سیدهاشم حسینی نزدیک به ۵۰سال است که در خیابان قائم۱۳ سکونت دارد. آقاسید در این سال‌ها آبادانی محله‌اش را به چشم دیده و حتی در برخی موارد آستین همت بالا زده است. او روزگاری را به‌خاطر دارد که برای عبور‌و‌مرور امن باید باج می‌دادند.
باید مشهد را در سال گزارش حافظ ابرو، شهری فاقد بارو و بدون خطوط مرزی آشکار بدانیم. با چنین فرضی که مبتنی بر شواهد موجود و از اعتبار مناسبی برخوردار است، می‌توان چنین پنداشت که فضای شهری و فضای حاشیه شهر، چندان قابل‌تفکیک از یکدیگر نبود.
محله کنه‌بیست تا دهه ۵۰ پر از زمین‌های زراعی و باغ‌های تره‌بار و تحت تملک خلیل مؤمنی بود؛ او یکی از ارباب‌های خوش‌نام محله بود که ثروت زیادی داشت و کشاورزان در زمین‌های تحت مالکیت او کار می‌کردند.
مسعود شیخی از اولین ساکنان شهرک شهیدبهشتی است. سال۶۰، همراه خانواده از آبادان به شادگان کوچ کردند. ۹ماه بعد هم وقتی که او تازه ده‌ساله شده بود، راهی مشهد شدند و در یکی از بلوک‌های همین شهرک سکونت یافتند.
اراضی سرده و سعدآباد مشهد تنها دو رقبه از موقوفات فراوان گوهرشاد خاتون بر مسجد جامع ساخت خودش، یعنی مسجد گوهرشاد در مشهد هستند. این دو مزرعه اوایل قرن گذشته به محدوده شهری مشهد اضافه شدند.
کوچه مسلم شمالی۵ از خوش‌منظره‌ترین کوچه‌های محله مسلم به شمار می‌آید. خانه‌های دو‌طبقه ویلایی با طراحی هماهنگ، در‌کنار درختان بلند و پرشاخ‌وبرگ، فضایی دل‌نشینی را در این کوچه مهندسی‌ساز به وجود آورده است.
قدیمی‌ترین گزارشی که درباره تعداد و نام دقیق محلات مشهد به‌صورت دقیق قرار دارد، گزارش موجود در کتاب «تاریخ حافظ ابرو» است که می‌تواند تصویری قابل‌مطالعه از فضای جغرافیای شهری مشهد در دوران شاهرخ تیموری باشد.
صدف ۱۷ یکی از کوچه‌های قدیمی محله دانشجو‌ست که از یک سمت به خیابان صدف و از سمت دیگر به بولوار شهید‌سرلشکر خلبان شهید‌ابراهیم فخرایی منتهی می‌شود. در این کوچه، خانه‌هایی با قدمت بیشتر از ۴۰ سال به چشم می‌خورد که بافت سنتی آن را پررنگ‌تر نشان می‌دهد.
فاطمه‌سلطان خسروی و همسرش در دهه ۵۰، چهارمین ساکن محله زیباشهر بودند. این محله در گذشته، بیرون از شهر بود، اما پس از مدتی روی نقشه شهرداری آمد و مایه مباهات زیباشهر‌نشین‌ها شد. فاطمه خانم می‌گوید: آن‌زمان نه بولوار امامتی بود و نه کوچه و خیابان‌های آسفالت.
نوقان یکی از آن دو شهر است که دارالملک طوس را تشکیل می‌داده است و برای این دو شهر بیشتر از هزار قریه هست. طوس در زمان عثمان بن عفان فتح شده و در این شهر است قبر علی بن موسی الرضا و قبر هارون الرشید.
غلامعلی خاکساری با شانزده‌سال سابقه سکونت در کوچه هاشمی‌رفسنجانی ۱۲ از نخستین ساکنان محله است. تلاش او و دیگر ساکنان قدیمی، مجیدیه را از مکانی دورافتاده و کم‌امکانات به محله‌ای آباد و پرجنب‌وجوش تبدیل کرده است.
خیابان امام خمینی (ره) کنونی که به خیابان ارگ شهره است و احداث آن پیش از ساخت فلکه حضرت، آغاز شد. مصوبه فروش بخشی از زمین‌های ارگ و احداث خیابان بر روی آن در دهه اول قرن ۱۴ خورشیدی رقم خورد.
در ضلع غربی حرم مطهر امام رضا (ع) و در کنار مقبره امیر ملک شاه (معروف به مسجد ۷۲ تن) ساختمان قدیمی حمامی قرار دارد که به «قلی بیگ» یا «شاه» و گاهی «رضوی» شهره است.
ابوالفضل وطن‌دوست تاریخ تلگرد را در دست دارد. نوع زندگی پنجاه سال قبل در تلگرد، لباس پوشیدن، حضور مردم در کوچه و خیابان، شکل کوچه‌ها و خانه‌ها و حتی شیوه زندگی اربابی در تلگرد قدیم، در عکس‌های او مشاهده می‌شود.
خانه «خانقاه نعمت‌اللهی»، یکی از خانه‌های قدیمی و ثبت ملی شده شهر مشهد است. این خانه در بهمن سال ۱۳۸۲ ثبت ملی شد. این منزل فوق‌العاده زیبا، قدیمی و خوش‌ساخت شاهد رویداد‌های مهم تاریخی مشهد در دوران رونق خودش بوده است.
سیدابراهیم موسوی می‌گوید: آن‌زمان تنها یک لوله آب از روی کال میان خیابان کارگر راضی رد می‌شد که آب چاه موتور وسط مهرآباد را به زمین‌های کشاورزی می‌رساند. تقریبا نه‌ساله بودیم که تفریح ما عبور با ترس‌ولرز از روی همین لوله بود.
مجید منفرد می‌گوید: هفت‌سال است همه زندگی من شده عمارت اربابی چهاربرج. اول یک سالی در اینجا کار بنّایی انجام دادم و شکل بازسازی‌شده فعلی، کار من و چند‌نفر از اهالی محله است. فعلا هم نگهبان مجموعه هستم.
کوچه شهید سوزنچی۳ از معابر شناخته‌شده در محله گوهرشاد است. آنچه در نگاه اول در این مسیر جلب توجه می‌کند، نظم و یکپارچگی نمای آپارتمان‌های «فیروزه» در سمت چپ کوچه است که توسط بانک ملی ساخته شده است.
جواد پاکبازخسروشاهی می‌گوید: کوچه دادخواه را قدیم‌تر‌ها حوض‌خرابه صدا می‌زدند. حدود پنجاه‌سال پیش اینجا چیزی شبیه منبع آب یا آب‌انبار بود و مردم از آن آب برمی‌داشتند. البته ما خودمان هیچ‌وقت از آن استفاده نکردیم.
نقویه ۲، معبری فرعی در محله رحمانیه است که از خیابان نقویه آغاز می‌شود و تا بولوار مهدیه ادامه دارد. نکته جالب درباره نقویه ۲ این است که بر عکس اغلب مسیر‌های شهری، اول فضا‌های خدماتی آن شکل گرفت، بعد سکونت در آن رونق یافت.