مرضیه حوتی‌شاندیز از همان ابتدای شروع خدمت معلمی‌اش، دل در‌گرو فعالیت‌های جهادی هم داشت. حالا او در روز‌هایی که مدارس تعطیل‌اند، در مسجد امام‌حسین (ع) محله کنه‌بیست، کلاس‌های کمک‌درسی رایگان برگزار می‌کند تا به قول خودش، بچه‌ها از درس‌ها عقب نمانند.
۱۱ سال پیش بود که بنای مسجد امام حسن مجتبی (ع) در محله آزادشهر مشهد گذاشته شد و از همان موقع بود که جوان‌های این محله پرشورتر از بقیه مسجد را تبدیل به پایگاه خود کردند.
ساختار صندوق قرض الحسنه مسجد امام محمدباقر(ع) چیزی شبیه بانک است با ۱۰ پرسنل ثابت، همانند یک بانک به امور مالی اهالی محل و دیگران می‌پردازد.
۴۰ سال پیش یک چهاردیواری برای آموزش نظامی فلسطینی‌ها در قلعه وکیل‌آ‌باد قرار داشت که توسط حسین ضیافتی یکی از فعالان انقلابی آن زمان بنا شده بود. همان چهاردیواری امروز مسجدالاقصی نام دارد.
آن اوایل که کار‌های جهادی گروه خیراندیش حضرت زینب(س) کلید خورد، به‌اندازه فراهم‌کردن این جهیزیه که دست‌کم ۱۰۰میلیون‌تومان ارزش دارد، نبود. بی‌بی‌احترام ساقی، مسئول گروه می‌گوید: راستش ما کارمان را با ذبح یک مرغ شروع کردیم.
مسجد قدیمی صاحب‌الزمان(عج) در‌اختیار دانش‌آموزان سه پایه دوره متوسطه اول قرار گرفته تا بتوانند مانند مدرسه، کلاس‌هایشان را برگزار کنند.بشیر حکم‌آبادی می‌گوید: وقتی دیدیم بچه‌ها برای حضور در کلاس‌های مجازی مشکل دارند، تصمیم گرفتیم فقط به رفع اشکال بسنده نکنیم.
مسجد جامع «ابوالفضلی» محله شهیدباهنر به گفته قدیمی‌ها با قدمت حدود ۳۰۰سال عمرش با «قلعه خیابان» برابری می‌کند. در این مسجد قرآن‌هایی متعلق به ۲۵۰ سال قبل با چاپ سنگی، کاغذ کاهی و جلدی از پوست آهو وجود دارد.
مسجد ابی‌الائمه امیرالمومنین (ع) محله طلاب یکی از بزرگترین جلسات قرآن را در مشهد دارد. بسیاری از مشهدی‌ها از محلات مختلف برای شرکت در این جلسات حاضر می‌شوند.
سال ۱۳۲۰ برای اولین بار مسجدی در حوالی میدان راه‌آهن مشهد ساخته شد و به نام مسجد آیت‌الله میلانی نامگذاری گردید. قدیمی‌های محل به یاد دارند که دیوار‌های خشتی این مسجد بالا رفت و محرابی برای نمازگزاران محل ساخته شد.
سال ۱۳۵۰، شاید کمی زودتر یا دیرتر بود که تنها مسجد «مشهدقلی» برای اولین بار بازسازی شد. اهالی قدیمی می‌گویند مسجد جوادالائمه (ع) ۱۳۰ سال قدمت دارد و پدرانشان از بانیان مسجد بودند.
محله کنه‌بیست تا دهه ۵۰ پر از زمین‌های زراعی و باغ‌های تره‌بار و تحت تملک خلیل مؤمنی بود؛ او یکی از ارباب‌های خوش‌نام محله بود که ثروت زیادی داشت و کشاورزان در زمین‌های تحت مالکیت او کار می‌کردند.
حضور پررنگ کودکان و نوجوانان همراه والدینشان در اجتماع مردمی سبب شد دو‌نفر از فرهنگیان محله به مسئول پاتوق دخترانه مسجدالرضا(ع) پیشنهاد دهند که برای دانش‌آموزان کلاس رفع اشکال درسی برگزار کنند؛ پیشنهادی که با استقبال همراه شد.
اینجا فقط یک هیئت نیست؛ خاطره مشترک چند‌نسل از یک محله است. جایی که نام بانیانش با احترام برده می‌شود. شکل‌گیری هیئت متحده شاهزاده علی‌اصغر (ع) از خانه‌های مردم شروع شد و با همت اهالی قد کشید.
حاج‌اسدالله حسینی، از ریش‌سفیدان و بانیان مسجد، می‌گوید: سال ۱۳۴۰ بود که ۸۸ کشاورز که من هم یکی از آنها بودم برای تعیین تکلیف زمین‌های کشاورزی که از آستان قدس رضوی خریده بودیم، به فکر ساخت یک مسجد افتادیم.
اینجا هر همسایه، گوشه‌ای از کار‌های مسجد و محله را بر‌عهده می‌گیرد؛ یکی کلاس فرهنگی و تربیتی برگزار می‌کند، یکی سفره افطار می‌اندازد و.... همین فعالیت‌های ساده و خودجوش، پیوند دل‌ها را محکم کرده و همه برای ساختن محله‌ای بهتر تلاش می‌کنند.
حکایت ۱۷۰سال پیش است، حکایت حسینیه‌ای در کوچه مددیان خیابان عیدگاه که وقتی پا گرفت، آن‌قدر عزیز شد که اسم محله را از قالی‌بافان به نام خودش تغییر داد.
موکب‌های فرهنگی و پذیرایی، شب‌های میدان تختی را پرشورتر کرده‌اند؛ موکب مردمی «جوانان امام شهید» سمت راست ورودی مجموعه ورزشی تختی و موکب «بانوان محله همدلی» سمت چپ این مجموعه برپا شده است.
دوخت پرچم در محله سیدرضی، حرکت خودجوش «قرارگاه مردمی ولی‌امر» مسجد امام‌رضا(ع) است که از اوایل اسفند سال گذشته کلید خورد؛ بانوان فعالی که ملی‌ترین نماد این روز‌های ما را به دست مردم می‌رسانند.
مسجد پل سنگی آن‌قدر در طول سالیان دچار تغییر و ساخت‌و‌ساز شده که جز کتیبه صد و چند ساله، چیزی از اصالت بنای آن باقی نمانده، مسجدی که وقف‌نامه‌های موجود گواهی به دویست سال سابقه آن دارند.
کودکان گروه تئاتر مسجد امام‌محمدباقر (ع) در اجتماعات شبانه و در حوزه هنری روی صحنه می‌روند. آن‌قدر کوچک‌اند که نمی‌توان توقع داشت خیلی حرفه‌ای باشند، اما مثل بازیگران حرفه‌ای اشک مخاطبانشان را درمی‌آورند.