خاطرات روزهای سخت مادری سکینه عابدی

سکینه عابدی از وقتی به خاطر دارد، هر موقع در دلش حاجتی بود، به هیچ‌کس جز امام‌رضا (ع) رو نمی‌انداخت و هرچه می‌خواست فقط از او طلب می‌کرد. او که همدم و پرستار سال‌های آخر همسرش بوده است و از ۲۵سال پیش همسایه امام رضا (ع) در محله بالاخیابان شده، از لطف امام رئوف در شفای پسرش می‌گوید؛ خاطره‌ای که بعد‌از ۳۷‌سال، یادآوری‌اش، اشک را مهمان چشمان این مادر فداکار می‌کند.

مطلب مرتبط داستان دستان ننه سکینه و پرده‌های ضریح امام‌رضا(ع)

از شهرک باهنر تا همسایگی امام‌رضا(ع)

به زحمت خودش را به حیاط می‌رساند و در را برای ما باز می‌کند. همراه او پله‌های باریک خانه را بالا می‌رویم و پا می‌گذاریم به اتاقی که خاطراتش در آن نقش بسته‌اند. سکینه‌خانم که با همین پای دردمند هر وقت بتواند خودش را به حرم می‌رساند، می‌گوید: اوایل ازدواجم با حاج‌آقا در شهرک باهنر زندگی می‌کردیم؛ از آنجا رفتن به حرم سخت بود و باید چند اتوبوس عوض می‌کردیم. از حاج‌آقا خواستم به جایی نقل مکان کنیم که بتوانم راحت‌تر به حرم بروم؛ چون برای درددل‌هایم پناهی جز امام‌رضا (ع) نداشتم و هیچ‌وقت از کسی جز او کمک نخواستم.

پنجره فولاد شاهد گریه‌ام بود

سکینه‌خانم آلبوم خاطراتش را کنار بالشش گذاشته است و هر روز آنها را مرور می‌کند. می‌گوید: پسرم سال‌۶۸ به دنیا آمد، چهل روز بعد از فوت امام‌خمینی (ره). همان روز‌های اول متوجه شدیم زردی دارد؛ بیماری‌ای که خیلی از پسربچه‌ها در آن زمان داشتند و گاهی منجر به فوتشان می‌شد.

وقتی از حال وخیم فرزندش در آن روز‌ها تعریف می‌کند، حالش دگرگون می‌شود؛ نوزاد حتی توان نداشته شیر بخورد و روز‌به‌روز ضعیف‌تر می‌شده. آه سوزناکی می‌کشد و می‌گوید: روز هفتم که دیدم دیگر جان در بدن پسرم نیست، همراه حاج‌آقا رفتم حرم و پشت پنجره فولاد نشستم. آن‌قدر گریه کردم که تقریبا از هوش رفتم. در همان حال از امام‌رضا (ع) شفای پسرم را خواستم و گفتم «آقاجان، این حاج‌آقا یک بار پسرش را در راه اسلام هدیه کرده است؛ تو جان این پسرش را به او هدیه بده!» وقتی به خودم آمدم، دیدم ساعت‌هاست به پنجره فولاد تکیه داده‌ام و هوا رو به تاریکی رفته است.

اجابت حاجت و سبک‌شدن دل

سکینه‌خانم از حرم، یک‌راست به بیمارستان رفته و سراغ فرزند نیمه‌جانش را گرفته است. با دیدن چشمان باز او متوجه شده که امام‌رضا (ع) صدایش را شنیده و حاجتش را اجابت کرده است. او بعد از احسان، سه دختر هم به دنیا آورد و خانواده‌اش را با عشق دور هم نگه داشت؛ بار‌ها و بار‌ها به حرم رفت و هر بار دست‌پر برگشت.

سکینه‌خانم می‌گوید: خدا را شکر می‌کنم که چهار فرزند و چهار نوه‌ام دور‌و‌برم هستند و تنها نمی‌مانم. اما برای حرم رفتن منتظر نمی‌شوم تا بچه‌ها مرا ببرند. هروقت حرفی در دلم هست که باید به امام‌رضا (ع) بگویم، با همین پا‌هایی که دیگر توانی ندارد، به ائمه (ع) توسل می‌کنم و پیاده به سمت حرم راه می‌افتم تا دلی سبک کنم.

* این گزارش پنج‌شنبه ۲۱ آبان‌ماه ۱۴۰۵ در شماره ۶۵۶ شهرآرامحله منطقه ثامن چاپ شده است.