اسمش خانه است نه مرکز؛ وقتی میخواهند آدرس بدهند میگویند خانه صدقیان، حسینیان؛ نمیگویند مرکز نگهداری بچههای بیسرپرست و بدسرپرست. خانهای که از سال ۹۲ به وسیله یک زن و شوهر خیر وقف بچههای بیسرپرست شده است.
آرامگاه امامزاده سیدمحمدحاتم (ع) بر روی تپهای زیبا و سرسبز در روستای رضوان در حوالی آرامگاه فردوسی واقع شده است.
دکتر مجتبی محمدیشاندیز از منشیاش خواسته اگر کسی پول ویزیت نداد به رویش نیاورد. برخی اهالی محله شهیدباهنر هم پول ویزیت را هر وقت داشته باشند قسطی میپردازند.
مغازه کوچک محمودآقای قانع بهعنوان منبع بزرگ نیکوکاری در نوغان شناخته میشود و کمتر کسی است که او و بروبیاهایش برای خدمت به خانوادههای نیازمند را نشناسد.
قاسم خجستهپور شهروند ۸۰ ساله خیابان هوشیار، کال نسترن را با کاشت ۷۰۰ درخت، سرسبز و زیبا نگه داشته است.
پدر حبیبالله صبوری نقشی اساسی در ریشسفیدی بین مردم داشته است. او میگوید: پدرم هراختلافی را به صلح و صفا میرساند و شکایت به شهر نمیکشید.
کیسهها را پر از شن میکند و به داخل حیاط میکشد. آقای زارع میگوید: نگاه به جثه درشت ابوالفضل نکنید. از همه بچهها فرزتر و کاریتر است.
هر سال خودم به مشهد میآمدم. سال ۱۳۹۷ شب قدر یکباره و از ته دل از امامرضا (ع) خواستم که مرا با همسایهها و دوستانم بطلبد.
زهره دلشاد و همسرش حاج محمد حاجیزاده در طول ۲۳ سال، بیش از ۵۵۰ دختر و پسر را برای ازدواج به یکدیگر معرفی کردند.
ربابه قویپنجه مادربزرگ شصتوهفتساله ساکن محله آبوبرق بعد از سالها کمک به دیگران، سال۸۰ خیریه حضرت ابوالفضل (ع) را راهاندازی کرد.
مسجد امام حسین (ع) حدود سال ۱۳۱۰، خانهای کاهگلی با عرض هفت متر بوده و بهمرور زمان به کمک اهالی و خیران محل بازسازی شده است.
محمدامین اقبالی نه بازیگر است، نه نویسنده و نه آدم مشهوری در فضای مجازی، اما در محله سیدی بسیار معروف است.
همسر شهیدم هنگامی که انقلاب پیروز شد، بیتاب دیدن امام (ره) بود، به همین خاطر بخشی از طلاها را فروخت و با پول آن گروهی از انقلابیهای مسجد را با خرج خودش به دیدار امام (ره) برد.
آقاعبدالله و همسرش ۳ فرزند دارند. با این حال او سرپرستی مالی دو فرزند یتیم را هم برعهده دارد، اما به اینها اکتفا نکرده و سرپرستی موقت یکی از کودکان تحت پوشش بهزیستی را هم برعهده گرفته است.
مادر طلبه شهید علیرضا غفاریان همه داراییاش را در راه خدا وقف کرد و اکنون در اتاقی پنجاه متری، در میان قابهای غبارگرفته روزگار میگذراند.
دوسال است دویستنفر از بانوان محله آبوبرق در چهارشنبههای زیارتی امامرضا (ع)، وعده ناهارشان را برای چند نفر بیشتر درست میکنند.
یکی از اقدامات ابومنصور، تلاش برای تأمین آب موردنیاز از طریق تقویت قنات سناباد بود که در ادوار بعد نیز، همچنان مورد توجه حکام خراسان و والیان توس قرار داشت.
در شأن مسجد نبود که محل دپوی خاک و نخاله شود؛ حتی برخی زباله خود را در این قسمت میریختند. تصمیمم را گرفته بودم؛ باید مکان موقتی مسجد هم تمیز میبود.
خیلیها آرزوی پوشیدن لباس خادمی حرم را دارند، اما مردم این نقطه از شهر خوب میدانند که این آرزو فقط درکنار بارگاه رضوی محقق نمیشود.
نمیدانید بچهها چه ذوق و شوقی برای کمک کردن دارند. گفتم حالا که دوست دارند، پول جمع کنیم و بساط روضه را در خانه نیازمندان برپا کنیم.