کوچه ارگ، راسته آنتیک فروشهای مشهد است 
مصطفی سزاوار قدیمیترین عکاس میدان ده دی است 
بنیامین بیضایی عضو تیم ملی کاراته است
ورزش همواره حاوی نتایج خوب و زیبایی است که سرنوشت انسانها را تحتتاثیر قرار میدهد.
در ورزش ورزشکار با غلبه بر خود مفهوم تواضع و فروتنی را میآموزد و در زیر پرچم ورزش و تندرستی به آرامش و عقلانیت نزدیک و نزدیکتر میشود.
ورزشکاران و قهرمانان ورزشی از مفاخر هر جامعهای محسوب میشوند که معرفی بیشتر آنها نهتنها باعث ترغیب این افراد به افتخارآفرینی بیشتر میشود، بلکه باعث میشود دیگر جوانان نیز از این قهرمانان الگوپذیری کنند.
گپوگفتی با سیدبنیامین بیضایی، قهرمان کشور در رشته کیوکوشینکاراته انجام دادهایم که در ادامه تقدیمتان میکنیم.
-بنیامین، از خودت برایمان بگو.
سیدبنیامین بیضایی ۲۲ ساله فوقدیپلم صنایع چوب ساکن بولوار مهران در محله سیدرضی مشهد هستم. از سال ۱۳۷۹ کاراته را زیرنظر استاد رضا خاوری آغاز کردم و بهجز یک وقفه کوتاه در نُهسالگی بهدلیل فوت پدرم، در تمام این سالها این رشته ورزشی را ادامه داده و عناوین بسیاری در استان و کشور کسب کردهام.
۷مقام قهرمانی در کشور (۳ مقام قهرمانی در لیگ کشور با تیم پدیده مشهد)، ۵ قهرمانی استان، قهرمان نیروی زمینی استان در دوران خدمت مقدس سربازی، عضو تیم ملی کیوکوشینکاراته اعزامی به مسابقات سنگاپور در دیماه سال جاری از جمله آن است.
- از شروع ورزشت برایمان بگو.
دوستی دارم به نام مرتضی شهریاری که در وزن ۶۰ و ۷۰کیلوگرم نفر اول کشور در این رشته است. در آن زمان او به باشگاه میرفت و من برای دیدن تمرینات او به باشگاه رفتم. همانجا به این ورزش علاقهمند شدم و با مربی او حرف زدم. از همانموقع ورزشکردن را شروع کردم.
- از ابتدا برای قهرمانی برنامهریزی داشتی؟
من خود ورزش کردن را بیشتر از قهرمانی دوست دارم. در تمام این سالها با مشکلات فراوان برای دل و عشق خودم کار کردهام. معتقد هستم پهلوانی بهمراتب بهتر از قهرمانی است.
- مشکلات فراوانی که در جواب سوال قبل گفتید، در مسیر ورزشی شما چه بوده است؟
من تکفرزند خانواده هستم و از هفتسالگی ورزش را شروع کردم. نُهساله بودم که پدرم بهدلیل بیماری دیابت فوت کرد.
مادر من کویتی است و بعد از فوت پدرم، مسائلی بهوجود آمد که باعث قطع رابطه من با ششعمو و عمه و خانواده پدریام شد و مجبور شدم در کودکی سر کار بروم.
بهدلیل اینکه هم درس میخواندم و هم کار میکردم، مجبور شدم برای مدت کوتاهی ورزش را کنار بگذارم، اما علاقهبه ورزش باعث شد تا دوباره آن را ادامه دهم.
- در نُهسالگی چه کاری انجام میدادید؟
نزدیک خانهمان یک نجاری قرار داشت که آنجا کار میکردم. بعداز فوت استادم و با گسترش صنعت امدیاف و... به این حوزه گرایش پیدا کردم. در دانشگاه نیز در همین رشته درس خواندم و در این شغل هم طراح و هم اجراکننده کار هستم.
نزدیک خانهمان یک نجاری قرار داشت که آنجا کار میکردم. بعداز فوت استادم به سمت امدیاف گرایش پیدا کردم
متاسفانه بهدلیل مشکلات فراوان نتوانستم ادامه تحصیل بدهم و در حال حاضر بهدنبال ادامه تحصیل اینبار در رشته تربیتبدنی هستم. من از بچگی روی پای خودم ایستادهام. مادرم ۶ماه ایران است و ۶ماه باید به کویت برگردد. این شرایط باعث شده است که همواره آدم خودساختهای باشم.
- روزی چندساعت تمرین میکنید؟
درحال حاضر روزی ۶ساعت، از صبح تا ساعت یک سرِکار هستم و بعد از آمدن به خانه و ناهارخوردن از ساعت ۳ تا ۵ به باشگاه میروم و شبها هم از ساعت۹ تا ۱۱. باتوجهبه نزدیکبودن مسابقات آسیایی بعداز حجم و کاتکردن بدن بهدنبال ثابتکردن وزنم هستم.
- در چه وزنی مبارزه میکنید؟
مثبت ۸۰ کیلوگرم.
- مبارزهکردن در روحیه شما تاثیر منفی نداشته است؟
ورزش علاقه و عشق من است. شاید دیگران گمان کنند که این رشته و مبارزه آن باعث تاثیر در روحیه ورزشکاران این رشته شود، اما من خودم ۱۵سال است در این رشته فعالیت میکنم و همواره در آرامش روحی و روانی قرار دارم. باید ورزش را ورزشکاران بهدرستی معنی کنند.
ورزشکار باید بداند که ورزشکردن در درجه اول اهمیت است و قهرمانی و مدال و مبارزه در درجههای بعدی. اگر ورزشکار این موضوع برایش درونی شود، هیچگاه تاثیر منفی از ورزش نمیگیرد و روحیهاش خشن و... نمیشود. ورزشکار با ورزش هیجان و انرژی خودش را تخلیه میکند و برای ادامه فعالیتهای روزانه انرژی میگیرد.
- با چه مربیانی کار کردهاید؟
من از ابتدای ورزشکردنم تاکنون فقط با یک مربی به نام استاد رضا خاوری کار کردهام که ایشان در حال حاضر سرمربی تیم ملی هستند. در رشته ورزشی کیوکوشینکاراته و بعضی دیگر از رشتهها شرایط اینگونه است که عوضکردن مربی بهنوعی توهین به شمار میرود.
مربیام بارها به من گفته است که اگر فکر میکنی در مکان و با استاد دیگر نکات بهتری یاد میگیری، من مانعاز رفتن تو نمیشوم، اما مطمئن هستم که این استاد تمام مسائل و نکات این ورزش را به من میآموزد. از طرف دیگر در این ۱۵سال هر روز با ایشان درارتباط بودهام و در هر شرایطی در کنار من بودهاند و بهنوعی به ایشان دلبستگی دارم.
- برنامهات برای آینده چیست؟
سه سال همراه تیم پدیده مشهد در مسابقات لیگ کشور شرکت کردم که هر سهسال قهرمان وزن خودم شدم ولی امسال تصمیم گرفتهام با تیم دیگری در مسابقات شرکت کنم.
با وجود برگزاری بازیها و تورنمنتهای فراوان بینالمللی این رشته جزو رشتههای المپیکی نیست
برای مسابقات بینالمللی آسیا در کشور سنگاپور که دیماه برگزار میشود، خودم را آماده میکنم. در این مسابقات یکی از اعضای تیم کیوکوشینکاراته کشورمان خواهم بود و از هیچ تلاش وکوششی دریغ نخواهم کرد.
متاسفانه باید بگویم که با وجود برگزاری بازیها و تورنمنتهای فراوان بینالمللی این رشته جزو رشتههای المپیکی نیست؛ امیدوارم کیوکوشینکاراته در آینده به بازیهای المپیکی اضافه شود تا ورزشکاران این رشته نیز بیشتر دیده شوند.
- از اینکه این رشته را انتخاب کردهاید ناراحت هستید؟
نه؛ بیشتر از این ناراحت هستم که بهمیزان زحمت و تلاشی که در این رشته انجام میدهیم، دیده نمیشویم. شاید اگر رشته کشتی را انتخاب کرده بودم الان تمام ایران من را میشناختند.
من عضو تیم ملی هستم و همسایه دیواربهدیوار ما از این موضوع بیخبر است. این موضوع باعث شده است کمی دچار بیتفاوتی شوم و فقط بهخاطر نفس ورزش آن را دوست دارم.
- نظرتان درمورد کلمات زیر چیست؟
ورزش: سلامتی، آرامش و تندرستی
پدر: دوستش دارم و دلم برایش تنگ شده است
مادر: ۶ ماه اقامت او در ایران درحال تمامشدن است و من از رفتنش دلم میگیرد.
مبارزه: هیجان، استرس، پیروزی
مربی: برای من پدر دوم است
تمرین: نظم و پیشرفت
- در پایان اگر صحبت خاصی دارید، بفرمایید.
بنده بهعنوان عضو کوچکی از جامعه بزرگ ورزش از همه مسئولان میخواهم شرایط ورزشکردن را برای ردههای مختلف سنی فراهم کنند. وقتی که رفاه و امکانات برای جوانان وجود نداشته باشد، نمیتوانیم جلوی خلاف را بگیریم.
باید اول شرایط را برای آنها فراهم کنیم؛ بعد توقع داشته باشیم که خلاف نکنند. باشگاهها باید برنامههای تبلیغاتی خوبی برای ترغیب بچهها به ورزش داشته باشند.
با ورزش از انحراف و هرزرفتن استعدادها جلوگیری شده و برخوردهای اجتماعی خیلی بهتر میشود. وقتی بچهها ورزش کنند در امتحاندادن استرس کمتری خواهند داشت.
سادهترین شکل ورزش این است که یک مسابقه دوومیدانی بین دو محله یا دو خیابان برگزار شود. با انجام یک مسابقه و با یک جایزه خیلی کوچک میتوان جوانها را به ورزش تشویق کرد. باید فرهنگ ورزش را بین مردم ارتقا داد.
در اینجا از حمایتها و لطفهای استادم، رضا خاوری تشکر و قدردانی میکنم. همچنین از مادرم که همواره مشوق و حامی من بوده است، بسیار ممنونم.
اگرچه در سن و سال من همزمان کارکردن و درسخواندن و ورزشکردن بسیار سخت است و بسیاری از همسنوسالان من یکی از اینها را هم نمیتوانند درست انجام دهند، اما با محبتهای مادر و استادم بهخوبی از عهده هرسه برآمدهام و درآینده نیز انشاءا... همین طور خواهد بود.
درهرزمینهای باید علاقه و پیگیری خود فرد وجود داشته باشد تا نتایج خوبی رقم بخورد. از یاد نباید برد که خواستن توانستن است. از کودکی خواستم که روی پای خودم بایستم و به لطف خدا اینگونه نیز شد و باوجود سختیهای فراوان به هیچکس وابسته و محتاج نیستم جز او.
* این گزارش پنج شنبه، ۱۰ مهر ۹۳ در شماره ۱۱۶ شهرآرامحله منطقه ۱۱ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
