کوثر قرایی در آخرین هدفی که تیک زد، مدال برنز مسابقات پاراآسیایی ناگویا را بر گردن انداخت و آن را تقدیم دانش‌آموزان دختر میناب کرد. او شش‌سال پیش در پانزده‌سالگی در‌اثر یک بیماری ژنتیکی، بینایی خود را از دست داد و به رشته پرتاب دیسک روی آورد.
چهارسال از روزی که محمدمهدی سرکوهی پا روی تشک کشتی گذاشت، می‌گذرد. ماجرای ورودش به این رشته ورزشی به دعوت کوتاه عمویش برمی گردد که یک روز محمد مهدی را با خود به باشگاه برد و ثبت نام کرد.
دنیای زینب تنها به ورزش محدود نمی‌شود. قرآن از سال‌های نخست مدرسه در زندگی او جایگاه ویژه‌ای داشته است؛ دختری که حفظ جزء سی‌ام قرآن را به پایان رسانده، روزانه برای بهتر‌شدن در قرائت و حفظ آیات تلاش می‌کند و آرزویش، رسیدن به مقام حافظ کل قرآن و تدریس این کتاب آسمانی است.
قصه سیدحامد باهوش، قاری برنامه محفل از بوستان حجاب و مسجد الزهرا(س) در محله هدایت شروع شد.حالا علاوه‌بر قاری‌بودن، مؤذن، مکبر و خادم حرم‌رضوی است. نوجوانی که میان درس و ورزش و تمرین‌های قرآنی، راه خودش را پیدا کرده است.
یاسین نظام‌دوست در سکوت اطرافش، بستری برای تمرکز و قدرت یافته است. برتری مقتدرانه او در نخستین حضورش در رقابت‌های ناشنوایان کشور یک پیروزی ساده نبود؛ بلکه گامی بلند برای پیوستن دانش‌آموز موفق هنرستان ناشنوایان فاطمه‌الزهرا (س) به اردو‌های تیم ملی ناشنوایان بود.
ابوالفضل جعفری از آن جوان های عشق فوتسال است. او درحال‌حاضر برای تیم فدک‌الزهرا (س) بازی می‌کند و با هم تیمی‌هایش برای مسابقات کشوری آماده می‌شوند.
در سال ۱۳۸۶ یک تیم فوتبال محلی با عنوان باشگاه فرهنگی‌ورزشی منتظران در محله سجاد و درکنار مسجد سجاد، تشکیل شد. این تیم حالا بازیکنانی دارد که در لیگ کشوری بازی می‌کنند.
کاراته کمک کرد منیره نصیری از افسردگی پس از فوت پدرش بیرون بیاید و برای ادامه زندگی و تحصیل در دانشگاه انگیزه پیدا کند. جوان آن روزها، بی‌آنکه بداند در آغاز مسیری پرافتخار ایستاده بود.
محمدپوریا خوش‌دین، با قصه‌گویی درباره حوض خونی تربت‌جام رتبه برتر استان و مقام برگزیده در بیست‌وششمین جشنواره بین‌المللی قصه‌گویی در بخش غیرحضوری، در سال ۱۴۰۳ را به‌دست آورد.
صبح دوشنبه، ۲۰مهر ۱۳۹۴ پزشکان با حقیقت تلخی روبه رو می‌شوند؛ خون ریزی مغزی. ریحانه را به اتاق عمل می‌برند. جراحی ساعت‌ها طول می‌کشد و بعد از آن، ریحانه به هوش نمی‌آید و سرانجام جمعه۲۴ مهر، پزشکان مرگ مغزی ریحانه را تأیید می‌کنند.
سهیل فیضی یکی از امید‌های ورزشی محله است که در سه سال گذشته با تلاش و پشتکار، دوازده‌مدال استانی، کشوری و بین‌المللی به دست آورده است. او با‌وجود جثه کوچک، فنون کاراته را خوب یاد گرفته است.
مسعود فارسی فوتبال ساحلی خراسان را بعد از پانزده‌سال در محله التیمور، همان محله‌ای که خودش فوتبال را در زمین‌های خاکی آن شروع کرده بود، احیا کرد. او بزرگ‌ترین مجموعه ورزشی ساحلی مدرن شرق کشور را در محله التیمور ساخته است.
الناز معتمدیان شش‌هفت‌سال بیشتر نداشت که حرکات تمرینی را در خانه شروع کرد و حالا به‌صورت حرفه‌ای ژیمناستیک را دنبال می‌کند و چندین مدال استانی در حرکات زمینی کسب کرده است.
یک مستند درباره بازار رضا (ع) ساخته و یک نماهنگ از حرم رضوی. پژوهشی درباره شهید‌مطهری انجام داده و پژوهش دیگری درباره کم‌مصرف‌کردن پلاستیک. آسنا نقابی با این مستند‌ها و پژوهش‌هایش، در سال گذشته و امسال، مقام اول استان را در مسابقات فرهنگی و هنری آموزش‌وپرورش کسب کرده است.
حیدر کوثری؛ سالی که در مراسم ترفیع درجه دانشجویان دانشگاه افسری، حرکات نمایشی رزمی انجام داد و خیلی از نگاه‌ها از جمله رهبرشهید را به هنرش خیره کرد، فراموش نمی‌کند. مسیر زندگی این جوان از آن‌زمان از یک ورزشکار ساده به مربی تیم ملی تکواندو تغییر پیدا کرد.
شاید خود حسین جامی هم تصور نمی‌کرد تنها چند ماه بعد از شروع کاراته، سوار بر اتوبوس راهی تهران شود و در‌میان ورزشکاران یک مسابقه کشوری، به‌عنوان کوچک‌ترین شرکت‌کننده روی تاتامی برود و با مدال نقره برگردد.
سید‌ابوالفضل میرقلمی با کمربند مشکی دان۳ از قهرمانی استانی تا مسابقات آسیایی پیش رفته است. او حالا شش سال است کاراته را دنبال می‌کند؛ ورزشی که به گفته خودش حالا دیگر بخشی از زندگی‌اش شده است.
حنانه فیروزی از پنج‌سالگی خواندن قرآن را آغاز کرد و در هشت‌سالگی جزء ۳۰ را از حفظ بود. حالا مدرک حفظ جزء ۳۰ و ۵ جزء قرآن را از حرم مطهر رضوی و دارالقرآن یحیی بن زید (ع) در بولوار توس دریافت کرده است.
سید‌روح‌الله لسان طوسی هم قاری قرآن است و هم عضوی از گروهی که در دنیای تواشیح، حرف‌ها برای گفتن دارد. کسب افتخارات استانی و کشوری و اجرا در فضا‌های معنوی آن سوی مرز‌های سرزمینمان، گواه آن است که او در رساندن زبان مشترک معنویت به گوش جهانیان موفق بوده است.
ستایش عباسی هفت‌سال قبل ورزش کیوکوشین‌کاراته را با عشق و امید رسیدن به سکو‌های موفقیت شروع کرد و در این مسیر از هیچ تلاشی سر باز نزد. او در مسیر رسیدن به هدفش و ایستادن بر سکو‌های قهرمانی، آسیب‌های جسمی را مانع ادامه مسیر نمی‌داند.