محلات قدیمی میروم
احمدیان بیان میکند: محله آیتا... عبادی و سمزقند از جمله محلات قدیمی هستند و نیاز به توجه بیشتر شهرداری دارند. کوچه بوستان مطهر، بنبست است و مانند محلات دیگر امکان تردد و امکانات مختلف در آن وجود ندارد که مسئولان با اقدامات مختلف میتوانند سبب کوتاهترشدن مسیر رفتوآمد ساکنان عبادی ۷۰ به این بوستان شوند. در کل محلات قدیمی نیاز بیشتری به رسیدگی دارند.
وی در پایان میگوید: به دلیل بومی بودنم در منطقه وقتی دلم میگیرد به محلهمان میروم و با قدیمیهای محله به صحبت مینشینم و یاد خاطرات دوران کودکیام میافتم.
*این گزارش در ۱۶ دی ۱۳۹۱ در شماره ۳۸ شهرآرامحله منطقه دو منتشر شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
