مسجد جوادالائمه (ع) در محله رسالت جزو نخستین مساجدی است که در قاسم‌آباد احداث شد. سال ۷۲ بود که اهالی داشتنش را آرزو کردند و سال ۱۳۷۵ دیوار‌های مسجد دل آسمان را شکافت و در سال ۱۳۷۸ نیز طبقه پایین آن به بهره‌برداری رسید.
همسایه‌های کوچه شهید‌شهریور۱۹ محله امیرآباد آن‌قدر با هم صمیمی‌اند که یکدیگر را همسایه صدا نمی‌زنند و به هم «خواهر» می‌گویند. آنها بعد از چهار دهه زندگی در این محله شبیه به یک خانواده شده‌اند؛ دوست، خواهر و غمخوار هم.
این روز‌ها مسجد جوادالائمه(ع) در محله بهاران محور بسیاری از رفت‌وآمد‌ها و فعالیت‌های همسایه‌ها شده است. خودشان می‌گویند در طول سال‌ها زندگی کنار هم، نکات خوب زیادی از یکدیگر یاد گرفته‌اند و بدی‌ها را به فراموشی سپرده‌اند.
سال ۸۸ بود که کانون فرهنگی ابوذر غفاری در یکی از خیابان‌های بولوار دوم طبرسی شروع به کار کرد. دو طبقه از بنای مسجد ابوالفضلی به آن اختصاص داده شد و اهالی و به خصوص جوانان زیادی جذب کانون شدند.
حلقه صالحین دختران محله آقا‌مصطفی‌خمینی ۵ سال است که هر هفته در مسجد حضرت ابوالفضل (ع) برگزار می‌شود.
قدمت بخش زیادی از خانه‌های کوچه طبرسی‌شمالی۲۴، به حدود چهل‌سال پیش می‌رسد. دهه ۶۰ در ابتدای کوچه، چاه عمیقی وجود داشت که آب موردنیاز خانه‌ها و زمین‌های کشاورزی را تأمین می‌کرد. از دهه۶۰ به بعد، ساخت‌وساز‌ها بیشتر شد.
سیدمصطفی حسینی می‌گوید: یک ماه پیش، کار را کلید زدیم و حدود صددانش آموز، شناسایی شدند و در فهرست دریافت کمک‌ها قرار گرفتند. از ظرفیت تولیدی‌های کیف برای تأمین کیف تعدادی از دانش‌آموزان نیازمند استفاده کردیم.
محمود ملائکه با جذب ۳۰، ۴۰ جوان در کلاس‌های هفتگی که عنوان «باقیات صالحات» را داشت، در مسجد محله‌اش بنا را بر تعلیم و آموزش جوانان و مشارکت بیشتر آنها در فعالیت‌های مسجد و امور مربوط به محله گذاشت.
۱۵ دختر نوجوان پایه دهم دبیرستان الزهرا(س)، سال ۱۳۹۷ هیئت «میثاق‌الحجه» را شکل دادند اما بزرگتر که شدند فاصله‌شان با هیئت بیشتر شد. به‌این‌ترتیب آنهایی که هنوز مشهد بودند با تشکیل هیئت دختران طوبی، قصه تازه‌ای را شروع کردند.
مدتی از پیروزی انقلاب اسلامی نگذشته بود که علی مراد سوگندی به همراه چند خیر دیگر در محله طبرسی شمالی مشهد چند قطعه زمین را خریداری کردند و بعد از چند وقت، مسجدی حدود ۷۰۰ متر در محله بنا شد.
مسجد بالاسر همان مسجدی که به دلیل مجاورتش با ضریح مطهر حضرت‌رضا (ع) آن را بهترین مسجد خراسان می‌داند. به اعتبار قدمتش معتقدند این مسجد، قدیمی‌ترین مسجد ارض‌اقدس و نخستین بنایی است که پس از روضه منوره سقف و ستون گرفته است.
خاله زهرا از همه روز‌های زندگی‌اش همین قدر می‌داند که نوکر امام حسن‌مجتبی (ع) است و دوست دارد وقت مرگش هم ضامنش شود. ۳۰سال است اتاق کوچک کنار حیاط بزرگ مسجد محل زندگی‌اش است.
مسجد امام رضا(ع) محله کلاهدوز، در جریان تحولات فرهنگی بعد از انقلاب ساخته شده است و بانیان آن خوب به‌خاطر دارند، که همان روز‌ها هم این مکان سنگر اول اعزام نیرو به جبهه بوده است و یادگار آن روز‌ها اسم ۳۶شهید بر پیشانی این مسجد است.
شروع مسجد امام حسن مجتبی (ع) را باید به سال ۱۳۷۰ و زیرزمینی که مردم در آن جمع میشدند مربوط دانست. سال ۷۲ با کمک خیرین منطقه در زمینی به مساحت ۲۵۰ مترمربع بنای اولیه مسجد بنیان گذاشته شد.
چهارسال پیش در محله شهید بهشتی جمع دخترانه متفاوتی شکل گرفت، جمعی که آن روز‌ها فقط ۱۰نفر عضو داشت و حالا به هفتادنفر رسیده است. گروهی که حالا با نام «هانیل»، میان بسیاری از دختران کودک و نوجوان محله شناخته می‌شود.
بتول تقی‌زاده که بیشتر نمازگزاران مسجد را می‌شناسد و از احوال همسایه‌ها باخبر است، می‌گوید: با همه همسایه‌ها در مسجد دوست شدیم و برای سامان‌دهی کار‌ها حلقه شورای مسجد را راه‌اندازی کردیم.
دوشنبه اول ماه که از راه می‌رسد، مسجد علی‌ابن‌ابی‌طالب (ع) در محله امام‌خمینی (ره) فقط میزبان نمازگزاران نیست؛ گوشه‌ای از مسجد رنگ‌وبوی دیگری می‌گیرد. بانوان هنرشان را به فرصتی برای درآمدزایی تبدیل کرده‌اند.
سال ۵۷ بود که با حس نیاز محله به برگزاری نماز‌های جماعت در خیابان توس ۴۲ در محله امام هادی(ع) مشهد، پنج نفر بانی اصلی شدند و زمینی را خریداری کردند و مسجدی ساختند که نامش را پنج‌تن آل عبا گذاشتند.
حسینیه تهرانی‌ها در خیابان آخوند خراسانی جایی است که پنجاه‌معلول به‌همراه یکی از نزدیکانشان برای نخستین‌بار به مشهد سفر کرده و به پابوس امام‌رضا (ع) آمده‌اند.صدزیارت اولی دیگر نیز به این جمع اضافه خواهند شد.
در کوچه شهید فارسی ۵، همسایگی فقط به سلام و احوالپرسی‌های روزمره خلاصه نمی‌شود. سال‌هاست ساکنان این کوچه در روز‌های مختلف، از دوران انقلاب اسلامی و دفاع مقدس گرفته تا اتفاقات امروز، کنار هم ایستاده‌اند.