دوست دارم سرکار بروم تا خودم خرج مسابقاتم را دربیاورم 
ماشین تحریر مغازه لوازم بهداشتی، اعلامیه چاپ میکرد 
دوست دارم سرکار بروم تا خودم خرج مسابقاتم را دربیاورم
این راه‌حل خوب را مادر پوریا جملی ۱۰ ساله، قهرمان کشور در رشته‌های ووشو و کونگ‌فو که در محله فاطمیه مشهد زندگی می‌کنند، یافته است. راه‌حلی برای موفق‌شدن یک بچه پرانرژی که در مدرسه کمی بازیگوش است.
اما این راه‌حل چیست؟ ورزش، ورزش، ورزش. البته برای پوریا، اول ورزش کونگ‌فو و بعد هم کیک‌بوکسینگ و ووشو. ورزش‌هایی که یادگیری آنها تمرکز زیادی لازم دارد؛ یعنی درست همان چیزی که موجب پیشرفت نونهال ورزشکار ما در درسش شده. این ورزش‌ها انرژی زیادی هم می‌گیرد؛ همان چیزی که او به آن نیاز دارد!
مادرش مریم نظریان برای پیشرفت او در درس و کم‌شدن انرژی و بازیگوشی‌اش با عمل به راهنمایی‌های مشاور، پوریا را از اول دبستان به باشگاه رزمی فرستاده است که اتفاقا این کار به‌یک‌باره باعث پیشرفت او و تعجب اولیای مدرسه‌اش شد.
حالا او ۱۰- ۱۵ تایی عنوان قهرمانی کشوری و استانی و یک قهرمانی در تورنمنتی با حضور تیمی از پاکستان، در رشته‌های کونگ‌فو و ووشو و کیک‌بوکسینگ برای خود دست‌وپا کرده است.
خستگی‌ناپذیر!
پوریا سرحال و قبراق به‌همراه دوستش در دفتر شهرآرامحله حاضر شده است. از او می‌پرسم با‌توجه به این مدال‌هایی که گرفتی، حتما خیلی تمرین می‌کنی که جواب این گلوله انرژی شگفت‌زده‌ام می‌کند: هر روز بعد از مدرسه برای تمرین به دو باشگاه می‌روم.
اول باشگاه یزدان که در آنجا دوساعتی کونگ‌فو کار می‌کنم با مربیگری آقای نژادحسینی. بعد هم به باشگاه باغبان می‌روم و دو ساعت زیر نظر آقای باغبان کیک‌بوکسینگ و ووشو کار می‌کنم.تمرین‌کردن این کودک رزمی‌کار هنوز تمام نشده است؛ حوصله کنید: بعد از رسیدن به خانه هم دقایقی به کیسه بوکسی که مادرم برایم آویزان کرده، ضربه می‌زنم.
بعد از رسیدن به خانه هم دقایقی به کیسه بوکسی که مادرم برایم آویزان کرده، ضربه می‌زنم
دوست دارم پول مسابقاتم را خودم بدهم
از درس و مشقش می‌پرسم که می‌گوید: از زمانی که ورزش‌کردن را شروع کردم، درسم خیلی خوب شد و در آخرین آزمونی که مدرسه از ما کلاس چهارمی‌ها گرفت، فاصله کمی با شاگرد اول کلاس داشتم.
نونهال رزمی‌کار محله فاطمیه جوّ ورزش و دوستان ورزشی‌اش را دوست دارد: مربی کونگ‌فویم راهنمایی‌ام می‌کند که چه غذاهایی بخورم و چه حرکت‌های ورزشی‌ای در خانه انجام دهم یا اینکه هر روز صبح دوش بگیرم. تازه وقتی روز تولد یکی از بچه‌های باشگاه می‌رسد، با این مربی و بچه‌های باشگاه همگی به جشن‌تولد می‌رویم.
او بعد هم با غرور اضافه می‌کند: دوست دارم در ورزش جای استادم را برای بچه‌هایی مثل خودم پر کنم. بچه‌هایی که وقتی در مسابقات نام آنها و استادشان می‌آید، گروه‌های دیگر بترسند و بتوانیم ناک‌اوتشان کنیم؛ مثل الان! پوریا یک آرزوی دیگر هم دارد: می‌خواهم در تابستان سر کار بروم تا پولی را که برای شرکت در به مسابقات لازم است، خودم بدهم!
* این گزارش یکشنبه، ۵ خرداد ۹۲ در شماره ۵۵ شهرآرامحله منطقه ۳ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
