باقر احمدی سال ۸۱ عنوان دومین بازیکن لیگ را بعد از محرم نویدکیا از آن خود کرد، اما دچار مصدومیت‌های پی‌درپی شد. او سال ۸۵ وارد تیم استقلال شد، دو سال در این تیم مطرح بازی کرد.
سعید واسعی بی‌شباهت به رونالدو نیست! همان بازیکنی که اتفاقا مورد علاقه اوست و به گفته خودش خیلی‌ها به این شباهت اشاره می‌کنند. او فوتبال را از کوچه طبرسی شمالی ۱۲ شروع کرد.
عضویت در تیم علم و ادب، بازی در تیم فرش آرا در لیگ برتر، بازی در دسته یک، عضویت در تیم ملی دانشجویان و همراهی با تیم در کسب مقام قهرمانی در اتریش و کسب عنوان آقای گل از افتخارات حمید طیبی است
علیرضا حسینی‌محراب می‌گوید: پس از انقلاب پدرم در مسجد رضوی بولوار امت عضو بسیج شد و سال ۱۳۶۱ هم توسط شهید کاوه لباس پاسداری به تن کرد. پس از آن بود که مرحله به مرحله پدرم در جبهه فعالیت کرد.
غلام‌عباس بیوک؛ بازیکن، مربی بدنساز، مربی دروازه‌بان‌ها، سرمربی، تدارکات‌چی و... فوتبال مشهد است. او ۳۰ سال است که به فوتبال مشهد خدمت می‌کند، اما حالا به جز احترام شاگردان چیزی برایش نمانده است.
«هادی پیری» یکی از مربی‌های موفق این رشته ورزشی است که توانسته ملیپوشانی، چون مصطفی و حسین طیبی را تحویل فوتسال کشورمان دهد.
مجید ثابت‌حسن‌پور مربی فوتبال، فوتسال و والیبال در حاشیه شهر است. تیم‌هایش در هر سه رشته ورزشی در مشهد درخشیده‌اند اما می‌گوید که ادعایی در ورزش ندارد و اخلاق برایش از همه چیز مهمتر است.
اسماعیل سیاهپور درباره دوران ورزشی خود گفته است: سال‌های ۲۸تا ۳۰ برای اولین‌بار در مسابقه چهارکیلومتر دوچرخه‌سواری مشهد در خیابان عدل خمینی شرکت کردم و مقام سوم را به دست آوردم.
جلال قندهاری، دروازه‌بان اسبق تیم ابومسلم است. در کارنامه ورزشی او افتخار دو بار قهرمانی مسابقات فوتبال ترکمنستان (تورنمنت ماری) و کسب عنوان بهترین دروازه‌بانی وجود دارد.
احمد طیبی که مؤسس باشگاه ورزشی طریقت است، ایده برگزاری این جشنواره را مطرح و اجرایی کرد؛ ایده آنها حضور پدر‌ها در‌کنار پسر‌هایشان بود؛ جایی که پدر‌ها نه از کنار زمین، بلکه درست وسط میدان کنار پسرانشان بدوند.
حسن شادلو از مربی‌های پیشکسوت تیم محلات مشهد می‌گوید: من با یک مغازه بقالی خرج خانه را می‌دادم، ۶ دختر عروس کردم و تیم فوتبالم را هم می‌چرخاندم. ۲۰۰ تا بازیکن تربیت کردم، اما یکی‌شان سیگاری نشد.
حاج آقا جعفری امام جماعت جوان مسجد حضرت زینب(س) است و رابطه‌ای دوستانه با جوان‌های محل دارد. او از بازی در زمین فوتبال تا درس در حوزه علمیه را تجربه کرده است.
رضا مخملباف، مربی چهل‌و‌شش‌ساله محله رضائیه، تمام وقتش را وقف ورزش نونهالان و نوجوانان این محله کرده و توانسته مقام قهرمانی بدون شکست را در سال۹۳ کسب کند.
حسین حسن‌زاده‌طرقی در دهه ۷۰ با تیم‌های مطرحی در مسابقات لیگ‌برتر فوتبال ایران به مقام قهرمانی دست یافته است. او سال‌ها پابه‌توپ بود و پس‌از آسیب جدی فیزیکی به پایش، به‌عنوان مربی در شهرداری مشهد فعالیتش را ادامه داد.
سید جلال نیک‌نام به‌همراه عده‌ای از بچه‌های محله‌شان نزدیک به پنج سال است فعالیت‌های ورزشی دارند. او با وجود جوان بودنش، به‌عنوان مربی زحمات زیادی برای تیمش کشیده است.
مهدی اسلام‌فر مربی فوتبال قدیمی محله کارگران است. او می‌گوید: در محلات پایین شهر، گل‌گوچک تنها بازی ما بود. آن زمان مثل الان پارک و زمین بازی وجود نداشت، بچه‌ها بیشتر در کوچه بازی می‌کردند.
گل‌افروز پارسی‌اسماعیل‌آبادی از هواداران پروپاقرص استقلال است. او از معدود بانوانی است که پایش به استادیوم آزادی باز شده است.
ربابه باشکوهی (بیرجندی)»، مدیر باشگاه فوتبال «ثامن‌الائمه (ع)» کسی است که با دست خالی، اما به نیت داشتن جوانان سالم در محله زندگی و شهرش برای جوانان کار می‌کند.
تیم فوتبال«گلچهره» تازه در محله شکل گرفته بود و محمود وظیفه‌دوست و هم‌محلی‌هایش آرزوی یک مسابقه جدی با محلات دیگر را داشتند. تابستان۱۳۵۵ آرزویشان به بار نشست اما پایشان به توپ و میدان نرسیده مسابقه به پایان رسید!
جواد کاهانی دو دهه پیش با همت بچه‌محل‌هایش و خیلی‌های دیگر تیمی در مسجد محله‌شان تشکیل دادند که برخی از آنها تا حضور در مسابقات کشوری هم پیش رفتند.