صحن کوثر؛ مسیر رسیدن به موزههای حرمرضوی است 
ستایش عباسی با وجود آسیب‌دیدگی از ورزش کنار نکشید 
ستایش عباسی با وجود آسیب‌دیدگی از ورزش کنار نکشید
ستایش عباسی هفت‌سال قبل ورزش کیوکوشین‌کاراته را با عشق و امید رسیدن به سکو‌های موفقیت شروع کرد و در این مسیر از هیچ تلاشی سر باز نزد. او در مسیر رسیدن به هدفش و ایستادن بر سکو‌های قهرمانی، آسیب‌های جسمی را مانع ادامه مسیر نمی‌داند.
هفت‌سال قبل ورزش کیوکوشین‌کاراته را با عشق و امید رسیدن به سکو‌های موفقیت شروع کرد و در این مسیر از هیچ تلاشی سر باز نزد. ستایش عباسی، نوجوان شانزده‌ساله ساکن محله چهاربرج، در مسیر رسیدن به هدف خود و ایستادن بر سکو‌های قهرمانی، آسیب‌های جسمی را مانع ادامه مسیر نمی‌داند و تلاش خود را ادامه می‌دهد.
-چطور شد که با ورزش کاراته آشنا شدی؟
ازطریق یکی از دوستانم که به باشگاه می‌رفت، با این ورزش آشنا شدم و بعد‌از چند جلسه علاقه‌مند شدم و کیوکوشین‌کاراته را به‌صورت حرفه‌ای شروع کردم.
-به ورزش دیگری هم علاقه‌مند هستی؟
پدرم در جوانی فوتبالیست بود؛ به همین دلیل به این ورزش هم علاقه دارم، اما شرایط و موقعیت پیگیری فوتبال به‌صورت حرفه‌ای هیچ وقت برایم فراهم نشد.
-در کاراته چه موفقیت‌هایی کسب کرده‌ای؟
معمولا همیشه در مسابقات درون‌باشگاهی اول می‌شوم. همین باعث شده است راهی مسابقات ناحیه و استانی شوم و تاکنون در رده نونهالان سه مقام اول و دومی استانی و یک مقام سومی کشوری را به دست آورده‌ام.
-مشوقت در این مسیر چه کسی بوده است؟
والدینم به‌خصوص پدرم، به این دلیل که خودش در گذشته ورزشکار بوده همیشه و در همه حال کنارم بوده و از هر لحاظ حمایتم کرده است. خانم حوریه مجرد، مربی‌ام، هم حمایت و تشویقم کرده است.
-خاطره‌ای به‌یاد‌ماندنی از کاراته داری؟
در یکی از تمریناتی که در باشگاه داشتم، دماغم شکست و این اتفاق باعث شد که برای چند ماه از ورزش دور باشم. خاطره و اتفاق تلخی بود، اما باعث نشد کم بیاورم یا بی‌خیال ورزش شوم.
-خودت مشوق کسی برای ورزش بوده‌ای؟
در جمع‌های خانوادگی دختر‌خاله‌هایم که شاهد تمرینات و تعاریف من از کاراته بودند، به این ورزش علاقه‌مند شدند و در باشگاه ثبت‌نام کردند و حالا حرفه‌ای ادامه می‌دهند.
-بهترین هدیه ورزشی که دریافت کرده‌ای، چه بود؟
بهترین هدیه را از پدرم گرفتم که یک کیسه بوکس بود. هر روز در خانه با آن تمرین می‌کنم. این کار در افزایش توان و آمادگی جسمی‌ام تأثیر خوبی داشته است.
-هدفت از ورزش چیست؟
دوست دارم بر سکو‌های قهرمانی ورزش کشور و میادین بین‌المللی کاراته بایستم و این بزرگ‌ترین هدف زندگی‌ام است. برای آن هم تمرینات سخت و زیادی را شروع کردم.
-به نظرت در رسیدن به این هدف، اراده مهم‌تر است یا امکانات ورزشی؟
به نظرم اراده و تلاش برای ورزش، حرف اول را می‌زند. آن زمان که حین تمرینات دماغم شکست، خیلی ناامید شده بودم و تا چندماه تمرین نداشتم، اما با اراده و قدرت دوباره کاراته را شروع کردم.
-اوقات فراغتت را چگونه می‌گذرانی؟
به نقاشی و خواندن کتاب علاقه زیادی دارم. به‌خصوص کتاب‌های ادبی و داستانی برایم خیلی جذاب هستند و هر فرصتی پیدا کنم، کتاب می‌خوانم.
-برای آینده‌ات، شغلی در نظر گرفته‌ای؟
رسیدن به سکوی قهرمانی برای من یک هدف بزرگ است؛ اگر خودم برسم که چه بهتر وگرنه دوست دارم مربی شوم و شاگردانی را تربیت کنم که بتوانند به این مقام دست پیدا کنند.
* این گزارش پنج‌شنبه ۱۶ مهرماه ۱۴۰۵ در شماره ۶۵۵ شهرآرامحله منطقه ۱۱ و ۱۲ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
