بیمارستان خیریه امام سجاد(ع) در بولوار شهید آوینی (شهید آوینی ۳۳) قرار دارد و با توجه به اینکه بیشتر ساکنان این منطقه از قشر آسیب‌پذیر هستند، وجود این بیمارستان برای این منطقه غنیمت محسوب می‌شود.
یک روز که بیدار شدم، دیدم همه‌چیز تاریک تاریک است. باید درست و اصولی تصمیم می‌گرفتم، نه احساسی و غیر‌منطقی. خیلی زود به این نتیجه رسیدم که درسم را در مدرسه نابینایان ادامه دهم.
حاج احمد آقایی میرعرب آبادی سومین نسل از بی‌بی مسجدی می‌گوید: راز کار من که از بی‌بی به ارث رسیده‌است، شناخت گیاهان است. او همیشه می‌گفت راز بزرگ این دنیا در دل طبیعت است.
فروغ مدرسی معتقد است چنگال قدرتمند سرطان چیزی نیست که یک بیمار با دست خالی بتواند با آن مبارزه کند. سلاحی از جنس امید می‌خواهد و قدرت تشخیص و درمان درست.
اشرف نعیمی جمال بانویی است که تنها با امید به آینده و توکل به خدا بیماری سرطان راشکست داد و حالا در کنار خانواده‌اش زندگی می‌کند.
فک پایینی فاطمه پاهنگ به‌طور مادرزادی رشد نکرده است و همین مشکل، علاوه‌بر به‌هم ریختن تناسب صورت زیبا و معصومش، مشکلات دیگری برای او به وجود آورده است.
محمد گیلاسی، سرپرستار بخش مسمومان و سوپروایزر شیفت شب بیمارستان امام رضا (ع) می‌گوید: مردم برایشان جا افتاده که پرستار یک بانوی سفیدپوش باشد، برخی هنوز به پرستار آقا می‌گویند «آقای دکتر».
مسئولان وعده دادند با احداث پارک خطی در حاشیه ارتفاعات جنوبی، طی ۴ سال آینده، بحران این بیماری در منطقه ۹ برطرف خواهد شد.
فاطمه سوختانلو، در زمان شیمی‌درمانی، به حفظ قرآن روی آورد و این کار باعث شد که کمی دردهایش را از یاد ببرد.
ناصرالدین‌شاه در سفر نخستش به مشهد، از مکان دارالشفا که میانه مسجد گوهرشاد، بازار و مدرسه پریزاد و دودرب بوده است، ایراد می‌گیرد و آن را مناسب نمی‌داند.
علی محمد جمالی بهنام متولد ۱۳۲۸ است و از سال ۹۲ تاکنون دیالیز می‌شود، اما او یک کوهنورد و طبیعت‌گرد است. جالب اینجاست آشتی او با کوه و طبیعت درست زمانی اتفاق می‌افتد که کلیه‌هایش به جبر زمان با او قهر کرده‌اند.
۸نفر از اعضای خانوادۀ شه‌بخش دچار بیماری چشمی هستند که آن‌ها را در دهۀ چهارم زندگی شان نابینا می‌کند.
از سال ۱۳۷۴ کانون حمایت از بیماران هموفیلی در محله چهنو مشهد راه‌اندازی شد تا با کمک خیران بتواند بخش کوچکی از درد‌های این بیماران را بهبود ببخشد.
دکتر سیدرضا گل‌شائیان، پزشک خیر محلۀ پورسینا، ۱۵ سال پیش مطبش را در حاشیۀ شهر دایر کرد تا سهمی در کمک به نیازمندان داشته باشد.
مهدیه کارگران که سال‌ها رنج دیالیز را تحمل کرده است، پس از پیوند و رهایی از این عمل دردناک، بیماری زجرآورش را به سکوی پرتابی برای ایستادن بر قلۀ قهرمانی رشته دو و میدانی تبدیل کرده است.
این درمانگاه خیریه است و علاوه‌بر انجام امور درمانی، دستی در دستگیری از نیازمندان با تهیه موادغذایی مورد‌نیاز، پوشاک و اهدای مبالغ نقدی دارد.
نخستین‌مرکز نگهداری بیماران صعب‌العلاج ایران («هاسپس») در انتهای بولوار دلاوران (دلاوران ۶۳) به همت پروفسور سیدرضا خطیب، رئیس سابق انجمن جراحان مغز و اعصاب آمریکا، پا گرفته است.
ماهرخ شاکریان حکم همان نخ تسبیح را دارد. خیران را گرد هم می‌آورد تا با کمک آن‌ها دردی از بیماران التیام پیدا کند و عزیزی به آغوش خانواده‌اش برگردد.
محدوده ناحیه ۲ منطقه ۵ به سبب تراکم جمعیتی بالا و پراکندگی محلات و مهاجر پذیری خیلی بیشتر از دیگر مناطق پیرامونی به بیمارستان دولتی نیاز دارد.
علیرضا صفاران و علیرضا نجاران دو پزشکی هستند که از ۱۵ سال پیش تصمیم گرفته اند در محدوده حاشیه شهر و درماندگاه فدک که در بولوار توس قرار دارد، به بیماران خدمت کنند.