بچه‌ها در باشگاه ووشوی منتظران قائم (عج) تمرین پهلوانی می‌کنند

باشگاه ووشوی منتظران قائم (عج) تنها یک مکان ورزشی برای استفاده اهالی  محله خواجه‌ربیع مشهد  نیست بلکه در این باشگاه کودکان، نوجوانان و جوانان ورزشکار در کنار ورزش توجه به معنویات و منش پهلوانی را یاد می‌گیرند.

سیدعلی معراجی، سرپرست و مربی این باشگاه سعی دارد ووشوکارانی را تربیت کند که رفتارشان با عنوان «منتظران قائم (عج)» هم‌خوانی داشته باشد و به بیانی دیگر منتظران شایسته‌ای برای حضرت باشند. شبی که برای تهیه گزارش از فعالیت‌های این باشگاه به محل آن می‌رویم که زیرزمین بزرگی است، بچه‌ها دور تا دور تاتامی قرمز و آبی نشسته‌اند و به آموزش‌ها و حرف‌های یکی از رزمی‌کاران باسابقه‌تر دقت می‌کنند.

تیم اصلی ما ۱۰ نفر نوجوان و جوان‌اند

لحظاتی بعد استاد یعنی سیدعلی معراجی هم از راه می‌رسد و با ما هم‌کلام می‌شود. او درباره تیمش می‌گوید: شروع کار ما با تیم ذوالفقار بود، اما همین که بچه‌ها تا اندازه‌ای پر و بال گرفتند در سال ۸۹ تیم منتظران قائم (عج) را تشکیل دادیم که تعدادی از هنرجویان خوب ذوالفقار را هم شامل می‌شود.

این ووشوکار محله خواجه‌ربیع ادامه می‌دهد: تیم اصلی ما ۱۰ نفر نوجوان و جوان‌اند و در مسابقات هم همین افراد شرکت می‌کنند؛ البته هر سال بعد از استعدادیابی سه نفر به این تیم منتخب اضافه می‌شود. اما بچه‌های دیگری که در اینجا می‌بینید هنرجویان دیگر شعبه‌های ما هستند که برای تماشای تمرینات و به‌دست آوردن تجربه به این باشگاه می‌آیند.

او با بیان اینکه بیشتر قهرمانی‌های ووشوی مشهد از همین منطقه ماست، می‌افزاید: بچه‌های محله خواجه‌ربیع منطقه ۳ در عرصه ووشو بسیار بااستعداد و قوی هستند؛ به‌طوری‌که ما در تیم خودمان سه قهرمان کشور داریم.

معراجی، اما عنوان می‌کند: از آنجا که درآمد خانواده‌ها کفاف نمی‌دهد، در این زمینه برای بچه‌هایشان هزینه نمی‌کنند. کاری که از دست ما بر آمده این است که از درآمد کلاس‌هایمان در منطقه‌ای دیگر از شهر برای اینجا هزینه کنیم و شهریه این باشگاه را نصف باشگاه‌های دیگر در نظر بگیریم.

او اضافه می‌کند: مشکل دیگر ما این است که هنوز نتوانسته‌ایم برای هنرجویانمان اسپانسر پیدا کنیم، در شرایطی که در مسابقات کشوری برای هر نفر دست‌کم باید ۱۵۰ تا ۲۰۰ هزار تومان برای ورودی مسابقات و رفت و آمد و خوابگاه هزینه کرد. در این مواقع ما می‌توانیم هزینه سه نفر از بچه‌ها را تقبل کنیم، اما بیش از آن در توانمان نیست. داشته‌ایم شاگردی را که دو سال زحمت کشیده و در اندازه‌های قهرمانی بوده، اما چون خانواده‌اش از پس هزینه یادشده برنیامده‌اند، نتوانسته است در مسابقات شرکت کند.

می‌خواهم مربی‌ام را بلندآوازه کنم

در ادامه به سراغ علی صفاری روشناوندی، همان ووشوکاری که در لحظه ورودمان به هنرجو‌ها آموزش می‌داد، می‌رویم. او که متولد ۷۴ است، تقریبا پنج‌سالی می‌شود که ووشو کار می‌کند. درباره چگونگی ورودش به عرصه این ورزش می‌گوید: پیش از این تکواندو کار می‌کردم و تصورم این بود که حرکات ووشو فقط نمایشی است، اما وقتی مبارزات آزاد یکی از بخش‌های ووشو را به اسم سانشو -که بعد اسمش شد ساندا- را دیدم، به این ورزش علاقه‌مند شدم.

این ورزشکار جوان با بیان اینکه ورزش باعث نشده وضعیت خوب درسی‌اش افت کند، اضافه می‌کند: با برنامه‌ریزی، هم می‌توان ورزش کرد و هم به تفریح و کار و درس‌خواندن رسید، به همین دلیل است که من فقط در ساعت‌های معینی ورزش می‌کنم.

او خاطرات خوبی از رشته رزمی‌اش دارد که بهترین آن را چنین عنوان می‌کند: قشنگ‌ترین خاطره‌ام در این زمینه به دست آوردن مقام اول در مسابقات انتخابی مشهد است که از قهرمانی مسابقات قهرمانی کشور هم که سال گذشته در وزن ۴۸- جوانان آن را به دست آوردم، سخت‌تر بود؛ چون در این مسابقات با شش حریف مبارزه می‌کردم، اما در قهرمانی کشور فقط با پیروزی بر سه نفر قهرمان شدم.

صفاری آرزو‌هایی هم در عالم ورزش دارد که از این قرار است: آرزو دارم در اولین سالی که ووشو به رشته‌های المپیک اضافه می‌شود ملی‌پوش باشم و مقام بیاورم. دلم می‌خواهد به قهرمانی المپیک دست پیدا کنم تا مربی‌ام را بلندآوازه کنم.

با ووشو شاگرد اول شدم!

محمد فارغ، دیگر ووشوکار باشگاه منتظران قائم (عج) است که حرف‌هایش را می‌شنویم. او متولد سال ۷۵ است و بیشتر از دو سال در این رشته ورزشی سابقه دارد. این ورزشکار محله خواجه‌ربیع قبل از ووشو مدتی در رشته ژیمناستیک، پیش همین استادش یعنی سیدعلی معراجی تمرین می‌کرده است تا اینکه: آقای معراجی که دیده بود ژست‌های من در ژیمناستیک به حرکات رزمی تمایل دارد یک روز به من گفت که تو در رشته‌های رزمی استعداد داری، به این ورزش‌ها علاقه‌مند هم هستی؟ که جواب مثبت دادم. بعد مدتی راجع به این ورزش‌ها تحقیق کردم که دیدم رشته‌هایی مثل کاراته و تکواندو باب میلم نیست، اما از ووشو خوشم می‌آید.

او که مثل صفاری معتقد است ورزش آسیبی به درس خواندنش نمی‌زند، می‌گوید: وقتی در کلاس دوم راهنمایی درس می‌خواندم معدلم ۱۴ و نیم بود، اما سال پیش یعنی اول دبیرستان را با شاگرد اول شدن با معدل ۱۸ پشت سر گذاشتم.

دلیلش این است که ورزش ذهن را باز می‌کند و من هر شب بعد از آمدن از باشگاه شروع می‌کنم به درس خواندن و از آن لذت می‌برم. فارغ هم یک قهرمانی کشوری جوانان در وزن ۴۸- و چند قهرمانی در رده‌های پایین‌تر دارد، اما هنوز خواسته‌های دیگری در سر دارد: امیدوارم در سال ۲۰۲۰ که ووشو را هم در المپیک داریم من هم جزو ملی‌پوشان کشورم باشم و مقام اول جهان را به دست بیاورم تا بتوانم الگوی بچه محل هایم باشم. او به دعوا‌های ناگزیری که گاهی با هم‌سن و سال‌هایش پیش می‌آید، اشاره می‌کند و می‌گوید: هیچ‌وقت از فنون ووشو در دعوا استفاده نمی‌کنم، چون در ورزش باید منش پهلوانی داشت.

به نظر می‌رسد سرپرست و استاد باشگاه ووشوی منتظران قائم (عج) در تمرین‌هایی که به شاگردانش می‌دهد تاکید زیادی بر آموزه‌های دینی دارد؛ امری که در مراسم پایانی تمرین‌های این شب خود را بیش از پیش نشان می‌دهد؛ جایی که هنرجویان در کنار معراجی رو به قبله و به صف می‌ایستند و یک‌صدا دعای فرج امام زمان (عج) را می‌خوانند.

*این گزارش یکشنبه، ۱۲ شهرویور ۹۱ در شماره ۱۹ شهرآرامحله منطقه ۳ چاپ شده است.