در کوچه ابوحامد۶ محله مقدم، سه همسایه هستند که عمر همسایگی‌شان به بیست‌سال می‌رسد. آنها دیواربه‌دیوار هم زندگی می‌کنند و از همسایگی فراتر رفته‌اند و یکدیگر را خواهر خطاب می‌کنند.
همه چیز از شب یلدای ۱۴۰۴ شروع شد که حدود بیست دختر نوجوان تا صبح، کنار هم گفتند و شنیدند و خندیدند و خاطره آن شب در ذهنشان عمیقا حک شد. بانی این مراسم فاطمه رمضانی بود که خبر تولد هیئتی دخترانه به نام «نورالزهرا (س)» را آن‌شب داد؛ هیئتی که تنها هدفش ایجاد حال خوب برای دخترهاست.
در خیابان امام خمینی ۵۸، خانه‌ای است که در ۲۰ سال گذشته میزبان هیئت عزاداران معلولان حضرت رقیه (س) در شب‌های احیاست. معلولانی که از عصر شب نوزدهم به این مکان می‌آیند و آستین بالا می‌زنند، خودشان خانه را سیاه‌پوش می‌کنند.
محفل انس با قرآن هیئت متوسلین به امام‌زمان (عج) از سال ۱۳۹۰ در محله مهرآباد شکل گرفته است و اعضای اصلی آن را پسران ده تا بیست‌و‌پنج‌ساله تشکیل می‌دهند؛ محفلی پرشور که از دل آن، قاریان و ذاکران خوب اهل‌بیت (ع) برخاسته‌اند.
پس از مشروطه، نه‌تنها مدارس پسرانه در مشهد سامان گرفتند، بلکه یک مدرسه دخترانه نیز در مشهد دایر شد. به این ترتیب در سال‌های پایانی دوره قاجار که در جریان آن، تعداد مدارس مشهد به عدد ۱۶ می‌رسد.
سیداحمد موسوی می‌گوید: یک دوست هیئتی‌مان پرسید اگر صبحانه بیاورم، می‌توانید شنبه‌های‌ام‌البنین (س) را اینجا راه بیندازید؟ ما هم گفتیم بله و الان نزدیک به چهار ماه است که هر شنبه، سفره توسل به حضرت‌ام‌البنین (س) در بوستان شب‌بو پهن می‌شود.
کیا یوسف‌نیا، بهروز آذرلی و مونا بیرجندی‌راد؛ سه کوهنوردی که در شهریور۱۴۰۳، پس از چهار سال تلاش و برنامه‌ریزی، صعود‌های خود را به پایان رساندند. مستندات صعود‌ها پس از ارائه به فدراسیون کوهنوردی بررسی شد و سرانجام در آذر۱۴۰۴، نشان و مدال سیمرغ را دریافت کردند.
نوجوانان مسجد شهیدحنظله، بین طبرسی ۱۸ و ۲۰، از ابتدای جنگ تحمیلی سوم، سنگر خیابان را در یکی از مهم‌ترین مسیر‌های شهرمان حفظ کرده‌اند و دو‌ماهی می‌شود که برنامه‌های فرهنگی، هیئت، موکب و فعالیت‌های پایگاه به‌صورت ثابت در آن برگزار می‌شود.
۱۵ دختر نوجوان پایه دهم دبیرستان الزهرا(س)، سال ۱۳۹۷ هیئت «میثاق‌الحجه» را شکل دادند اما بزرگتر که شدند فاصله‌شان با هیئت بیشتر شد. به‌این‌ترتیب آنهایی که هنوز مشهد بودند با تشکیل هیئت دختران طوبی، قصه تازه‌ای را شروع کردند.
کوچه شهید حسن ضیائی‌پناه، از معابر قدیمی محله کوی سلمان است؛ کوچه‌ای که نامش از سال‌های نخست انقلاب با اسم یکی از شهدای همان روز‌ها گره خورده و هنوز هم بافت محلی و مذهبی خود را حفظ کرده است.
انتخاب نرگس فتح‌اللهی و دوستانش برای دست به دست کردن وسایل مازاد خانه در محله طبرسی‌شمالی، چهارشنبه‌ها بود، به نیت عنایت و به یاد کرامت امام رضا (ع).حالا هرکس وسیله سالمی دارد که به کارش نمی‌آید، معرفی می‌کند تا به دست کسانی برسد که به آن نیاز دارند.
سید‌احمدرضا بنی‌الزهرا یکی از مداحان شناخته‌شده محله شهید‌آوینی است. او که روزگاری از ترس، حتی در آزمون گروه سرود پذیرفته نشد، حالا سال‌هاست در مراسم مذهبی و گردهمایی‌های شبانه محله صدایش طنین‌انداز می‌شود.
محله مهدی‌آباد، پنجاه‌دختر هشت‌تا‌هجده‌ساله عزمشان را جزم کرده‌اند تا با پول تو‌جیبی و عطر حلوا زیباترین میزبانی را برای زائران پیاده در روز‌های پایانی ماه صفر رقم بزنند.
تا چند روز دیگر حسینیه جوادالائمه(ع) به یکی از موکب‌های شلوغ مسیر عزاداران امام‌رضا (ع) تبدیل می‌شود. ریشه این اتفاقات به نذری برمی‌گردد که یک فرش‌فروش قدیمی برای امام‌جواد(ع) نیت کرد؛ نذری که قسمتی از خانه حاج‌اصغر نظافت را به حسینیه‌ای مردمی تبدیل کرد.
موکب خاتم‌الانبیا(ص) در بزرگراه پیامبراعظم (ص) ۵۱، از سال ۱۳۹۵ هر سال دهه آخر صفر میزبان چندین هزار زائر است. علاوه بر اسکان، وجود غرفه‌های مختلف خیاطی، اصلاح، واکس، ماساژ، کودک، مشاوره، درمان و... آن را به یکی از ایستگاه‌های محبوب زائران پیاده تبدیل کرده است.
حاج‌محمد جعفری‌خانچه حالا بعد از یک عمر روضه‌خوانی و نوکری، خودش و نوجوانانی که دورش را گرفته‌اند، پای درس قرآن نشسته‌اند. قصه زندگی این پیرغلام از درگز شروع شده است.
منصوره اکبرزاده و طاهره عابدینی می‌گویند کار خیر فقط رساندن بسته معیشتی یا تأمین نیاز‌های مددجویان نیست. گاهی شنیدن درددل یک سالمند و چنددقیقه هم‌صحبتی با یک مادر سرپرست خانوار، بیشتر از هر کمکی به دل آدم می‌نشیند.
درِ خانه خانواده موحدیان‌فر سال‌ها به روی روضه، عزاداری و خدمت به اهل‌بیت (ع) گشوده است؛ خانه‌ای که اهالی محل، آن را بیش‌از آنکه یک منزل مسکونی بدانند، حسینیه‌ای در دل یک خانه می‌شناسند.
همسر مرحوم مهدی اخلاقی‌خوشدل وقتی خبر مرگ مغزی همسرش را می‌شنود می‌گوید: مدام با خودم می‌گفتم شاید خدا بخواهد و برگردد. مگر کم معجزه دیده‌ایم؟ دلم نمی‌خواست باور کنم دیگر امیدی نیست.
در هیئت شجاعات‌الحسینی، علم فقط یک چوب و چند پارچه نیست؛ امانتی است که بیش‌از یک‌قرن میان چند نسل از خانواده علیزاده دست به دست شده و از نوق، روستایی در رفسنجان به محله نوده مشهد رسیده است.