ماجرای سیاه‌پوش‌کردن محله برای تشییع پیکر رهبر شهید 
هوای خوب شهرک ابودذر محمد رستگارمقدم را پاگیر کرده است 
ماجرای سیاه‌پوش‌کردن محله برای تشییع پیکر رهبر شهید
فرزانه عاقبتی روز تشییع پیکر رهبر شهید، به‌دنبال سیاه‌پوش‌کردن محله‌شان بود. پارچه‌های مشکی روی دستش سنگینی می‌کرد و چشمش به‌دنبال جانمایی پارچه‌ها بود. از‌طرفی هنوز تعداد پارچه‌های مشکی همه محله را پوشش نمی‌داد.
فرزانه عاقبتی، ساکن محله کوی کارگران، روز تشییع پیکر رهبر شهید، به‌دنبال سیاه‌پوش‌کردن محله‌شان بود. پارچه‌های مشکی روی دستش سنگینی می‌کرد و چشمش به‌دنبال جانمایی پارچه‌ها بود. از‌طرفی هنوز تعداد پارچه‌های مشکی همه محله را پوشش نمی‌داد. در مسیر برگشت اتفاقی افتاد که آن را نماد همدلی می‌داند.
خیابان موسی‌بن‌جعفر (ع)، سهم فرزانه خانم
از روزی که خبر تشییع پیکر قائد امت در مشهد قطعی شد، به اتفاق سایر بانوان محله برای پذیرایی از زائرانی که قرار بود از شهر‌های دیگر به مشهد سفر کنند، آماده شدند.
کار آنها بخش‌های مختلفی داشت؛ از سیاه‌پوش‌کردن خیابان‌های اصلی محله کوی کارگران مانند خیابان موسی‌بن‌جعفر (ع) گرفته تا مشخص‌کردن منازلی برای اسکان بدرقه‌کنندگان پیکر شهید و جمع‌آوری چادر‌های مشکی برای دوخت پرچم‌های عزا در محله و...
با جمع‌شدن پارچه‌های مشکی، بانوان محله در منزل یکی از اهالی دور هم جمع شدند. پارچه‌ها برش خورد و چرخ‌های خیاطی مورد‌نیاز هم فراهم شد. در آخر پارچه‌ها برای نصب آماده شدند. فرزانه‌خانم می‌گوید: قرار بود کوچه‌های اصلی خیابان موسی‌بن‌جعفر(ع) را با پارچه‌های مشکی سیاه‌پوش کنیم و آنها را در ابتدا و میان کوچه‌ها نصب کنیم. می‌خواستیم به این شکل نشان بدهیم که محله برای پذیرایی از زائران امام شهید آماده و در سوگ است.
آن مغازه‌دار دست در جیب پیراهنش برد و هرچه پول داشت به من داد. حتی آن را نشمرد. گفت آن را برای خرید پارچه هزینه کنیم
بنا شد هر کدام از فعالان محله مسیری را سیاه‌پوش کنند. وقتی فرزانه‌خانم خیابان موسی‌بن‌جعفر (ع) را برای این موضوع به عهده گرفت متوجه شد پارچه‌ها کفاف آن خیابان را نمی‌دهد. او توضیح می‌دهد: فرصت چندانی نداشتیم. باید هرچه زودتر سیاه‌پوش‌کردن محله تمام می‌شد. نزدیک غروب بود و خسته و کوفته به خانه برمی‌گشتم. چشمم به یکی از اهالی محله افتاد که مغازه آهن‌فروشی دارد.
وقتی صاحب مغازه دید که فرزانه‌خانم راه می‌رود و به اطراف نگاه می‌کند و توی فکر هم هست کنجکاو شده بود؛ «ماجرا را پرسید. من هم صادقانه تعریف کردم که فرصت زیادی نداریم. کار‌ها انجام شده، اما تعداد پارچه‌های مشکی برای این معبر کم است. حالا هزینه تهیه پارچه یک طرف و دوباره برش‌زدن آن موضوع دیگری است.»
به یاد من هم باشید
عاقبتی ادامه می‌دهد: مرد مغازه‌دار گفت خوش به حالتان که در این راه قدم برمی‌دارید. من به خاطر نوع شغلم و ساعاتی که در مغازه حضور دارم، فرصت این جور خدمات را ندارم. ناراحتم که نمی‌توانم در این راه آن‌طورکه باید و شاید مؤثر باشم.
فرزانه‌خانم تحت تأثیر حس خالصانه آن مرد جوان قرار گرفته بود؛ «آن مغازه‌دار دست در جیب پیراهنش برد و هرچه پول داشت به من داد. حتی آن را نشمرد. گفت آن را برای خرید پارچه هزینه کنیم. آن پول شاید حاصل کاسبی کل روز آن مرد جوان بود.»
خانم عاقبتی ادامه می‌دهد: فردای آن روز با آن پول پارچه مشکی خریدم و آن خیابان با همان پارچه‌ها سیاه‌پوش شد. در همه مراحل کار به فکر آن مغازه‌دار بودم و برایش دعا می‌کردم که این‌طور خالصانه شریک این کار خیر شد.
* این گزارش سه‌شنبه ۱۹ آبان‌ماه ۱۴۰۵ در شماره ۶۸۲ شهرآرامحله منطقه ۷ و ۸ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
