اولین زنگ تلفن محله گلشور در خانم عصمت خانم به صدا درآمد

سال۱۳۴۰ به محله گلشور مشهد می‌‏آید و دومین یا سومین خانه آن محدوده را به همراه همسرش حاج‌غدیر بنا می‌‏کند. او سال‏های زندگی‌‏اش را با تلاش برای فراهم‌کردن امکانات محله سپری کرده و یکی از کسانی بوده که درختان توت بسیاری کاشته است. 

یادم می‌‏آید هنگامی‌که یکی از درختان توتش را قطع کردند، خیلی گریه کرد. می‌گفت: من با این درختان خاطرات زیادی دارم. اما بعد از مدتی یک درخت توت به همراه سه درخت دیگر و یک بوته شمشاد مقابل در خانه‌اش کاشت.

او از قدیمی‌های دور میدان جوادالائمه (ع) است که اولین زنگ تلفن محله در خانه او به صدا درآمد. او شماره تلفنش را به همه همسایه‏‌ها داد و این‌گونه بود که هر روز همسایه‏‌ها برای صحبت کردن با تلفن به خانه‌‏اش می‌‏آمدند. حالا بیش از ۵۰سال است که ساکن محله است و همه حتی آن‏‌هایی که به‌تازگی به محله می‌‏آیند، او را می‌‏شناسند.

او که متولد سال ۱۳۱۳ است می‌‏گوید سال۱۳۴۰ با پسر و همسرش به این محله آمدند و پس از آن سه فرزند دیگرش در این همین محله به دنیا آمدند. عصمت حاجی‌‏آبادی از زمانی‌که به این محله آمده، می‌‏گوید و اینکه  هنگامی که هنوز همه جا بیابان بوده و فقط چند خانه وجود داشته و زمین‌ها بیشتر کشاورزی بودند. او تعریف می‌‏کند: در آن زمان آب و برق و تلفن نداشتیم و مردم از آب چاه استفاده می‌کردند. وسط میدان جوادالائمه (ع) هم یک یخدانی بزرگ بود که مردم در آن آب ذخیره می‌کردند تا برای تابستان آب سرد داشته باشند.

مطلب مرتبط خاطرات میترا ارزمان‌زاده با محله‌اش گره خورده است

بیشتر آبگوشت و آش و اشکنه می‌‏خوردیم

شهروند قدیمی محله ما از غذاهایی که مردم در آن دوره بیشتر استفاده می‌‏کردند، حرف می‌‏زند و می‌‏گوید: ما از برنج کمتر استفاده می‌کردیم و خودم بیشتر آبگوشت، آش و اشکنه برای بچه‏‌ها درست می‌کردم، حالا هم گاهی که بچه‏‌ها هوس کنند، برایشان درست می‌‏کنم.

حاجی‌‏آبادی دوست دارد از پوشش ۵۰سال پيش در محل زندگی‌اش هم بگوید که زنان لباس‌‏های بلند و مردان هم پيراهن و شلوارهای گشاد می‌‏پوشیدند و بیشترشان كلاه بافتنی سرشان می‌‏گذاشتند. می‌‏گوید: حالا بانوان مانتوهای امروزی را به جای آن لباس‏های بلند مي‌پوشند.

عصمت خانم شماره تلفنش را به همسایه‏‌ها داد و هر روز همسایه‏‌ها برای صحبت کردن با تلفن به خانه‌‏اش می‌‏آمدند

نخستین لوله‏‌کشی آب به خانه ما آمد

غرق خاطراتش هنگامی‌که اولین‌بار لوله‏ کشی آب به محله آمد، می‌‏گوید: زمانی‌که همسرم خانه‌مان را ساخت تقاضای آب کردیم. در آن زمان، مردم در خانه‌هایشان چاه آب داشتند که خانه ما اولین جایی بود که لوله‌کشی آب به آن راه پیدا کرد و اهالی از آب خانه ما استفاده می‌کردند. بعد زمانی‌که خط تلفن در خانه وصل شد، خیلی از افراد محله از تلفن ما براي ارتباط با فرزندان و اقوامشان استفاده می‌کردند.

او درباره با مساجدی که مردم محله رفت‌وآمد داشتند، نیز تعریف می‌‏کند: مسجد جوادالائمه(ع) در سال۱۳۵۷ ساخته شد. قبل از آن اهالی به مساجد محله‌های اطراف می‌رفتند. روز جمعه هم بیشتر اهالی نماز جمعه را در حرم مطهر اقامه مي‌كردند. تقریبا می‌توان گفت مسجد در محله‌هاي اطراف زیاد بوده است؛ اما بيشتر مردم به مسجد فقیه‌سبزواری که اولین مسجد ساخته شده در منطقه طلاب است، می‌رفتند.

نخستین ساختمان محله

اصلی درباره تغییر الگوي ساخت خانه‏‌ها هم حرف‏های جالبی دارد و می‌‏گوید: الگوي خانه‌ها تغییرات زیادی کرده است، چراکه در آن زمان خانه‌ها معمولا چوبی بود و ساختمان‌های امروزی وجود نداشت. خانه ما اولین ساختمانی بود که تقریبا به‌صورت امروزی در محله ساخته شد. او محله‏‌اش را خیلی دوست دارد و می‌گوید اینجا نه تنها مشکل خاصی ندارد بلکه از نظر دسترسی به بیمارستان و داروخانه و ديگر امکانات محل خوبی برای زندگی است. 

*این گزارش یکشنبه، ۵ شهریور ۹۱ در شماره ۱۸ شهرآرامحله منطقه ۴ چاپ شده است.