محمد غفوریان ۳۵ سال از پنج دهه عمرش را پابه‌توپ بوده است و کلی دانش و تجربه فوتبالی و ورزشی دارد. فکر و ذکرش حالا تربیت نسل جدید فوتبال مشهد است. می‌گوید: تاکنون دویست بازیکن تربیت کرده‌ام و خوشبختانه همه آدم‌حسابی شدند.
ریحانه کریمی قدوسی در تیم‌های سرخس، فولاد مشهد و سه سالی را هم در یکی از آکادمی‌ها، فوتبال بازی کرده است، اما به‌دلیل شکستگی استخوان ساق پا نتوانسته با این آکادمی ادامه بدهد. او این‌روز‌ها به عنوان دستیار مربی مشغول کار است.
جعفر چمن‌تاژ مربی فوتبال بچه‌های توس، هیچ‌وقت از فوتبال جدا نشده است. سال۱۳۶۸، بخاطر مخارج زندگی و کار‌های روزانه، فوتبال در زندگی او کم‌رنگ شد، اما عشقش تمام‌نشدنی بود تا مدرسه فوتبالش را برای بچه‌ها راه انداخت.
رضا صاحبی از آقای گلی لیگ ایران همراه با تیم پیام خراسان می‌گوید، از آقای گلی در تیم ذوب‌آهن و البته از روزی که حقش را در تیم ملی پایمال کردند و لحظه پرواز برای جام ملت‌های آسیا در سال۲۰۰۰ اسمش را خط زدند.
نرگس فدایی یکی از کم‌سن‌وسال‌ترین مربیان رزمی‌کار با شاگردانش یک خانواده تشکیل داده‌اند. می‌گوید: «اگر می‌خواهید نظم و مسئولیت‌پذیری از سنین کم در فرزندتان نهادینه شود، او را در رشته‌های رزمی ثبت‌نام کنید.»
حسین آینه‌چی، ورزشکار با‌سابقه تکواندو سال‌ها‌ست که مربی و داور بین‌المللی این رشته است و بار‌ها در سنین مختلف به‌عنوان ورزشکار و مربی، مدال‌های مختلف استانی، کشوری و بین‌المللی کسب کرده است.
منیره نصیری مربی رزمی‌کار با عشق به کودکان و نوجوانان، از سد نبود امکانات عبور کرده است. او می‌گوید: اول سعی می‌کنم مربی اخلاق بچه‌ها باشم، بعد مربی کاراته. همیشه به آنها یادآوری می‌کنم صبر و گذشت داشته باشند.
مرتضی محمدی بازیکن فوتسال تیم فرش آرا، ورزش را از ۱۵ سالگی و زمین‌های خاکی محله طلاب شروع کرده است. ۱۸سالگی مرتضی با گسترش فضاهای ورزشی محله هم‌زمان می‌شود.
مرتضی جابری از کودکی به بیماری نرمی استخوان مبتلا بود به همین خاطر با تجویز دکتر و به دلیل علاقه مادرش، به دنیای ژیمناستیک وارد شد. او حالا یکی از مربی‌های موفق محله وحید دراین رشته است.
غلام‌عباس بیوک؛ بازیکن، مربی بدنساز، مربی دروازه‌بان‌ها، سرمربی، تدارکات‌چی و... فوتبال مشهد است. او ۳۰ سال است که به فوتبال مشهد خدمت می‌کند، اما حالا به جز احترام شاگردان چیزی برایش نمانده است.
«هادی پیری» یکی از مربی‌های موفق این رشته ورزشی است که توانسته ملیپوشانی، چون مصطفی و حسین طیبی را تحویل فوتسال کشورمان دهد.
حسن رضادادی از آن دسته قهرمانانی است که در سکوت، افتخارآفرین می‌شوند. او بدون حامی، مسیر پرپیچ‌وخم قهرمانی و ایستادن بر سکوی اهدای مدال جهانی را طی می‌کنند.
مجید ثابت‌حسن‌پور مربی فوتبال، فوتسال و والیبال در حاشیه شهر است. تیم‌هایش در هر سه رشته ورزشی در مشهد درخشیده‌اند اما می‌گوید که ادعایی در ورزش ندارد و اخلاق برایش از همه چیز مهمتر است.
حسین مرصعی ۳۰ سال است در ورزش‌های صبحگاهی بوستان بهشت به عنوان مربی فعالیت دارد و همان ابتدای کار اسم گروه خود را گروه فرهنگی- ورزشی شفق نامگذاری می‌کند.
در آموزشگاه فرزانه نخعی، هنر تنها یک شغل نیست؛ بلکه یک سفر به‌سوی کشف و بیان خویشتن است؛ سفری که در هر بوم و در هر درس، به هنرجویان منتقل می‌شود و آنها نیز با اشتیاق و انگیزه، راه مربی‌شان را دنبال می‌کنند.
کمتر نوجوانی در پانزده‌سالگی، مسیر زندگی‌اش را پیدا می‌کند، اما «قاسم عاقلی‌نیک» توانست علایق خودش را در همان سن و سال پیدا کند و مسیری را که منتهی به این علایق می‌شود، پیش بگیرد.
جلال قندهاری، دروازه‌بان اسبق تیم ابومسلم است. در کارنامه ورزشی او افتخار دو بار قهرمانی مسابقات فوتبال ترکمنستان (تورنمنت ماری) و کسب عنوان بهترین دروازه‌بانی وجود دارد.
حسن شادلو از مربی‌های پیشکسوت تیم محلات مشهد می‌گوید: من با یک مغازه بقالی خرج خانه را می‌دادم، ۶ دختر عروس کردم و تیم فوتبالم را هم می‌چرخاندم. ۲۰۰ تا بازیکن تربیت کردم، اما یکی‌شان سیگاری نشد.
الهه‌سادات هاتفی متولد ۷۳ است و فرزند آخر یک خانواده سیزده‌نفره و ورزشکار. او دارای چندن مدال طلای استانی در رشتته کنگ فو است و جزء مربیان رزمی مشهد محسوب می‌شود.
وقتی نادیا در مسابقات امسال برای چندمین‌بار طلا گرفت، همه گفتند باعث افتخارشان است. می‌گوید: دایی‌ام همیشه پیگیر ورزش من است و آرزو دارد به تیم ملی برسم و می‌گوید، چون با سختی به این مرحله رسیده‌ام، لیاقتش را دارم.