هیاهوی ورزشکاران محله سرافرازان با حداقل امکانات

ساعت ۱۲ ظهر است و بچه‌ها در زمین ورزشی روباز ابتدای خیابان زیتون درحال بازی هستند. خیلی وقت‌ها می‌شنویم که عده‌ای از اهالی محلات می‌گویند: زمین‌های ورزشی روباز کارایی چندانی ندارد و بچه‌ها از آن استقبال نمی‌کنند.

این جمله حداقل شامل حال جوانان و نوجوانان خیابان زیتون در محله سرافرازان نمی‌شود؛ زیرا ورزشکاران این محله هیچ‌وقت نمی‌گذارند که این زمین ورزشی خالی بماند. انگار همین دو تا تیر دروازه و زمین والیبال بدون تور همه دلخوشی بچه‌هایی شده است که در محله‌شان امکانات تفریحی دیگری ندارند.

مطلب مرتبط پرش بلند میلاد توان به‌سوی موفقیت

استقبال ۵۰۰ نفری

حتی در روز سرد زمستانی، زمین ورزشی روباز خیابان زیتون که حدفاصل دلاوران ۱۸ و ۲۰ و در جوار مسجد امام علی (ع) قرار دارد، خالی از ورزشکار نیست و ده‌دوازده‌پسربچه نوجوان در آن مشغول بازی هستند. همین تعداد هم گوشه زمین نشسته‌اند تا بازی گروه قبلی تمام شود و مجالی برای تفریح آنها فراهم شود.

این زمین ورزشی روباز سال‌۱۴۰۰ در زمینی به مساحت هزار مترمربع ساخته شد و روزانه بین سیصد تا پانصد‌نفر از جوانان محله درآن ورزش می‌کنند، البته هرچه سرمای هوا بیشتر شود، این استقبال کمتر می‌شود.

لذت بازی فوتبال بعد از مدرسه

وقتی به‌سراغ بچه‌ها می‌رویم، شوروهیاهوی یک بازی فوتبال داغ و پرهیجان، فضای زمین ورزشی را پر کرده‌است. انگار که یک بازی رسمی است: مدام این صدا‌ها در زمین بازی شنیده می‌شود: «پاس بده، پاس بده، آقا پنالتی بود، خطا کرد، گل، گل، گل...»

حق ما امکانات بیشتر است. قبلا در زمین خاکی بازی می‌کردیم و بچه‌ها که زمین می‌خوردند، مصدوم می‌شدند

صابر و محمد و امین روی زمین سرد سیمانی نشسته‌اند تا فرصت بازی برای آنها فراهم شود. از آنها می‌پرسم چرا این زمین ورزشی این‌قدر طرفدار دارد؟ صابر به نمایندگی از بچه‌ها می‌گوید: اطراف ما زمین ورزشی روباز دیگری نیست؛ برای همین بچه‌ها از انتهای بولوار سرافرازان و بولوار دلاوران برای بازی به اینجا می‌آیند. چند پارک نقلی و کوچک هم در اطراف خانه ما ساخته‌اند که فضای ورزشی چندانی ندارد. برای همین این زمین ورزشی این‌قدر شلوغ شده‌است.

امین دانش‌آموز دبستان مسترشدی است. او ادامه حرف‌های صابر را می‌گیرد و ادامه می‌دهد: هر روز بعد از مدرسه به اینجا می‌آییم، امکاناتی چندانی مثل نیمکت و روشنایی ندارد، اما از هیچی بهتر است! ما با همه کمبود‌های آن کنار می‌آییم؛ فقط به مسئولان بگویید که فنس‌های این زمین ورزشی خراب است و معمولا توپ بچه‌ها هنگام بازی به داخل بولوار دلاوران می‌افتد و همین ممکن است برای ما خطرناک باشد؛ لطفا دستی به سروگوش این زمین ورزشی بکشید.

اینجا ده تا خداداد داریم

بازی گروه اول تمام می‌شود و برای استراحت به کنار زمین می‌آیند. محسن که بازی‌اش در بین بچه‌ها، بیشتر به چشم می‌آید، با ما هم‌کلام می‌شود و توضیح می‌دهد: اینجا پر از استعداد‌های فوتبالی است؛ یک مربی فوتبال اگر به محله ما بیاید، ده تا خداداد عزیزی از بین بچه‌ها پیدا می‌کند. حق ما امکانات بیشتر است، اما همین که این زمین ورزشی را ساختند هم جای تشکر دارد؛ چون قبلا در زمین خاکی بازی می‌کردیم و بچه‌ها که زمین می‌خوردند با مصدومیت مواجه می‌شدند.

کنار زمین فوتبال، یک زمین والیبال هم دراین مجموعه درنظر گرفته‌اند که تور ندارد. بچه‌ها به میله‌های زمین، طناب نصب کرده‌اند و همان برایشان کار تور را می‌کند. هادی که با شش‌هفت نفر دیگر مشغول بازی والیبال است، می‌گوید: اگر تور والیبال برایمان نصب کردند، دستشان درد نکند، وگرنه همین ما را بس است و با همین امکانات هم می‌توانیم ساعتی را ورزش کنیم و سرگرم باشیم.

* این گزارش چهارشنبه ۲۴ دی‌ماه ۱۴۰۴ در شماره ۶۵۰ شهرآرامحله منطقه ۹ و ۱۰ چاپ شده است.