درخشش عرفان صمدی، ستاره والیبال، از کوچه‌های قاسم‌آباد 
خانه بیبیبیگم هویت محله امام هادی(ع) است 
درخشش عرفان صمدی، ستاره والیبال، از کوچه‌های قاسم‌آباد
عرفان صمدی، ستاره بلندقامت والیبال ایران نماد نسلی است که استعداد، تلاش و حمایت خانواده را به هم پیوند زد تا از مرز‌های استان عبور کند و به تیم ملی دانشجویان برسد؛ پسری که حالا یکی از بهترین بازیکنان پست دفاع وسط والیبال در کشور است.
ورزشکارشدن در خطه‌ای که خاکش با اصالت کشتی چوخه گره خورده، شاید مسیر مشخصی داشته باشد؛ اما وقتی پای خانواده‌ای درمیان باشد که برای خودشان در شهر کوچک اسفراین اسمی دست‌وپا کرده باشند و بازیکن و مربی والیبال باشند، راه ناخودآگاه به سمت تور و توپ کشیده می‌شود.
این داستان، روایت پسری است از دل شهر کوچکی به نام اسفراین در استان خراسان شمالی؛ نوجوانی که به جای خاک گود، پریدن روی تور را انتخاب کرد و راهی را رفت که پدرش در کوچه‌پس‌کوچه‌های شهرشان پایه‌گذاری کرده بود و چم وخم آن را به جوانان و نوجوانان می‌آموخت.
عرفان صمدی، ستاره بلندقامت والیبال ایران که از سال۸۰ با خانواده‌اش در منطقه۱۰ و محله فرهنگیان سکونت دارد، نماد نسلی است که استعداد، تلاش و حمایت خانواده را به هم پیوند زد تا از مرز‌های استان عبور کند و به تیم ملی دانشجویان برسد؛ پسری که حالا یکی از بهترین بازیکنان پست دفاع وسط والیبال در کشور است و در لیگ دسته اول کشوری این رشته بازی می‌کند.
از خاک کشتی‌خیز اسفراین تا تور والیبال
وقتی به نقطه صفر شروع این مسیر نگاه می‌کنیم، با قصه‌ای روبه‌رو می‌شویم که شاید کمترکسی انتظارش را داشته باشد؛ پسری از دیار چوخه‌کاران که تقدیرش با توپ و تور گره خورد.
عرفان صمدی با یادآوری روز‌های کودکی و آغاز راه پرپیچ‌وخم خود، می‌گوید: من از همان کلاس اول ابتدایی عضو تیم والیبال مدرسه بودم، اما از پایه سوم به بعد بود که زیر‌نظر مربی کاربلد و عزیزم، علی آقای گلبهار، مربی برجسته والیبال استان، به‌صورت آکادمیک و جدی وارد این ورزش شدم. شرایط قدی من در آن سن عجیب بود؛ کلاس سوم که بودم نزدیک به ۱۶۰ سانتی‌متر قد داشتم! یادم می‌آید علی‌آقا گفت یک ساعد بزن ببینم؛ آن‌قدر استعداد داشتم که باعث شد به قول معروف با چشم خریدار نگاهم کند. احساس کرد در این رشته ورزشی استعداد دارم و خودش دنباله کار را گرفت.
عرفان ادامه می‌دهد: پدرم درکنار کشتی باچوخه، والیبال هم بازی می‌کرد. عموهایم هم والیبالیست بودند و من از بچگی برای تماشای بازی‌های آنها به سالن‌های ورزشی می‌رفتم. همین موضوع زمینه‌ای شد تا من مسیرم را با علاقه و انگیزه انتخاب کنم و برای رسیدن به موفقیت بجنگم.
از لیگ دسته دوم استان تا لیگ دسته اول کشور
مسیر رسیدن به اوج برای عرفان صمدی از پنج‌سال پیش و با تیم «آرتین بشرویه» در لیگ‌های استانی شروع شد. او سال ۱۴۰۰ برای تست‌دادن به این شهر کوچک در استان خراسان جنوبی رفت تا شایستگی‌هایش را ثابت کند. اول بازیکن تستی بود و فقط در تمرینات حضور داشت؛ بعد که مربی استعداش را دید، با او اولین قرارداد حرفه‌ای دوران ورزشی‌اش را امضا کردند.
به قول عرفان آن روز، یکی از بهترین خاطرات ورزشی او دراین سال‌ها بوده است. او بعد‌ها مسیر پیشرفت را در تیم‌های دیگری جست‌و‌جو کرد، از بازی در تیم‌های قائنات خراسان جنوبی تا بیژن‌یورد بجنورد و تیم‌سانا الکتریک شیروان. دوسالی می‌شود که عضو تیم طلایی‌پوشان ورامین است که در لیگ دسته اول والیبال کشور حضور دارد.
عموهایم هم والیبالیست بودند و من از بچگی برای تماشای بازی‌های آنها به سالن‌های ورزشی می‌رفتم
عرفان می‌گوید: واقعا خوشحالم که وارد دنیای حرفه‌ای والیبال شدم. مسیر من از لیگ‌های استانی شروع شد و هر قدمی که برداشتم، تجربه‌ای بود که مرا به سطح اول والیبال کشور رساند. هر تیم برای من مثل یک مدرسه بود. من فقط می‌خواستم با هر بازی، بهتر از روز قبل باشم و ثابت کنم که می‌توان از لیگ‌های محلی به بالاترین سطح کشور رسید. من با تلاش به اینجا رسیدم و پله‌پله در ورزش حرفه‌ای بالا آمدم.
اشک شوق، وقتی رؤیا به حقیقت می‌رسد
سال۱۴۰۳، سالی بود که تقدیر، پاداش چندین سال تمرین سخت را به عرفان داد. انتخاب‌شدن به‌عنوان یکی از بهترین‌های دفاع روی تور کشور و دعوت به اردوی تیم ملی دانشجویان، برای او فراتر از یک موفقیت ورزشی بود؛ این یعنی رسیدن به زیباترین خاطره زندگی‌اش. اما لحظه شنیدن این خبر، فراتر از استادیوم و تور، درمیان آغوش خانواده و مربی رقم خورد.
عرفان با یادآوری آن روز فراموش‌نشدنی می‌گوید: آن روز که خبر دعوت به تیم ملی را شنیدم، دنیا برایم رنگ دیگری گرفت. اولین کسی که به سراغش رفتم، پدرم بود. او فقط پدرم نیست؛ مربی اول زندگی من است؛ یادم آمد از روز‌هایی که پدرم کار و زندگی‌اش را رها می‌کرد و با من به شهر‌های مختلف می‌آمد که روز مسابقات قوت قلب من باشد. چون خودش والیبالیست بود، مدام نکات فنی را به من گوشزد می‌کرد و هرکاری کرد که من در زندگی ورزشی پیشرفت کنم. حقش بود که اولین شخصی باشد که از دعوت من به تیم ملی دانشجویان باخبر شود.
نفر بعدی هم علی‌آقای گلبهار بود که او هم در حق من پدری کرده است. واکنش هردو یکی بود؛ گریه از سر خوشحالی. وقتی دیدم پدرم و مربی‌ام اشک در چشم دارند، فهمیدم چه اتفاق بزرگی برای من افتاده است. اتفاقا هردو با ایمان قلبی به من گفتند «تو می‌توانی یک روز در تیم اصلی ملی ایران بازی کنی.»
آن لحظه، همه خستگی‌های این پنج‌سال از تنم بیرون رفت و شد بهترین خاطره ورزشی من.
عرفان درکنار این خوشحالی‌ها یک حسرت بزرگ هم دارد. تیم ملی دانشجویان ایران برای شرکت در یونیورسیاد دانشجویان جهان که قرار بود در آلمان برگزار شود، تشکیل شده بود، اما به خاطر جنگ دوازده‌روزه سال گذشته با رژیم صهیونیستی، اردوی تیم کنسل شد و تیم به مسابقات نرفت.
زندگی در خوابگاه و لبخند‌های ماندگار
زندگی در لیگ‌های حرفه‌ای فقط بحث امتیاز و پیروزی نیست؛ برای عرفان، این دوران یعنی زندگی در خوابگاه، هم‌زیستی با بازیکنانی از شهر‌های دیگر و ساختن خاطراتی که تلخی و شیرینی‌های مختلفی را به همراه دارد.
اولین بازی‌ام در لیگ یک را فراموش نمی‌کنم؛ از شدت استرس دست‌هایم می‌لرزید، اما با اولین ضربه، همه ترس‌ها ریخت
از عرفان می‌خواهیم چندتا از خاطره‌های جذاب دوران ورزشی‌اش را برایمان تعریف کند، او می‌گوید: اولین بازی‌ام در لیگ یک را هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم؛ از شدت استرس دست‌هایم می‌لرزید، اما با اولین ضربه روی زمین، همه ترس‌ها ریخت و جای خود را به هیجان داد. حالا که در تیم طلایی‌پوشان ورامین هستم، زندگی در خوابگاه برایمان مثل یک زندگی در یک خانواده شده است.
یادم است یک بار در خوابگاه، برای اینکه والیبال نشسته بازی کنیم، طناب بستیم به دو تا تخت؛ یکی از بچه‌ها خواست از روی طناب بپرد که به زمین خورد و یکی از دندان‌هایش شکست! یا آن هم‌اتاقی که در خواب، با تمام قدرت فریاد می‌زد: «توپ مال منه، پاس بده!» و صبح که برایش می‌گفتیم، باور نمی‌کرد. شب بعدی صدایش را ضبط کردیم تا باورش شود.
یک هم‌تیمی‌مان معتقد بود جوراب‌های قدیمی‌اش است که به او شانس می‌دهد؛ مربی هم به شوخی می‌گفت: «اگر می‌خواهی شانست حفظ شود، حداقل هفته‌ای یک بار آنها را بشور!» این لحظات، همان چیز‌هایی هستند که درکنار برد و باخت‌ها از والیبال در یادم مانده است. ما اینجا فقط بازی نمی‌کنیم؛ ما درحال ساختن خاطره هستیم.
* این گزارش چهارشنبه ۲۰ آبان‌ماه ۱۴۰۵ در شماره ۶۸۴ شهرآرامحله منطقه ۹ و ۱۰ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
