کوچه ابرار۵ در محله رسالت تا اوایل دهه۶۰ جزو محدوده شهری نبود و کم‌کم وارد بافت شهری شده است. استقرار مسجد و دو حسینیه و چندین مدرسه، جریان زندگی روزمره را در این کوچه پرتکاپو کرده است.
کوچه پنجتن۷۰ که با نام حسن حسینیان شناخته می‌شود، در محله شهید‌قربانی قرار دارد. وجود مسجد، مدرسه و چند مرکز فرهنگی هم باعث شده است این کوچه از نظر فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی ظرفیت‌های شایان‌توجهی داشته باشد.
این پسران در مرکز آموزش استثنایی «مرصعی» محله جلالیه تحصیل می‌کنند و در رسته کم‌توانان ذهنی با بهره هوشی ۵۰ تا ۷۰ جای می‌گیرند. هرکدام از آنها شاید به‌ظاهر در بخشی از انجام امور خود ناتوان باشند اما ویژگی‌های منحصر‌به‌فرد خود را دارند.
خیابان ایثارگران ۱۱.۳ در دهه ۵۰ مزروعی و پوشیده از محصولات جالیزی مثل طالبی، خیار و هندوانه بود. در ابتدای دهه۶۰ بنیاد مستضعفان، زمین‌ها را در‌اختیار خانواده‌هایی که بیشتر از هفت‌هشت‌فرزند داشتند، قرار داد تا خانه بسازند.
خیابان پیروزی ۲۰ که به نام شهیدعلیزاده نام‌گذاری شده، هر‌روز میزبان رفت‌وآمد پرشمار دانش‌آموزانی است که مسیر مدرسه‌شان از این معبر می‌گذرد. درکنار مدارس، وجود دو بوستان محلی، فضایی را برای اوقات فراغت و تعامل اهالی فراهم آورده است.
زمین چمن‌مصنوعی بوستان شاهد، پنجمین زمین ورزشی روباز است که از سال گذشته چمن‌پوش شده و روزانه بیشتر از پانصد نفر در آن ورزش می‌کنند. سمت راستش پیست اسکیت و سمت چپش زمین چمن‌مصنوعی بانوان قرار دارد .
در حاشیه بولوار وکیل‌آباد، مهدکودکی وجود دارد که مدیرش اولین مدیر قدیمی‌ترین مهد کودک در مشهد است. زهرا فهادان اولین مدیر داخلی مهد کودک است و کار خود را از سال ۵۷ شروع کرده است.
در مدرسه توحید، خبری از تنبیه و تحقیر نیست؛ توصیه، گفت‌و‌گو و مدارا جای آن را گرفته است. موسوی‌عمادی می‌گوید: اگر اختیار داشتم، می‌گفتم اول کار پرورشی، بعد آموزشی. آموزش بالاخره انجام می‌شود، اما رفتار، کلام و تربیت اجتماعی خیلی مهم‌تر است.
طبق اسناد تاریخی، مردم آن دوره رغبتی برای فرستادن فرزندانشان به مدارس جدید نداشتند و بخش عمده‌ای از آنها ترجیح می‌دادند که فرزندان خود را به شیوه قدیم تحت تعلیم و تربیت قرار دهند یا اصلا قید چنین موضوعی را بزنند.
علی دوستی با ۳۴سال خدمت ثابت کرده که یک مدیر واقعی، معماری است که با صبر و عاطفه، دیوار‌های مدرسه را به پناهگاهی گرم برای دانش‌آموزانی تبدیل می‌کند که آینده‌شان را با دستان او آغاز می‌کنند.
فاطمه دهقان‌نیری کارآفرینی است که مدیریت چند مدرسه، آموزشگاه و یک شرکت حمل و نقل را به عهده دارد. او می‌گوید: ۱۰۰ راننده و ۱۲۰ خانم و ۱۰۰ آقا در مدارس من فعالیت می‌کنند و خوشحالم از اینکه بستر را برای کار و اشتغال عده‌ای فراهم کرده‌ام.
چمن هفتصد‌متری مدرسه مفاخر، یک تفاوت مهم دارد؛ بعد از اتمام کار مدرسه در‌اختیار باشگاه‌ها، اولیای مدرسه، والدین، اهالی و دیگر علاقه‌مندان است و همین باعث شده است که علاوه‌بر افزایش سرانه ورزشی محل، دورهمی‌های مختلفی در آن رقم بخورد.
مریم شیردل سی‌سال از عمرش را یا معلم بوده است یا مدیر. در‌این‌میان یک شاگرد پررنگ‌تر از بقیه در ذهنش مانده است؛ دختری که ناگهان سرپرستانش را از دست داد و به ناچار به مدرسه شبانه‌روزی حاج‌رضا مقدم پا گذاشت.
کوچه علامه‌طباطبایی۲۱، با طول تنها ۱۶۰متر، از معابر مهم محله تلگرد به شمار می‌رود. جانمایی کاربری‌های آموزشی، بهداشتی و خدماتی، به این کوچه، موقعیتی راهبردی بخشیده است. این معبر مزین به نام شهیداسحاق تلگردی است.
شعر‌های جواد حاجی‌زاده چندین بار در مسابقات شعر فرهنگیان استان به عنوان اثر برتر برگزیده شده است و نمایشنامه‌ها و کارگردانی‌اش در جشنواره‌های تئاتر دانش‌آموزی حرف‌های زیادی برای گفتن داشته است.
حاج‌آقا جواهریان، جواهرفروش قدیمی و نامدار مشهد که در دوران انقلاب به مردم زغال و نفت می‌رساند. بعد از انقلاب چون پدری مهربان برای دختر‌ها و پسر‌های مدارس امام‌علی (ع) کفش و لباس و... می‌خرد.
خیابان فلسطین۲۶ یکی از خیابان‌های پر‌تردد بولوار فلسطین است. بااینکه این معبر عرض زیادی دارد، به‌خاطر فعالیت شرکت آب و فاضلاب مشهد و دبیرستان انرژی اتمی در آن، گرفتار معضل ترافیک است.
اکثر زمین‌های این محدوده در ابتدای سکونت‌ها متعلق‌به ارگان‌های مختلف دولتی بوده است، اما در گذر زمان و با ورود سرمایه‌گذاران و سازندگان، اقشار مختلف مردم ساکن این کوچه شده‌اند اما بیشتر ساکنان در حال حاضر فرهنگیان هستند.
کوچه مشعل ۱۰ در محله حسین‌آباد، معبری پر‌رفت‌وآمد، اما غیرمسکونی است. این کوچه از خیابان اصلی و قدیمی مشعل آغاز و به بولوار شهدای تاکسیرانی ختم می‌شود. وجود پمپ گاز در این کوچه باعث شده اهالی این کوچه را با نام کوچه کنار پمپ گاز بشناسند.
دانش‌آموزان دبستان شهید جهان‌آرا، بیش از هر دانش‌آموز دیگری تحت‌تاثیر رشادت‌های دلاوران جنگ تحمیلی هستند، نسل سوم مهاجران آبادانی و خرمشهری که مشهد را پناهی برای آمال و آرزوهای‌شان دانسته‌اند.