«آیت الله سید رضا موسوی صدر» نخستین فرزند خانواده‌ای بود که بعد‌ها سید موسی صدر، رهبر نامدار شیعیان لبنان، نیز در آن قد کشید. پنج سال نخست کودکی اش در مشهد گذشت، سپس همراه خانواده مدتی در نجف و قم زندگی کرد و در ده سالگی دوباره به مشهد برگشت.
رحیم رحیمی دانشجوی سال آخر دکترای معماری دانشگاه هنر تهران است. در کارنامه او ایده‌ها و اختراع‌هایی دیده می‌شود که از نیاز‌های ساده زندگی روزمره تا مسائل تخصصی صنعت ساختمان را دربرمی گیرد.
ملیحه ابراهیمی که پنج کتاب برای کودکان تصویرسازی کرده و نوشته، معتقد است: در تالیف کتاب‌های قرآنی نمی‌شود تفسیر به رأی کرد. او ساعت‌ها مطالعه می‌کند و درنهایت به‌گفته خودش، توسل و توکل به خداوند را سرلوحه آغاز نگارش می‌کند.
زهرا اسماعیلی توانسته است با داستان کوتاه «نمی‌شناختمت» در مسابقات فرهنگی‌وهنری ناحیه ۷ شرکت کرده و مقام اول این بخش از مسابقات را در ناحیه و منطقه کسب کند.
مجموعه گردآوری شده در کتاب محله رضاییه آداب و رسوم و فرهنگ محله، بازی‌ها و برگزاری مجالس بومی و محلی، شرایط بحبوحه انقلاب و جنگ را شامل می‌شد. بازه زمانی کتاب‌ها از قبل انقلاب تا هم اکنون است.
تکتم شریف‌زاده دستی برای نوشتن نداشت، اما زبانش را به قلم تبدیل کرد. او با وجود بیماری‌ام‌اس پیش‌رونده، دو کتاب منتشر کرد.
محسن جعفری معتقد است: در میان وقایع تاریخی ایران، کشت‌وکشتار فراوان است، اما هیچ‌کدامشان هم‌سنگ حمله سنگین چنگیزخان نیست. شدت آن حمله به‌قدری بود که خیلی از شهر‌ها از همان زمان به تاریخ پیوستند و انسان‌های فراوانی جانشان را از دست دادند.
رسول نظرزاده می‌گوید: تئاتر تا رسیدن به شکل امروزی اش مسیری تکوینی را طی کرده که از اساطیر آغاز شده و با اجرای مناسک آیینی ادامه پیدا کرده است.
سیده ثریا مجتهد سیستانی، نقاش مشهدی در مسیر فعالیت‌های خود بر اهمیت نور به‌عنوان یک عنصر حیاتی تأکید ویژه‌ای دارد و معتقد است برای آغاز سفر هنری، هیچ چیز مهم‌تر از یادگیری نحوه نگاه کردن به این پدیده‌ها نیست.
عبدالکریم سینی چی را با تخلص «سالک مشهدی» می‌شناسند. او از کتابی می‌گوید که برای هر ورقش هفته‌ها زمان صرف شده. این کتاب با عنوان «حافظ سالک» ماحصل هجده سال، روز و شب اوست. تقریبا به اندازه فاصله تولد یک کودک تا رسیدنش به جوانی.
آیت الله سیدمحمدحسن حسینی قوچانی، مشهور به «آقانجفی قوچانی» فقیه، نویسنده و عالم خراسانی که با کتاب‌های «سیاحت شرق» و «سیاحت غرب» نامش را ماندگار کرد.
شادی غفوریان می‌گوید: دغدغه‌ام عمدتا مسائل مرتبط با زنان است؛ از روزمرگی‌های زنانه گرفته تا جزئیات زندگی آنها در عرصه‌های مختلف تاریخی و اجتماعی. فیلم کوتاه «سرخاب سفیدآب» نخستین تجربه او در قامت نویسنده و کارگردان است.
شاید برخی تصور می‌کردند هدیه ارجمند در آینده فقط شاعر خواهد شد، اما زندگی مسیر دیگری پیش پایش گذاشت؛ مسیری که از شعر به نهج‌البلاغه رسید و حالا تلاش می‌کند آموزه‌های این کتاب را به زبان زندگی امروز روایت کند و ثمره‌اش چاپ کتاب «مثبت بی‌نهایت» شده است.
ناهید کاتب معلم خلاق مشهدی به واسطه آشنایی‌هایی که با رشته‌های داستان‌نویسی، فن بیان و مجری‌گری، پادکست، تئاتر، شطرنج، موسیقی، نقاشی، عکاسی و... دارد، دانش‌آموزانش را برحسب استعداد به سمت این رشته‌ها سوق می‌دهد.
این گزارش روایت تلخ خبرنگاری است که تا زنده بود، هیچ مسئولی در این شهر یک‌بار اسمش را به نیت قدرشناسی بر زبان نیاورد، تا بعد از آن او آینه‌ای باشد رو به همه کسانی که برای اعتلای فرهنگ خون دل خورده‌اند و قدر ندیده‌اند.
احمد خوش‌نیت هنوز همان آدمی است که طاقت یک‌جانشستن ندارد. ورزش می‌کند، شعر می‌نویسد، کتاب چاپ می‌کند و برای آینده برنامه دارد؛ فقط این‌بار آرام‌تر از گذشته حرف می‌زند. انگار در این چند سال با خودش و دنیا به صلح رسیده است.
آیت‌الله خامنهای درباره رمان جمعی می‌گوید: این کار برای اولین‌بار است که انجام می‌شود و در صورت موفقیت، کار باارزش و مهمی خواهد بود. افراد زیادی در واقعه گوهرشاد، ایفای نقش داشتند که کمتر در داستان‌های نقل‌شده از آن دوران، به آنها اشاره می‌شود.
کتاب‌های زهرا سلحشور شاعر، نویسنده و سفیر کتاب محله خین‌عرب برگرفته از زندگی‌های واقعی است. برای شناخت عمق قلم او، باید به سال‌ها پیش بازگشت؛ به خانه‌ای که در آن، زنی درس‌ناخوانده، بزرگ‌ترین معلم ادبیات دخترش شد.
سیدعلی حسینی نویسنده‌ای است که شاید زیاد شناخته شده‌نباشد، اما وقتی داستان‌هایش را می‌خوانید، ارتباط چشمگیری با ذهنتان برقرار کند. از داستان کوتاه «یه‌تکه‌نان» گرفته تا داستانک‌های «امتحانات».
۲۵استاد از دانشگاه و حوزه و ورزش، هسته اصلی کانون فرهنگی تبلیغی ابن‌الحیدر (ع) را تشکیل داده‌اند و سلسله مباحث تخصصی انسان‌شناسی با موضوعات ایجاد تمرکز، اعتدال اخلاق از طریق اعتدال خون از مهم‌ترین فعالیت این گروه علمی پژوهشی است.