هادی تنها، فاتح قند سوم گودهای چوخه خراسان رضوی است
یکی از رشتههایی که مهد آن را مشهد میدانند، کشتی باچوخه است. این ورزش، طرفداران و قهرمانان زیادی در مشهد و گودهای اطراف آن دارد و معمولا تماشاچیان زیادی هم برای دیدن مسابقات این رشته پرهیجان ورزشی، عازم ورزشگاهها میشوند. یکی از پهلوانان مشهدی این رشته که در محله خواجهربیع مشهد زندگی میکند، «هادی تنها» است. او تنها چوخهکاری است که از این محله رشد کرده و حالا به پهلوانی هم رسیده است. پدر تنها نیز یکی از پهلوانان نامدار این رشته بود که بدون شک، نقش مهمی در گرایش پسرش به این رشته ورزشی داشت.
او که ورزش را با جودو شروع کرده، در وزن ۷۰ تا ۸۵ کیلوگرم کشتی گرفته است. تنها، در مسابقات جام میلاد آستان قدس در رشته جودو و در رقابتهای کوراش قهرمانی کشور در بیرجند مقام سوم را کسب کرد و در گودهای مختلف استان صاحب اسم و رسمی برای خود است. این ورزشکار خوب محله خواجهربیع همیشه در گودها فاتح قند سوم بود و خیلی از علاقهمندان به کشتی باچوخه برای دیدن مسابقات او راهی گودها میشدند.
این هفته از هادی تنها، ورزشکار ۳۲ ساله ساکن منطقه۳ دعوت کردیم میهمان ما در تحریریه شهرآرامحله شود تا با او در مورد چگونگی ورودش به عرصه ورزش، آن هم رشته کشتی باچوخه به گپ و گفت بنشینیم و همچنین پیگیر برنامههایی که برای آیندهاش دارد، شویم.
با پدرم به دیدن کشتی چوخه میرفتم
صحبتهایش را با این جمله شروع میکند که همیشه دیدن پدرش درحال کشتی باچوخه، باعث شده هادی هم به این رشته علاقهمند شود و کشتی باچوخه را شروع کند. خودش میگوید: در محله خواجهربیع به دنیا آمدم و در همین محله هم رشد کردم. پدرم و پدربزرگم هم در این محله بودند.
هادی ورزش را با جودو شروع کرده، در وزن ۷۰ تا ۸۵ کیلوگرم کشتی گرفته و در مسابقات کوراش کشوری مقام سوم را کسب کرده است
پدر من یکی از چوخهکاران نامدار در این رشته بود و حضور او بود که مرا به سمت این رشته کشاند. البته پدرم اوایل زیاد موافق حضور من در ورزش نبود و همیشه میگفت با ورزش به هیچجا نمیرسی و بهتر است در دامداری کار کنی. با وجود این، من پنهان از چشم او شبها بعد از کار در دامداری به باشگاه میرفتم و بعضی از مواقع در گودهای مختلف کشتی میگرفتم. اما شروع حرفهای کشتی گرفتن من از سال ۷۷ بود، از زمانی که به سربازی رفتم و عضو تیم جودوی ارتش شدم.
خیلی تلاش کردم تا خودم را ثابت کنم
وی ادامه میدهد: بعد از سربازی به مشهد برگشتم و خیلی جدیتر کشتی باچوخه را دنبال کردم. البته در این موقع هم پدرم مخالفتهایی داشت و نمیگذاشت من زیاد به گودها بروم. اما من میرفتم و به گفته خیلیها دیگر پهلوانی برای خودم شده بودم. خیلی دوست داشتم که پدرم هم بیاید و کشتی مرا نگاه کند. یک روز که پدرم بدون خبر به دیدن کشتیام آمده بود، من در مسابقه باختم و او خیلی ناامید شد. اما من خیلی تلاش کردم که خودم را به او ثابت کنم تا موفق شدم.
تنها، از محمد جمالی، یکی از دوستانش یاد، میکند و میگوید: من در کشتی باچوخه مدیون یک نفرم و آن دوست صمیمیام محمد جمالی است. اگر این فرد نبود، من هم هرگز چوخهکار نمیشدم. زمانی که تازه چوخه را شروع کرده بودم، هر روز محمد با دوچرخهاش به دنبالم میآمد و مرا به باشگاه یا گود میرساند. اگر آن روزها او به من کمک نمیکرد و با همان وسیله نقلیهای که داشت مرا به اینطرف و آنطرف نمیبرد، من هرگز در گودها فاتح قند سوم نمیشدم.
شهر ما پایتخت جهانی کشتی باچوخه است
او با اشاره به وضعیت نابسامان کشتی باچوخه در مشهد عنوان میکند: با اینکه شهر ما پایتخت جهانی کشتی باچوخه است، اما این رشته هیچ سروسامانی ندارد. البته از زمانیکه تغییر و تحولاتی در هیئت بهوجود آمده اوضاع کمی بهتر شده است. اما بهطورکلی مسئولان زیاد به این رشته اهمیت نمیدهند.
هنوز هم کشتیگیران باچوخه مشهدی دغدغه مالی دارند، در صورتی که نباید در شهری که پایتخت جهانی این رشته است، ورزشکارانش چنین دغدغهای داشته باشند. خود من به خاطر شرایط مالی بد این رشته، چند سالی است که دیگر به گود نمیروم. این ورزشکار محله خواجهربیع اظهار میدارد: در رشته کشتی باچوخه زیاد همبستگی وجود ندارد. به نظر من باید کشتیگیران این رشته را استعدادیابی کرده و ورزشکاران جدیدی را معرفی کنند. در این رشته فقط یک اسپانسر وجود دارد که هزینههای مسابقات را میپردازد.
پایان صحبتهای هادی تنها، اشارهای است که او به استعدادهای خوب موجود در محله خواجهربیع در کشتی باچوخه میکند و میگوید: مدتهاست به خاطر بعضی از ناملایمتیها دیگر کشتی نمیگیرم؛ اما در این مدت از کشتی باچوخه دور نبودم. سه ورزشکار را آموزش دادم که یکی از دیگری با استعدادتر هستند و آینده درخشانی دارند. یکی از آنها به تازگی از اردوی تیمملی برگشته و آینده خوبی پیش رو دارد.
*این گزارش یکشنبه، ۲۵ تیر ۹۱ در شماره ۱۳ شهرآرامحله منطقه ۳ چاپ شده است.

